Heel normaal, je werkt om te leven, je leeft niet om te werken, na je 8 uur gewoon knop uit en de rest komt de volgende werkdag wel.
Ik heb het mezelf moeten aanleren, maar ik kijk niet meer op mijn werktelefoon buiten werktijden. 9 van de 10 keer is het iets waar je anderen voor nodig hebt en op dat moment niets mee kan doen maar waar je wel over gaat piekeren. En de telefoon berg ik ook echt op dus als ze me erop bellen kan ik niet opnemen. Er zijn zoveel (vaak oudere) collega’s bij wie dit mis gaat, die op hun vaste vrije dag worden gebeld en dan nog gaan werken ook. Ik wil buiten werktijden niet worden gebeld, en ik zal een ander ook nooit buiten werktijden gaan bellen. Prima sociaal contract lijkt me zo.
Bij mij gaat de werktelefoon gewoon om half 5 uit, ik sta 8 uur per dag voor je klaar. Te laat? Morgen is er weereen dag.
Mijn telefoon staat standaard op stil, dus de zeldzame keren dat ze me bellen buiten werktijd heb ik het niet eens door. Wat het probleem dan ook is, de mijne is het in ieder geval niet
Ik deel de mening van de geïnterviewde arbeidsjurist niet dat goed werknemerschap met zich meebrengt dat een werknemer buiten de *overeengekomen* werktijden ook de telefoon moet opnemen.
Simpelweg omdat er andere tijden overeen zijn gekomen.
Het kapstokartikel 7:611 BW wordt veel te vaak gebruikt om allerlei flauwekul mee te verkopen, maar als je vrij bent ben je vrij. Zo simpel is het. Ik heb zojuist gezocht naar artikel 7:611 BW en “niet opgenomen” en vind 0 (nul) gepubliceerde uitspraken die daarop zien.
Ik zou ook niet weten hoe een werkgever daar een beroep op kan doen als een werknemer de telefoon uitzet buiten werktijd. Wat moet die werkgever dan zeggen? Je telefoon stond uit?
Let op: dat is dus wat anders dan een werkgever die een werknemer *vooraf* vraagt om standby te staan. En uiteraard al zeker wat anders dan bijvoorbeeld een bereikbaarheidsdienst.
Waar het praktisch gezien om draait is dat de meeste mensen maar één telefoonnummer hebben en daarmee in allerlei chatgroepen zitten. Zou je eenvoudig twee telefoonnummers kunnen hebben (wat ook kan, maar meestal vrij duur is) dan kan iedereen de werktelefoon gewoon uitschakelen.
Ik ben altijd bereikbaar, maar niet altijd beschikbaar
Je vraagt je oprecht af hoe de maatschappij heeft kunnen overleven totdat eindelijk iedereen met een fucking telefoon op zak liep. Moet een harde tijd geweest zijn.
/S nodig?
Buiten werktijd ben ik onbereikbaar behalve op de dagen dat ik Piket heb en een vergoeding krijg om bereikbaar te zijn 🙂
Ze mogen mij best bellen hoor, ik neem toch niet op. 5 Meier netto per maand extra, dan mogen ze bellen na werktijd.
Als er een fatsoenlijke consignatiedienst is ingeregeld ben ik echt de beroerdste niet en werk ik er graag aan mee. Tot die tijd laat ik mijn werktelefoon op het werk
Als de teller niet loopt ben ik niet beschikbaar.
Een baas betaald me voor arbeid. Daarbuiten is mijn tijd van mij.
Buiten werktijd ben ik voor m’n werk niet bereikbaar. Ik werk al 9 uur per dag en alles wat daarbuiten valt is mijn eigen tijd.
Ik ben van mijn team de enige die zijn telefoon uit doet na 17.00 uur.
In ieder geval mag je van een werknemer niet verwachten dat ze buiten werktijd bereikbaar zijn
Mijn leidinggevende stuurde laatst een mail rond dat we ons niet meer ziek moesten melden (in de groepsapp) op zondag, ziekmelden doe je op je werkdag, dus maandag. In het weekend moeten we niet met werk bezig zijn en al helemaal niet collega’s belasten. Ik vind dat een erg goede zaak.
Als ik aan het werk ben mogen ze bellen en appen, maar na 18 :30 tot 8:00, in het weekend en op mijn vrije dagen neem ik de telefoon niet op en reageer ik niet op berichten. Je hebt niet voor niks een contract met daarin de werktijden waarop je geacht wordt je kunstje te doen waar je voor betaald wordt.
Ik had eerder mijn werkmail op mijn privé telefoon en mensen hadden mijn privénummer. Merkte dat ik ‘s avonds ging kijken en reageren en ja, dat creëert dan wel een verwachtingspatroon bij mensen. Ben daar nu aan het vanaf stappen, heb een werktelefoon gevraagd en het helpt enorm. Maar laatst iemand die mij appte nadat ze al gebeld had en ik had aangegeven ziek te zijn: “Ik weet dat je ziek bent, maar hopelijk kan ik toch even storen”. Dat vind ik dus eigenlijk echt niet oké, als je dus weet dat iemand ziek is, en dan met een onbenullige vraag van je wilt niet weten toch gaat zitten appen. Vraag was echt helemaal niks belangrijks… Of scholen die mij om 9 uur ‘s avonds gaan mailen over een afspraak van de volgende ochtend 9 uur. Of als je niet reageert op je vrije dag dus je reageert één dag niet, meteen weer een mail dat ze toch wel graag willen overleggen… Mensen denken echt dat wanneer zij beschikbaar zijn, anderen dat ook zijn op dat moment. Echt klaar met die cultuur.
Ik heb geen probleem met bereikbaar zijn ik negeer het toch wel
Voor mij is het simpel: na een werkdag staat de telefoon op stil en zit ie in mijn tas. In het weekend zet ik hem ook echt uit.
Mocht er ooit écht een reden zijn dat ik buiten reguliere tijden nodig ben (zeer zeldzaam in mijn functie als het niet om vooraf afwijkende werktijden gaat maar echt spoed), dan is de leidinggevende in staat om mijn persoonlijke nummer te vinden en mij te bellen.
Tot zo’n situatie verwacht ik niet dat het ooit zal komen.
Mijn eerste advies aan wie dan ook ooit gaat werken in een 32-36 uur achtige werkweek is om een werktelefoon te regelen via je werk. Einde van de dag werktelefoon uit, laptop dicht, klaar.
Onbereikbaar zijn buiten werktijd is voor mij heilig, al heb ik dat persoonlijk wel moeten leren.
De simkaart van mijn werkgever heb ik in een aparte telefoon, die buiten werktijd op stil (en weggestopt) of uit staat. Dat is ook de enige telefoon waar mijn werkmail e.d. op staat, om te voorkomen dat ik anders na werktijd op mijn privetelefoon ‘toch nog even ga kijken’.
Op mijn privetelefoon heb ik een dual sim met 2 privenummers, waarvan ik er een zakelijk gebruik – voor een eigen bedrijfje ernaast, en collega’s van mijn andere werk weten niet beter dan dat dat mijn privenummer is. In noodgevallen ben ik daar eventueel op bereikbaar.
Mijn werkelijke prive-privenummer heeft absoluut geen enkele collega zodat ik tijdens vakanties bijvoorbeeld zelfs in noodgevallen helemaal ‘off the grid’ ben voor ze. Dan kan ik toch niks doen dus los je zelf je problemen maar op. 🙂
Naar mijn mening zijn er zo weinige banen (meeste corporate banen bvb) die zo belangrijke zijn dat het de volgende dag niet gedaan kan worden.
Ben ooit ontslagen omdat ik het er niet mee eens was dat mijn leidinggevende mij in mn vakantie over werkgerelateerde zaken appte.
Dit was 5 jaar geleden en hij was nog van de oude stempel. Heb dat altijd raar gevonden.
Het is natuurlijk ook een fenomeen dat pas de laatste 10-15 jaar echt is opgekomen. Hiervoor kon een werkgever naar de huistelefoon van een werknemer bellen, maar als er dan niemand opnam dan had de werkgever pech. Al helemaal als de werknemer geen antwoordapparaat had, want dan wist deze vaak niet eens dat hij of zij een gemiste oproep had.
Ook had het voor deze tijd veelal al een stuk minder zin, want naast mondelinge vragen die iemand zo kon beantwoorden of vragen deze persoon naar het werk te komen, kon er ook een stuk minder.
Echter nu we allemaal smartphones hebben, met daarop werkgerelateerde communicate apps, soms nog meer werkgerelateerde productiviteit apps en anders wel een laptop zijn deze obstakels er niet meer. Echter lopen we, zoals gebruikelijk met adoptie van technologie, achter in het aanpassen van onze omgangsvormen op de beschikbaarheid van technologie.
Ik heb zelf na een aantal slechte ervaringen met het gebruik van mijn privetelefoon(en nummer) ook de spelregel dat als mijn werkgever wil dat ik een mobiel gebruik, zij deze mogen leveren met sim/abbo. Ik deze telefoon gebruik binnen de afgesproken uren(werktijden + consignatie) volgens de wettelijk regels(max 14 dagen consignatie per 4 weken, minimaal 2x2dagen per 4 weken geen werk en geen consignatie. [bron](https://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/werktijden/vraag-en-antwoord/welke-regels-gelden-bij-oproepdiensten-consignatie) ). En op mijn privé telefoon doe ik niets voor een werkgever. Na jaren praktisch 24/7 paraat te hebben gestaan en verschillende keren door klanten rechtstreeks op mijn privetelefoon(die ik ook voor werk inzette tegen vergoeding) te zijn gebeld, was ik er klaar mee. Ik houd van mijn werk, maar kan die liefde alleen volhouden als ik ook mijn afstand kan en mag nemen.
Ik vind het allemaal niet zo erg zolang de flexibiliteit twee kanten op gaat. Mijn opdrachtgevers willen me wel eens bellen buiten kantooruren. Andersom wil ik ook wel eens onder kantooruren iets doen dat niets met werk te maken heeft.
25 comments
Heel normaal, je werkt om te leven, je leeft niet om te werken, na je 8 uur gewoon knop uit en de rest komt de volgende werkdag wel.
Ik heb het mezelf moeten aanleren, maar ik kijk niet meer op mijn werktelefoon buiten werktijden. 9 van de 10 keer is het iets waar je anderen voor nodig hebt en op dat moment niets mee kan doen maar waar je wel over gaat piekeren. En de telefoon berg ik ook echt op dus als ze me erop bellen kan ik niet opnemen. Er zijn zoveel (vaak oudere) collega’s bij wie dit mis gaat, die op hun vaste vrije dag worden gebeld en dan nog gaan werken ook. Ik wil buiten werktijden niet worden gebeld, en ik zal een ander ook nooit buiten werktijden gaan bellen. Prima sociaal contract lijkt me zo.
Bij mij gaat de werktelefoon gewoon om half 5 uit, ik sta 8 uur per dag voor je klaar. Te laat? Morgen is er weereen dag.
Mijn telefoon staat standaard op stil, dus de zeldzame keren dat ze me bellen buiten werktijd heb ik het niet eens door. Wat het probleem dan ook is, de mijne is het in ieder geval niet
Ik deel de mening van de geïnterviewde arbeidsjurist niet dat goed werknemerschap met zich meebrengt dat een werknemer buiten de *overeengekomen* werktijden ook de telefoon moet opnemen.
Simpelweg omdat er andere tijden overeen zijn gekomen.
Het kapstokartikel 7:611 BW wordt veel te vaak gebruikt om allerlei flauwekul mee te verkopen, maar als je vrij bent ben je vrij. Zo simpel is het. Ik heb zojuist gezocht naar artikel 7:611 BW en “niet opgenomen” en vind 0 (nul) gepubliceerde uitspraken die daarop zien.
Ik zou ook niet weten hoe een werkgever daar een beroep op kan doen als een werknemer de telefoon uitzet buiten werktijd. Wat moet die werkgever dan zeggen? Je telefoon stond uit?
Let op: dat is dus wat anders dan een werkgever die een werknemer *vooraf* vraagt om standby te staan. En uiteraard al zeker wat anders dan bijvoorbeeld een bereikbaarheidsdienst.
Waar het praktisch gezien om draait is dat de meeste mensen maar één telefoonnummer hebben en daarmee in allerlei chatgroepen zitten. Zou je eenvoudig twee telefoonnummers kunnen hebben (wat ook kan, maar meestal vrij duur is) dan kan iedereen de werktelefoon gewoon uitschakelen.
Ik ben altijd bereikbaar, maar niet altijd beschikbaar
Je vraagt je oprecht af hoe de maatschappij heeft kunnen overleven totdat eindelijk iedereen met een fucking telefoon op zak liep. Moet een harde tijd geweest zijn.
/S nodig?
Buiten werktijd ben ik onbereikbaar behalve op de dagen dat ik Piket heb en een vergoeding krijg om bereikbaar te zijn 🙂
Ze mogen mij best bellen hoor, ik neem toch niet op. 5 Meier netto per maand extra, dan mogen ze bellen na werktijd.
Als er een fatsoenlijke consignatiedienst is ingeregeld ben ik echt de beroerdste niet en werk ik er graag aan mee. Tot die tijd laat ik mijn werktelefoon op het werk
Als de teller niet loopt ben ik niet beschikbaar.
Een baas betaald me voor arbeid. Daarbuiten is mijn tijd van mij.
Buiten werktijd ben ik voor m’n werk niet bereikbaar. Ik werk al 9 uur per dag en alles wat daarbuiten valt is mijn eigen tijd.
Ik ben van mijn team de enige die zijn telefoon uit doet na 17.00 uur.
In ieder geval mag je van een werknemer niet verwachten dat ze buiten werktijd bereikbaar zijn
Mijn leidinggevende stuurde laatst een mail rond dat we ons niet meer ziek moesten melden (in de groepsapp) op zondag, ziekmelden doe je op je werkdag, dus maandag. In het weekend moeten we niet met werk bezig zijn en al helemaal niet collega’s belasten. Ik vind dat een erg goede zaak.
Als ik aan het werk ben mogen ze bellen en appen, maar na 18 :30 tot 8:00, in het weekend en op mijn vrije dagen neem ik de telefoon niet op en reageer ik niet op berichten. Je hebt niet voor niks een contract met daarin de werktijden waarop je geacht wordt je kunstje te doen waar je voor betaald wordt.
Ik had eerder mijn werkmail op mijn privé telefoon en mensen hadden mijn privénummer. Merkte dat ik ‘s avonds ging kijken en reageren en ja, dat creëert dan wel een verwachtingspatroon bij mensen. Ben daar nu aan het vanaf stappen, heb een werktelefoon gevraagd en het helpt enorm. Maar laatst iemand die mij appte nadat ze al gebeld had en ik had aangegeven ziek te zijn: “Ik weet dat je ziek bent, maar hopelijk kan ik toch even storen”. Dat vind ik dus eigenlijk echt niet oké, als je dus weet dat iemand ziek is, en dan met een onbenullige vraag van je wilt niet weten toch gaat zitten appen. Vraag was echt helemaal niks belangrijks… Of scholen die mij om 9 uur ‘s avonds gaan mailen over een afspraak van de volgende ochtend 9 uur. Of als je niet reageert op je vrije dag dus je reageert één dag niet, meteen weer een mail dat ze toch wel graag willen overleggen… Mensen denken echt dat wanneer zij beschikbaar zijn, anderen dat ook zijn op dat moment. Echt klaar met die cultuur.
Ik heb geen probleem met bereikbaar zijn ik negeer het toch wel
Voor mij is het simpel: na een werkdag staat de telefoon op stil en zit ie in mijn tas. In het weekend zet ik hem ook echt uit.
Mocht er ooit écht een reden zijn dat ik buiten reguliere tijden nodig ben (zeer zeldzaam in mijn functie als het niet om vooraf afwijkende werktijden gaat maar echt spoed), dan is de leidinggevende in staat om mijn persoonlijke nummer te vinden en mij te bellen.
Tot zo’n situatie verwacht ik niet dat het ooit zal komen.
Mijn eerste advies aan wie dan ook ooit gaat werken in een 32-36 uur achtige werkweek is om een werktelefoon te regelen via je werk. Einde van de dag werktelefoon uit, laptop dicht, klaar.
Onbereikbaar zijn buiten werktijd is voor mij heilig, al heb ik dat persoonlijk wel moeten leren.
De simkaart van mijn werkgever heb ik in een aparte telefoon, die buiten werktijd op stil (en weggestopt) of uit staat. Dat is ook de enige telefoon waar mijn werkmail e.d. op staat, om te voorkomen dat ik anders na werktijd op mijn privetelefoon ‘toch nog even ga kijken’.
Op mijn privetelefoon heb ik een dual sim met 2 privenummers, waarvan ik er een zakelijk gebruik – voor een eigen bedrijfje ernaast, en collega’s van mijn andere werk weten niet beter dan dat dat mijn privenummer is. In noodgevallen ben ik daar eventueel op bereikbaar.
Mijn werkelijke prive-privenummer heeft absoluut geen enkele collega zodat ik tijdens vakanties bijvoorbeeld zelfs in noodgevallen helemaal ‘off the grid’ ben voor ze. Dan kan ik toch niks doen dus los je zelf je problemen maar op. 🙂
Naar mijn mening zijn er zo weinige banen (meeste corporate banen bvb) die zo belangrijke zijn dat het de volgende dag niet gedaan kan worden.
Ben ooit ontslagen omdat ik het er niet mee eens was dat mijn leidinggevende mij in mn vakantie over werkgerelateerde zaken appte.
Dit was 5 jaar geleden en hij was nog van de oude stempel. Heb dat altijd raar gevonden.
Het is natuurlijk ook een fenomeen dat pas de laatste 10-15 jaar echt is opgekomen. Hiervoor kon een werkgever naar de huistelefoon van een werknemer bellen, maar als er dan niemand opnam dan had de werkgever pech. Al helemaal als de werknemer geen antwoordapparaat had, want dan wist deze vaak niet eens dat hij of zij een gemiste oproep had.
Ook had het voor deze tijd veelal al een stuk minder zin, want naast mondelinge vragen die iemand zo kon beantwoorden of vragen deze persoon naar het werk te komen, kon er ook een stuk minder.
Echter nu we allemaal smartphones hebben, met daarop werkgerelateerde communicate apps, soms nog meer werkgerelateerde productiviteit apps en anders wel een laptop zijn deze obstakels er niet meer. Echter lopen we, zoals gebruikelijk met adoptie van technologie, achter in het aanpassen van onze omgangsvormen op de beschikbaarheid van technologie.
Ik heb zelf na een aantal slechte ervaringen met het gebruik van mijn privetelefoon(en nummer) ook de spelregel dat als mijn werkgever wil dat ik een mobiel gebruik, zij deze mogen leveren met sim/abbo. Ik deze telefoon gebruik binnen de afgesproken uren(werktijden + consignatie) volgens de wettelijk regels(max 14 dagen consignatie per 4 weken, minimaal 2x2dagen per 4 weken geen werk en geen consignatie. [bron](https://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/werktijden/vraag-en-antwoord/welke-regels-gelden-bij-oproepdiensten-consignatie) ). En op mijn privé telefoon doe ik niets voor een werkgever. Na jaren praktisch 24/7 paraat te hebben gestaan en verschillende keren door klanten rechtstreeks op mijn privetelefoon(die ik ook voor werk inzette tegen vergoeding) te zijn gebeld, was ik er klaar mee. Ik houd van mijn werk, maar kan die liefde alleen volhouden als ik ook mijn afstand kan en mag nemen.
Ik vind het allemaal niet zo erg zolang de flexibiliteit twee kanten op gaat. Mijn opdrachtgevers willen me wel eens bellen buiten kantooruren. Andersom wil ik ook wel eens onder kantooruren iets doen dat niets met werk te maken heeft.