Vandaag 3 jaar geleden (15 maart 2020) een memorabel moment. Nederland ging voor de eerste keer in lockdown vanwege het coronavirus.
[https://nos.nl/artikel/2327194-alle-scholen-cafes-en-restaurants-tot-en-met-6-april-dicht-om-coronavirus](https://nos.nl/artikel/2327194-alle-scholen-cafes-en-restaurants-tot-en-met-6-april-dicht-om-coronavirus)
**Waar was jij toen de eerste lockdown werd aangekondigd?**
37 comments
Parttime werk in een keuken in een senioren centrum. Was me een best dagje wel, vooral omdat er al geruchten waren, niemand wist wat er precies zou gebeuren en de senioren wel gevoerd moesten worden tijdens de lockdown. Kan ze moeilijk laten verhongeren.
Uiteindelijk moest het restaurant dicht en moesten we wekenlang s’ochtends met een menu lijst langs alle deuren, bestellingen opnemen en vervolgens in de middag met de bestellingen verpakt in bezorgbakjes weer langs de deuren om het af te leveren. Kwam wel aan mijn stappen op die manier.
Met mn familie het journaal kijken.
(We wonen niet in 1 huis)
Aan het werk
Weet het nog heel goed, was op kantoor in Utrecht (woon in het noorden dus ben daar niet zo vaak) en zei tegen een collega: oh lekker dan, als ik in mei mijn huwelijksreis naar Canada maar mag maken…
Inmiddels weten we allemaal hoe het liep, nu een dochter gekregen en nog geen reis gemaakt. Dan over een paar jaar met de kinderen maar!
Meel, pasta en wc papier inslaan omdat iedereen dacht dat het einde der tijden was aangebroken.
Thuis, denk ik? Mijn organisatie zit in de medische hoek en wij moesten het goede voorbeeld geven door gelijk zoveel mogelijk vanuit huis te werken… Had iig nog geen idee dat het thuiswerken + restricties + lockdown zo’n 1,5 tot 2 jaar zou duren…
Ik was met mijn vriend aan het reizen in Zuid-Oost Azië. We waren net in Vietnam en daar werden veel mensen opeens in van die quarantainekampen gezet. Zo gingen we van heel relaxed reizen naar zo snel mogelijk vliegtickets vinden om weer naar huis te kunnen.. Achteraf super veel mazzel gehad, we hadden een van de laatste vluchten vanuit Cambodja naar Bangkok, en uiteindelijk konden we zo via die weg weer naar Nederland.
Als penningmeester van onze sportvereniging ben ik nog dezelfde avond langs onze sportclub gegaan om de kas op te halen. Als bestuur leek ons de kans op inbraken groter als alle sportverenigingen zo’n lange tijd dicht zou gaan, vandaar.
De allerlaatste dozen uit mijn studentenkamer aan het halen, want mijn vriendin en ik gingen samenwonen. In een appartement dat achteraf gezien misschien iets te klein was. Zonder ruimte voor twee goede thuiswerkplekken. De maanden erna hebben we elkaar iets meer gezien dan gepland. Maar goed, we zijn nog steeds samen.
Uit eten in een praktisch leeg restaurant, we waren vroeg en mochten nog net naar binnen.
Net op tijd terug uit Frankrijk. Die vrijdag de papieren geregeld voor ons huwelijk en als we de afspraak een week later was geweest was het niet doorgegaan en ons huwelijk dus ook niet.
Thuis, aan het appen met vrienden terwijl ik mijn agenda leeg zag lopen. Ik had dat hele weekend volgepland, zou onder andere naar de Vikingen tentoonstelling in het Fries Museum, dat zou het laatste weekend zijn dus laatste kans. Yeah, die heb ik dus uiteindelijk nooit gezien. :p
Dacht toen nog in eerste instantie “oh even 2 weken thuis zitten is eigenlijk wel relaxed, even geen sociale verplichtingen” maar dat viel uiteindelijk best tegen. Thuiszitten is saai als het moet!
Op exact dezelfde plek waar ik nu zit, thuis bij mijn computers. Want kluizenaar die toch al nergens heen gaat. Zal het pas die maandag gehoord hebben dat we echt in lockdown zaten, omdat ik al een tijdje vanuit huis werkte (OV was een risicofactor) was het nieuws niet direct relevant.
Is eigenlijk sinds die tijd nauwelijks iets veranderd. Kom nog steeds nauwelijks het huis uit buiten medische afspraken.
Thuis. Kan me niet meer herinneren of we de persconferentie gekeken hadden of dat we het gewoon op het nieuws lazen. De dag ervoor waren we naar de verjaardag van m’n neefje geweest, en een kwart van de daar aanwezige volwassenen zaten in het onderwijs dus er was al wel druk gespeculeerd over de gevolgen voor de scholen.
In nieuw-zeeland, hard op zoek naar vliegtickets naar huis. Gelukkig gevonden, wel een week in stress gezeten of de VS niet zomaar de grenzen dicht zouden gooien…
In deze kamer zittende op deze stoel. Ik woon al heel lang in Antwerpen. Daar ging op 14 maart een internationaal reisverbod in, maar de lockdown starte pas op de 18e. Dit betekende het begin van een periode van meerdere maanden waarin ik helemaal alleen was omdat al mijn familie in Nederland woont, en al mijn normale bezigheden waren komen te vervallen. Ik ben geen heel sociaal mens, maar dat hakte er wel in.
Ik weet nog dat het mooi weer was en ik op de fiets over de de Keyserlei reed. Er was niemand, behalve een paar daklozen. Hier en daar gingen in winkels alarms af, en verder hoorde ik alleen zwarte roodstaarten met hun krakende liedje, en een paar merels. Heel bevreemdend.
Thuis, ben normaliter op vakantie in Drenthe rond deze datum maar vanwege nieuwe baan waren we al eerder gegaan.
M’n ouders gingen juist de vrijdag ervoor een weekje op vakantie naar Duitsland, deden net alsof ze nergens van wisten en zijn gewoon gegaan 🤣
Ik was op het werk en mijn collega’s en ik hadden de persconferentie gekeken, en daarna moest ik naar een andere ruimte waar een andere afdeling aan het vergadering hadden, en ik heb het toen maar niet gezegd
Ik ben toen die middag naar mijn oma gegaan omdat ze heel dichtbij sterven was (dementie/ouderdom). 2 uur nadat ik was weggegaan was ze overleden (rustig en vredig op bed) en kwam ook de lockdown aankondiging. Het was zo’n surrealistische ervaring…
Daarna een hoop heisa hoe de begrafenis moest worden geregeld met de lockdown. We wisten niet of we bij de begrafenis mochten zijn. Toen werd bekend dat er maximaal 30 mensen erbij mochten zijn, toen werd het uitkiezen wie er mochten komen. Gelukkig ben ik bij de begrafenis geweest.
Ik zou uit eten gaan met 3 vrienden. ‘s Middags gonsde er al wat en mijn vrienden kwamen eerst naar mijn huis. We hadden om 6 uur gereserveerd, maar 1 van de vrienden zag iets met zijn derde oog ofzo en hij zei om 5 uur “we gaan alvast, ik heb honger”.
Om 17:15 zaten we aan tafel, heel even later kwam de serveerster melden “we moeten om 6 uur dicht, jullie kunnen alleen nog een hoofdgerecht krijgen”. Om 18:15 zat ik weer thuis op de bank, helemaal verbouwereerd. De stress was bizar en ging geruime tijd niet meer weg. Ik denk dat ik ergens afgelopen zomer pas weer wat rustiger werd.
Toen het weer mocht zijn we dat etentje als eerste gaan overdoen 🙂
Bij de tandarts, journaal op de achtergrond terwijl ik een wortelkanaalbehandeling onderging. Altijd fijn.
In het zuiden van India aan het werk op een uni. Het nieuws werd steeds grimmiger en twee dagen later werd de campus ontruimd. Terugvlucht was geschrapt, dus alternatieve vlucht terug via London op 19 maart. Nog nooit zo blij geweest om weer voet op Europese bodem te zetten.
Vervolgens kom je aan in een uitgestorven Nederland en rijd je in een vrijwel lege trein naar huis. Vooral het totaal verlaten Rotterdam centraal heeft wel wat indruk gemaakt.
Ohja iedereen ging toen massaal wiet/hash halen. Good times
Thuis, mijn verjaardagsfeest aan het annuleren.
Ik had die dag tot 17:00 les op school. Onze docent had tegen het einde van de les nog gezegd dat het bestuur had besloten om door te gaan met fysiek lesgeven. Voor de zekerheid heb ik toch mijn boek uit mijn kluisje gehaald en mee naar huis genomen. Die avond kregen we toen te horen dat we per direct niet meer fysieke lessen zouden krijgen, maar online. School was er dus totaal niet op voorbereid.
In een leeg theater het decor aan het afbreken van onze voorstelling. We zouden daarna met z’n allen (groep van circa 20) wat gaan eten. De hele middag stond al de tv met live nieuws aan in de theaterbar. Toen de lockdown werd aangekondigd snel aan de overkant Chinees gehaald. Uiteindelijk met de gordijnen dicht samen gegeten in de bar en de aangebroken vaten bier van de tap leeg gemaakt! 👌🏼 Het had een enorme ‘Laatste Avondmaal voor de Apocalyps ‘ vibe.
Onze dochter werd 3 jaar geleden op 2 maart geboren. Tijdens de geboorte is er blijkbaar een bloedprop in de hersenen van mijn vrouw gekomen en heeft een bloeding veroorzaakt. 11 maart kwam ze weer thuis en dus 3 jaar geleden was ik thuis en had ik eindelijk mijn gezin weer compleet.
De lockdown heeft er bij ons voor gezorgd dat we in alle rust van onze dochter konden genieten en dat mijn vrouw zo rustig aan kon doen dat ze voor ±99% is hersteld. Dus ik kijk met gemengde gevoelens naar die tijd; aan de ene kant opgesloten en beperkt, aan de andere kant de reden dat ik nu met een nagenoeg herstelde vrouw thuis zit.
Mijn werk had thuiswerken al een paar dagen eerder aangekondigd. Volgens mij zat ik thuis met een vriend en hebben we vol ongeloof door de supermarkt gelopen, want al het vlees en chips was op, maar er was gelukkig genoeg vega spul.
Ik stond achter de bar van een zaak die ik net geopend had. Half jaar keihard aan de verbouwing gewerkt, veel tegenslagen gehad maar eind November 2019 gingen we open. Direct een succes, omarmd door de buurt en elke dag afgeladen vol. Dat moest ook wel, alles zat er in tot aan de allerlaatste rooie cent.
Ik weet niet meer precies wat de timing was, maar uit betrouwbare bron hoorde we dat ‘s avonds rond 20 of 21 zou worden aangekondigd dat de gehele horeca moest sluiten. Dat bleven we voor en hebben om 18u de boel dicht gegooid en op een van de beamers het journaal aangezet.
We namen het toen erg serieus en om 18u dicht was ook echt om 18u dicht, geen druppel meer geschonken. Om 18:05 kwam er nog iemand binnengelopen die een fluitje pils wilde, dat heb ik ‘m geweigerd. Tot op de dag van vandaag heb ik daar spijt van. Kerel kwam vast net uit z’n werk en wilde gewoon een pilsje. Als ik ook maar een vaag vermoeden had dat ‘t allemaal zo lang zou duren zou ik er 10 gegeven hebben.
vloekend en tierend op de bank. het was sowieso al een kut dag want mijn opa was heel erg slecht en ik was die middag langs geweest. Op dat moment wist ik nog niet dat dit de laatste keer zou zijn dat ik mijn opa zou zien op dat moment was bezoek aan ouderen überhaupt al lastig. de donderdag er op gingen de verzorging tehuizen geheel dicht. Veel heeft mijn opa van de lockdown niet mee gekregen want twee weken later is hij overleden(niet aan covid).
Waarop een minstens zo bizarre begrafenis volgde met maar 30 personen. waar zijn 90ste verjaardag nog door meer dan honderd mensen bezocht was in de december ervoor. waar het begin met wie willen uitnodigen eindigde het met, wie durft er uberhaupt te komen? immers de meeste vrienden en bekenden van mijn opa waren zelf ook al behoorlijk op leeftijd. gelukkig deed het uitvaart centrum niet al te moeilijk want officieel moest ik bijvoorbeeld tot iedereen anderhalf meter afstand houden want ik woonde alleen…
nee de manier waarop het afscheid plaats moest vinden heeft niet bepaald bij gedragen op een positieve manier van het rouwproces.
In de rij voor de coffeeshop samen met honderden andere mensen.
Ik ontdekte die dag dat ik zwanger was. Super dubbel gevoel dus die dat. Blij, angstig, ongerust. In wat voor situatie zou mijn kind geboren worden?
Ik zat toen op een boot (want was toen de tijd nog werkende in de zeevaart) in de middellandse zee ergens, een paar weken van mijn verlof af, bang dat ik niet afgelost zou kunnen worden en dus nog voor onbepaalde tijd aan boord had moeten blijven (sommige collega zeevarenden hebben meer dan een jaar langer aan boord moeten blijven). Gelukkig heb ik “maar” een maand langer aan boord moeten blijven dan de bedoeling was…… 3 maanden was al lang, maar die ene maand langer hakte er enorm in, geestelijk en lichamelijk. Een jaar later waren de zware Corona maatregelen een van de hoofdzaken dat ik na 15 jaar op zee die carrière vaarwel heb gezegd.
Edit: Ben toen uiteindelijk vanuit Egypte via Caïro naar huis gevlogen, zonder mondkapje want die waren niet beschikbaar aan boord, bij thuiskomst een dag of 2 later met 40° koorts op bed, jahoor welkom thuis, 2 weken als een vaatdoek op de bank gelegen
Aan het gamen met vrienden, wordt naar de woonkamer geroepen voor een persconferentie en loop daarna juichend terug naar me kamer om aan te kondigen dat de komende maanden goed veel gegamed gaat worden.
Was een mooie tijd totdat online school begon
Ik woonde in iemands kelder en kwam bijna m’n bed niet meer uit vanwege mijn mentale gezondheid. Ik was stiekem wel opgelucht dat we allemaal binnen moesten blijven want dan viel het minder op dat ik dat toch wel deed. Nu m’n eigen huurhuisje en een intense therapie doorlopen waardoor ik nu m’n sociale netwerk weer aan het opbouwen ben en binnenkort aan een HBO opleiding ga beginnen.
Ik zat in het 2e jaar van mijn studie. Op de donderdag zat ik nog met 2000 man in een tentamenzaal, en we hadden het erover dat het ontverantwoord was met de geruchten van Corona die rondgingen. Het tentamen van de maandag erna werd op zondag afgeblazen en sinds dien ben ik nooit meer naar de universiteit geweest omdat alle lessen online werden gegeven.
Thuis, op de bank. Doodziek van waarschijnlijk covid. Er kon nog niet echt getest worden, dus ik heb geen idee of ik het echt gehad heb. Maar nog geen 10 meter naar de keuken kunnen lopen zonder half verwege op adem te moeten komen, was heel heftig.