>Bij het crisismeldpunt West-Vlaanderen, dat deel uitmaakt van Centrum Algemeen Welzijnswerk (CAW), lopen begin deze maand vijfentwintig aanmeldingen binnen in één dag. In zeventien gevallen wordt geoordeeld dat crisisopvang het enige gepaste antwoord is. Het gaat om kinderen en jongeren die om uiteenlopende redenen niet meer thuis kunnen blijven en meteen opvang nodig hebben. Een van de aanvragen op die dag gaat over een kind van anderhalf jaar oud dat door verwaarlozing al een blijvend fysiek letsel heeft.
​
>Bevoegd minister van Welzijn Hilde Crevits (cd&v) geeft aan de bezorgdheden van de CAW’s te begrijpen. “Er zijn inderdaad stappen nodig, samen met mijn federale collega, om jongeren in een crisissituatie de gepaste zorg en ondersteuning te bieden. In de taskforce zijn heel concrete oplossingen gesuggereerd. De afgelopen weken hebben we die omgezet in een concreet werkplan. Het is mijn bedoeling om snel van start te kunnen gaan met een aantal acties.”
Precies alsof ‘hulp’ in een centrum een magische wondermiddel is.
Als kinderen meer zelfmoord plegen, meer mentale problemen hebben, moeten we mss iets aan de oorzaken doen.
Als kinderen meer verwaarloosd worden, moeten we mss de ouders ter verantwoording roepen.
Half of this country is government and nothing works.
Ik heb het gevoel dat Hilde’s uitleg vooral neerkomt op op veel denken maar weinig doen. Het zou me niet verbazen dat de eindconclussie is dat ze onvoldoende middelen hebben om iets te ondernemen. En zo modderen we maar lekker verder aan. Daarnaast schieten er initiatieven voor jongerenhulp als paddesoelten uit te grond krijg ik de indruk. Met of zonder (gedeeltelijke) steun van de overheid. Dat is volgens mij toch een zéér duidelijk signaal dat men het heft, uit noodzaak, in eigen handen neemt.
Een persoonlijke anecdote:
Zo woonde ik laatst als lid van de jeugdraad een gemeenteraad bij. Het was al veel langer gekend dat jeugdinitiatieven in deze gemeente zelden voet aan de grond weten te krijgen. Logisch ook want de vergrijzing is sterk aanwezig daar. Op een gegeven moment ontaarde er een discussie tussen een gemeenteraadslid en enkele jongere collega raadsleden van me. De jongeren stelden vlakaf de vraag waarom de jeugd zo weinig steun kregen en bij het minste op een “neen” botsen. Ook voor zaken die in verhouding tot andere niet jeugd gerelateerde slechts een fractie van de kost/werk voorstelde.
Na 5 minuten van uitleg van verschillende gemeenteraadsleden waarom het niet kon, die op den duur zelfs meer als uitvluchten leken, had ik er zelf genoeg dat de jongens langs me zo afgescheept werden, nam het woord en zei:
“En laten we hier nu even concreet zeggen waarom de jeugd geen prioriteit vormt heren. Onder 18 jaar kan je niet stemmen he?”
Het werd muisstil in de zaal.
Men weet goed genoeg dat er een probleem is, maar het is niet in hun belang om dit op te lossen.
5 comments
>Bij het crisismeldpunt West-Vlaanderen, dat deel uitmaakt van Centrum Algemeen Welzijnswerk (CAW), lopen begin deze maand vijfentwintig aanmeldingen binnen in één dag. In zeventien gevallen wordt geoordeeld dat crisisopvang het enige gepaste antwoord is. Het gaat om kinderen en jongeren die om uiteenlopende redenen niet meer thuis kunnen blijven en meteen opvang nodig hebben. Een van de aanvragen op die dag gaat over een kind van anderhalf jaar oud dat door verwaarlozing al een blijvend fysiek letsel heeft.
​
>Bevoegd minister van Welzijn Hilde Crevits (cd&v) geeft aan de bezorgdheden van de CAW’s te begrijpen. “Er zijn inderdaad stappen nodig, samen met mijn federale collega, om jongeren in een crisissituatie de gepaste zorg en ondersteuning te bieden. In de taskforce zijn heel concrete oplossingen gesuggereerd. De afgelopen weken hebben we die omgezet in een concreet werkplan. Het is mijn bedoeling om snel van start te kunnen gaan met een aantal acties.”
Precies alsof ‘hulp’ in een centrum een magische wondermiddel is.
Als kinderen meer zelfmoord plegen, meer mentale problemen hebben, moeten we mss iets aan de oorzaken doen.
Als kinderen meer verwaarloosd worden, moeten we mss de ouders ter verantwoording roepen.
Half of this country is government and nothing works.
Ik heb het gevoel dat Hilde’s uitleg vooral neerkomt op op veel denken maar weinig doen. Het zou me niet verbazen dat de eindconclussie is dat ze onvoldoende middelen hebben om iets te ondernemen. En zo modderen we maar lekker verder aan. Daarnaast schieten er initiatieven voor jongerenhulp als paddesoelten uit te grond krijg ik de indruk. Met of zonder (gedeeltelijke) steun van de overheid. Dat is volgens mij toch een zéér duidelijk signaal dat men het heft, uit noodzaak, in eigen handen neemt.
Een persoonlijke anecdote:
Zo woonde ik laatst als lid van de jeugdraad een gemeenteraad bij. Het was al veel langer gekend dat jeugdinitiatieven in deze gemeente zelden voet aan de grond weten te krijgen. Logisch ook want de vergrijzing is sterk aanwezig daar. Op een gegeven moment ontaarde er een discussie tussen een gemeenteraadslid en enkele jongere collega raadsleden van me. De jongeren stelden vlakaf de vraag waarom de jeugd zo weinig steun kregen en bij het minste op een “neen” botsen. Ook voor zaken die in verhouding tot andere niet jeugd gerelateerde slechts een fractie van de kost/werk voorstelde.
Na 5 minuten van uitleg van verschillende gemeenteraadsleden waarom het niet kon, die op den duur zelfs meer als uitvluchten leken, had ik er zelf genoeg dat de jongens langs me zo afgescheept werden, nam het woord en zei:
“En laten we hier nu even concreet zeggen waarom de jeugd geen prioriteit vormt heren. Onder 18 jaar kan je niet stemmen he?”
Het werd muisstil in de zaal.
Men weet goed genoeg dat er een probleem is, maar het is niet in hun belang om dit op te lossen.
Die zatlap René van jambers had gelijk!