**Heeft de Groningse universiteit de kritische hoofddocent terecht ontslagen?**
**Rijksuniversiteit Groningen** *Het ontslag van de Groningse universitair docent Susanne Täuber maakt veel los. Is de werkrelatie onherstelbaar verstoord, zoals de rechter onlangs oordeelde, of wordt Täuber de mond gesnoerd omdat ze zich kritisch uitliet over haar universiteit?*
Op donderdag 9 maart klinkt Susanne Täuber over de telefoon moe en aangeslagen. Een dag eerder oordeelde de kantonrechter dat de Rijksuniversiteit Groningen haar mag ontslaan.
Täuber, sinds zo’n tien jaar universitair hoofddocent aan de faculteit Economie en Bedrijfskunde, probeert al de hele dag om de uitspraak tot zich door te laten dringen, zegt ze. De universiteit mag het contract verbreken, aldus de rechtbank, vanwege een „verstoorde werkrelatie”.
„Traumatiserend”, vindt Täuber. „De principiële kant van dit verhaal is niet getoetst. Dat vind ik heel raar en jammer.”
Die principiële kant gaat over de kritiek die de docent in een wetenschappelijk tijdschrift uitte op haar werkgever. Er was al onenigheid tussen Täuber en de universiteit, maar deze publicatie zette de verhoudingen verder op scherp.
Het ontslag leidt tot onrust in de academische wereld – ook buiten Groningen. Dat uitgerekend Täuber, die onderzoek doet naar de mechanismen achter uitsluiting en discriminatie op de werkvloer en zich regelmatig kritisch uit over sociale veiligheid en discriminatie, het veld moet ruimen, vinden collega’s en studenten onbegrijpelijk.
Met demonstraties en de hashtag #AmINext protesteerden ze de afgelopen weken tegen haar ontslag. Een petitie die dinsdag werd overhandigd kreeg 3.500 handtekeningen. Deze woensdag werd het Academiegebouw bezet door 50 demonstranten. Sympathisanten noemen de uitspraak van de rechter „een aantasting van de academische vrijheid”. Täuber, zo klinkt het, wordt de mond gesnoerd omdat ze kritisch is.
Ik heb zelf laatst de [uitspraak van de rechter](https://uitspraken.rechtspraak.nl/#!/details?id=ECLI:NL:RBNNE:2023:854) doorgelezen, en daardoor kreeg ik toch best een ander beeld van de situatie. In de artikelen die ik erover las, klonk het namelijk als of de universiteit haar heeft ontslagen nadat ze een kritisch artikel had gepubliceerd. Maar uit de feiten in de rechtspraak wordt duidelijk dat er al veel eerder sprake was van een verstoorde werkrelatie. En haar artikel voelt bijna als een wraak-reactie op het feit dat haar leidinggevende vond dat ze nog niet helemaal klaar was voor de volgende promotie.
**Een samenvatting van de situatie vòòr publicatie van haar artikel, op basis van de details in de uitspraak van de rechter.**
Voor de context: de posities aan een universiteit zijn Universitair Docent (UD), Universitair Hoofddocent (UHD) en Hoogleraar. Die posities zijn weer opgedeeld in UD1/2 en UHD1/2, waar 1 hoger is dan 2.
In 2013 werd zij als UD2 aangenomen op een 5-jarige ‘tenure track’ via een fellowship die alleen maar beschikbaar is voor vrouwen. Daarin staat dat ze daarna (in 2018) naar UHD2 zal worden gepromoveerd als ze aan de eisen voldoet. In 2015 ontving zij die promotie al. Medio 2018 heeft ze verzocht om UHD1 te worden, maar haar leidinggevende vond dat ze nog niet aan de eisen voldeed, maar dat hij verwachtte dat als de artikelen die ze recent had ingestuurd naar tijdschriften zouden worden gepubliceerd dat ze er dan waarschijnlijk wel aan zou voldoen.
Hier was zij het niet mee eens. Haar leidinggevende heeft een collega gevraagd om zijn oordeel, die vond ook niet dat ze aan de eisen voldeed. HR heeft een onderzoek gedaan, die vonden ook niet dat ze aan de eisen voldeed. De rechter constateert ook dat het niet onredelijk was om haar nog niet te promoveren.
Enkele maanden later, in begin 2019, probeerde haar leidinggevende meermaals contact met haar op te nemen om bezig te gaan met haar promotie. Daar reageerde ze niet op. De rechter neemt haar dit kwalijk.
Vervolgens verschijnt er medio 2019 uit het niets haar essay in een wetenschappelijk tijdschrift, waarin ze schrijft over haar persoonlijke ervaringen over discriminatie bij promoties. Haar collega’s zijn boos dat ze dit niet eerst intern heeft aangekaart, en vanaf dat punt verstoort de arbeidsrelatie verder.
De titel deed mij denken aan zinsontleden op school. *Onderstreep de persoonsvorm.*
> Door de brieven aan de vakgroep én aan de redactie van het wetenschappelijke tijdschrift heeft de universiteit een „belangrijke, zo niet, doorslaggevende rol gespeeld bij het ontstaan van de ernstig verstoorde arbeidsverhouding”.
> En toch mag de RUG het arbeidscontract met Täuber verbreken – juist omdat de werkrelatie te ernstig is verstoord.
Ik moet het nog terugzoeken in de uitspraak zelf maar dit is toch heel raar? De universiteit veroorzaakt weliswaar de verstoorde arbeidsverhouding maar mag ondanks dat zij de oorzaak zijn toch het arbeidscontract verbreken.
Je mag dus iemand wegpesten om dan te wijzen naar het dat er pest gedrag heeft plaats gevonden voor het ontslag.
Misschien is het een ongelukkig of onvolledig citaat dat is eigenlijk het enige wat dit zou goedpraten…
4 comments
**Heeft de Groningse universiteit de kritische hoofddocent terecht ontslagen?**
**Rijksuniversiteit Groningen** *Het ontslag van de Groningse universitair docent Susanne Täuber maakt veel los. Is de werkrelatie onherstelbaar verstoord, zoals de rechter onlangs oordeelde, of wordt Täuber de mond gesnoerd omdat ze zich kritisch uitliet over haar universiteit?*
Op donderdag 9 maart klinkt Susanne Täuber over de telefoon moe en aangeslagen. Een dag eerder oordeelde de kantonrechter dat de Rijksuniversiteit Groningen haar mag ontslaan.
Täuber, sinds zo’n tien jaar universitair hoofddocent aan de faculteit Economie en Bedrijfskunde, probeert al de hele dag om de uitspraak tot zich door te laten dringen, zegt ze. De universiteit mag het contract verbreken, aldus de rechtbank, vanwege een „verstoorde werkrelatie”.
„Traumatiserend”, vindt Täuber. „De principiële kant van dit verhaal is niet getoetst. Dat vind ik heel raar en jammer.”
Die principiële kant gaat over de kritiek die de docent in een wetenschappelijk tijdschrift uitte op haar werkgever. Er was al onenigheid tussen Täuber en de universiteit, maar deze publicatie zette de verhoudingen verder op scherp.
Het ontslag leidt tot onrust in de academische wereld – ook buiten Groningen. Dat uitgerekend Täuber, die onderzoek doet naar de mechanismen achter uitsluiting en discriminatie op de werkvloer en zich regelmatig kritisch uit over sociale veiligheid en discriminatie, het veld moet ruimen, vinden collega’s en studenten onbegrijpelijk.
Met demonstraties en de hashtag #AmINext protesteerden ze de afgelopen weken tegen haar ontslag. Een petitie die dinsdag werd overhandigd kreeg 3.500 handtekeningen. Deze woensdag werd het Academiegebouw bezet door 50 demonstranten. Sympathisanten noemen de uitspraak van de rechter „een aantasting van de academische vrijheid”. Täuber, zo klinkt het, wordt de mond gesnoerd omdat ze kritisch is.
Ik heb zelf laatst de [uitspraak van de rechter](https://uitspraken.rechtspraak.nl/#!/details?id=ECLI:NL:RBNNE:2023:854) doorgelezen, en daardoor kreeg ik toch best een ander beeld van de situatie. In de artikelen die ik erover las, klonk het namelijk als of de universiteit haar heeft ontslagen nadat ze een kritisch artikel had gepubliceerd. Maar uit de feiten in de rechtspraak wordt duidelijk dat er al veel eerder sprake was van een verstoorde werkrelatie. En haar artikel voelt bijna als een wraak-reactie op het feit dat haar leidinggevende vond dat ze nog niet helemaal klaar was voor de volgende promotie.
**Een samenvatting van de situatie vòòr publicatie van haar artikel, op basis van de details in de uitspraak van de rechter.**
Voor de context: de posities aan een universiteit zijn Universitair Docent (UD), Universitair Hoofddocent (UHD) en Hoogleraar. Die posities zijn weer opgedeeld in UD1/2 en UHD1/2, waar 1 hoger is dan 2.
In 2013 werd zij als UD2 aangenomen op een 5-jarige ‘tenure track’ via een fellowship die alleen maar beschikbaar is voor vrouwen. Daarin staat dat ze daarna (in 2018) naar UHD2 zal worden gepromoveerd als ze aan de eisen voldoet. In 2015 ontving zij die promotie al. Medio 2018 heeft ze verzocht om UHD1 te worden, maar haar leidinggevende vond dat ze nog niet aan de eisen voldeed, maar dat hij verwachtte dat als de artikelen die ze recent had ingestuurd naar tijdschriften zouden worden gepubliceerd dat ze er dan waarschijnlijk wel aan zou voldoen.
Hier was zij het niet mee eens. Haar leidinggevende heeft een collega gevraagd om zijn oordeel, die vond ook niet dat ze aan de eisen voldeed. HR heeft een onderzoek gedaan, die vonden ook niet dat ze aan de eisen voldeed. De rechter constateert ook dat het niet onredelijk was om haar nog niet te promoveren.
Enkele maanden later, in begin 2019, probeerde haar leidinggevende meermaals contact met haar op te nemen om bezig te gaan met haar promotie. Daar reageerde ze niet op. De rechter neemt haar dit kwalijk.
Vervolgens verschijnt er medio 2019 uit het niets haar essay in een wetenschappelijk tijdschrift, waarin ze schrijft over haar persoonlijke ervaringen over discriminatie bij promoties. Haar collega’s zijn boos dat ze dit niet eerst intern heeft aangekaart, en vanaf dat punt verstoort de arbeidsrelatie verder.
De titel deed mij denken aan zinsontleden op school. *Onderstreep de persoonsvorm.*
> Door de brieven aan de vakgroep én aan de redactie van het wetenschappelijke tijdschrift heeft de universiteit een „belangrijke, zo niet, doorslaggevende rol gespeeld bij het ontstaan van de ernstig verstoorde arbeidsverhouding”.
> En toch mag de RUG het arbeidscontract met Täuber verbreken – juist omdat de werkrelatie te ernstig is verstoord.
Ik moet het nog terugzoeken in de uitspraak zelf maar dit is toch heel raar? De universiteit veroorzaakt weliswaar de verstoorde arbeidsverhouding maar mag ondanks dat zij de oorzaak zijn toch het arbeidscontract verbreken.
Je mag dus iemand wegpesten om dan te wijzen naar het dat er pest gedrag heeft plaats gevonden voor het ontslag.
Misschien is het een ongelukkig of onvolledig citaat dat is eigenlijk het enige wat dit zou goedpraten…