Ehm, als de werkdag voorbij is ga ik naar huis ja, daar is toch niks raars aan? Dit heet nu blijkbaar “quiet quitting”?
> Zo beschouwd is quiet quitting een trieste strategie
Ok… Wat een ontzettend vreemd artikel.
“Tegenwoordige tijd: Vijf uur stipt, laptop dicht! Een jonge generatie werknemers loopt steeds vaker de kantjes ervan af, ziet Sarah Meuleman.”
Wat een fucking lef. De werktijd zit er op en mensen gaan naar huis. Waar is de inzet?! Waar is de wil om voor peulenschillen door te werken, i.p.v. gezellig thuis je familie te zien? Wat, sporten? Dat kan voor het werk, gewoon eerder op staan.
Man man man. Die qoute alleen al.
“Ondertussen verspreidt het dommeldogma zich naar andere terreinen: relaties, vriendschappen, sport. De houding is overal hetzelfde: niets zeggen, zo weinig mogelijk doen. Je sportabonnement aanhouden, ook al sta je nooit meer op die loopband. Je verstofte relatie uitzitten, dan maar flirten met de caissière.
Zo beschouwd is quiet quitting een trieste strategie. Wat lijkt op een pragmatisch verzet tegen stress, zou net zo goed een hippe hashtag voor probleemvermijding kunnen zijn. Het is maar de vraag of dat op de langere termijn voor Sanne, Roman en de anderen echt, eh… werkt.”
Ik moet er bijna om lachen als het niet zo triest was, dat je dit op papier zet.
Is het probleem niet dat werk in veel situaties verworden is tot een zinloze bezigheid om rijke mensen rijker te maken, geen evidente waarde toevoegt, niets essentieels creërt, maar wel betaalt voor de huur en de vakantie?
Ik ben niet per de een quiet quitter maar wel enorm tactisch in wanneer ik waar opduik om m’n voorstelling in het theater des werk te geven. Nee das niet authentiek en uniek, das efficient en effectief. Ik heb een doel en bereik dat zo. En als er dan een meeting uitvalt en ben bekaf dan kan ik noch bevestigen noch ontkennen dat er mogelijk een dutje plaats vindt.
Vind de dramatiek er omheen vooral grappig: ik denk dat het meer draait om er voor uit komen dan dat het nu zoveel anders is. Ik zie al 20 jaar mensen mentaal uitgelogd achter hun werkpc ingelogd zijn. Niets nieuws, right?
Ook niet heel gek. Op de gemiddelde verjaardag heeft driekwart een burn-out gehad, of zit in een burn-out. Mijn generatie heeft perfect laten zien hoe je jezelf mentaal de vernieling in kan werken. Als je als twintiger daar van een afstandje naar kijkt is het best logisch dat je daar voor bedankt, en gewoon net genoeg werk verricht om een voldoende beoordeling te krijgen en niet ontslagen te worden.
Enorm meta van de auteur om alleen het hoogstnodige te schrijven en ontwikkelingen als burnouts en de zesjescultuur niet eens te noemen.
Och heden! Mensen zien _hustle culture_ steeds meer als ongewenst. Quelle horreur!
Wat een rare neerbuigende toon in dat artikel. Volgens mij is de schrijver gewoon jaloers op de mensen die wel hun grenzen aan durven te geven.
Is het meeste werk niet gewoon bullshit jobs? Mijn 50+ collega zat dagen te calculeren, heel zijn bureau vol papiertjes. Ik heb het half geautomatiseerd met een Excel spreadsheet. Uitgebreide mails flans ik inelkaar met ChatGPT. De rest van de dag is het een beetje doen alsof ik druk lijk.
Dit schrijfsel heeft een hoog overgewaaid uit de states gehalte.
>Quiet quitting beweert te focussen op het welzijn en geluk van werknemers, maar staat haaks op bevlogenheid en gevoelens van zingeving die voor een groot deel dat welzijn bepalen. Wordt een mens écht gelukkiger van dagenlang ongemotiveerd en uitgelogd suffen achter een bureau?
Deze kunnen we ook omdraaien, wordt een mens écht gelukkiger van zich dagenlang en eindeloos uitsloven ter bevordering van de bedrijfsresultaten zonder dat men daar iets voor terug krijgt?
En zie daar het probleem met deze stellingname, het insinueert dat er een *juist* antwoord is op zingeving, en dat de jaren 80 mentaliteit die men aanhaalt “juist” is. Het staat haaks op de interpretatie van zingeving van de auteur. Maar de slinkse insinuatie dat het meer is dan enkel de mening van de auteur is ongegrond.
Als iemand die al 36 jaar probeert om kaas van zingeving te maken en geen moer opgeschoten is met alle standaard antwoorden die men heeft is kan ik je verklappen: Het “juiste” antwoord bestaat niet.
>Ondertussen verspreidt het dommeldogma zich naar andere terreinen: relaties, vriendschappen, sport. De houding is overal hetzelfde: niets zeggen, zo weinig mogelijk doen. Je sportabonnement aanhouden, ook al sta je nooit meer op die loopband. Je verstofte relatie uitzitten, dan maar flirten met de caissière.
Objection! *insert ace attorney theme* Facts not in evidence.
De auteur beweert dit wel leuk en slingert het de ether in, maar deze bewering is op geen enkele wijze onderbouwd.
En zelfs als de andere fenomenen die ze aanhaalt wijdverspreid zouden zijn. Dan nog moet men eerst nog aantonen dat er een daadwerkelijke correlatie is.
Goh hoe zou dat nou komen? Dikke middelvinger naar het kapitalisme.
Ik werk waarvoor ik betaald wordt ja. Als dat van 9 tot 5 is dan zit ik om 5:05 op de fiets naar huis.
Ben zo klaar met die gierige werknemers die geen overtijd betalen, slechte secundaire arbeidsvoorwaarden hebben maar vervolgens wel verwachten dat je altijd direct beschikbaar bent en uren overwerkt zonder enige waardering of beloning.
Werk nu gelukkig sinds een jaartje voor mezelf waarbij ik gewoon 1:1 alle tijd die ik erin stop terug op mn rekening zie. Toen zag ik opeens hoeveel tijd ik had verspild bij mn vorige baan.
Deze column valt me wel vaker tegen maar deze iteratie slaat toch wel echt de plank mis. Het geeft me sterk het gevoel dat de schrijfster zichzelf niet eens wil verplaatsen in de doelgroep die ze beschrijft. En vooral dat ze geen enkele moeite heeft genomen om daadwerkelijk te doorgronden waarom zoveel mensen zich niet meer het schompes werken of overwerken.
Zo ongeveer iedereen om mij heen heeft al eens een burnout gehad. We dragen al decennia uit naar elkaar dat je niet leeft om te werken maar werkt om te leven. En zie hier: men luistert naar dat advies en ziet de wijze les in het lijden van de ander.
Oh nee! Schandalig hoor! Krijg toch helemaal kaakkramp. Gemiste productiviteit mijn reet! Er is een overvloed aan functies die niks anders zijn dan geldklopperij. Organisaties zijn enorm log door een overdaad aan o.a. managers. De werkgroepen, commisies en tafels komen ons de strot uit. Vergaderen tot je een ons weegt. Veel praten maar niks zeggen. Wij laten ons niet langer uitbuiten door een stel zakkenvullers die onder de streep niks bijdragen aan het bedrijf, het proeuct noch aan ons als persoon.
Ik vind dit zulke stieren poep. Er wordt echt aanzienlijk meer van de huidige jongere generaties verwacht dan hiervoor. Hiervoor hoefde ze alleen maar op te dagen, productie werk te draaien als ene hamster in een wiel en dan thuis kinderen maken als konijnen. Tegenwoordig moeten we veel meer; Verduurzamen, belegen, carrière, familie, veilig huis, gedrag irl, gedrag online, belastingen, contracten uitzoeken energie, verzekering, zorg, woz waarde bezwaar maken en dan automatisch verlaging krijgen — zo veel onnodig overhead!. En ondertussen staat er op elke hoek iemand te wachten met miljoenen aan research om ons op te lichten met slecht voedsel (McDonalds) of slecht gedrag (social media) — amazone, bol.com; elke minuut is er wel een prikkel om weer met geld te smijten. En de natuur, het enige dat ons niet in een mal probeert te persen, mag volgens de meeste mensen de pleuris krijgen (zie bbb stemmen).
Van 9 tot 5 werk ik voor m’n baas. Van 5 tot 9 voor mijn huishouden. Van 9 tot 10 mag ik een uurtje voor me zelf en dan naar bed.
En dan gaan werkgevers, die zuchtend, kreunend en steunend met moeite 10% salaris verhoging per jaar geven ook nog eens beginnen over de (zesjes) mentaliteit van “deze generatie” — om van te kotsen. Kom eerst maar is over de balk met je poen, teringlijers.
Als we niet zo’n gierende inflatie hadden zou ik best graag eens wat overwerken.
Ik ben nog steeds van mening dat quiet quitting door werkgevers en bedrijven is bedacht. Loonslaven hebben met deze mentaliteit het gevoel dat ze verzet bieden en het ‘to the man sticken’ door ¿hun werk te doen? Dat houd ze zowel in de kantoren als tevreden over hun rol in het systeem.
Ze kunnen me wat. Ik ga niet harder werken zodat mijn baas een dikkere auto kan rijden, flikker maar op. Ik doe mijn werk goed, op de tijden dat ik ervoor betaald wordt.
Komt omdat de managers niet goed genoeg betaald worden tegenwoordig.
Nou, Sarah. Anders ga je even je werk doen en wat fatsoenlijke journalistiek beoefenen, in plaats van met dit soort broddelwerkjes aan te komen kakken.
Er wordt voor 40 uur betaald, er wordt voor 40 uur gewerkt. Heeft de baas meer gewerkte uren in de week nodig dan zoekt hij er maar iemand bij of stelt z’n verwachtingen omlaag bij.
Ik heb 8 jaar vrijwillig uren niet opgegeven, extra gebleven, werkfeestjes en borrels georganiseerd in eigen tijd, recensies over het bedrijf gelezen in eigen tijd, desnoods 7 dagen in de week gewerkt om me te bewijzen. Toen kreeg ik na 8 jaar mijn best doen de promotie niet in zo’n beetje het perfecte tijdvak en zit ik nu depressief thuis, omdat ik me een mislukte loser voel die voor Jan Lul zo veel mooie jaren van haar leven op werk heeft verknald.
Nee NRC, “quiet quitting” is gewoon grenzen stellen aan de uitperscultuur die in veel sectoren heerst die niks oplevert, behalve voor de mensen helemaal bovenaan de ladder.
Tja, quiet quitting… volgens mij wordt door onze generaties opgemerkt dat er belangrijkere zaken zijn dan snoeihard werken voor de baas en dan toch gepasseerd worden voor een promotie…
Interessant is dat de schrijfster een “vroeger was alles beter” mentaliteit hanteert. In mijn eigen omgeving zie ik vooral “boomers” die; 20 jaar voor dezelfde baas werken zonder noemenswaardige vooruitgang. Ouders die vooral bij elkaar blijven vanwege de kinderen, niet de liefde, of.wederzijds respect en zo kan ik nog wel even door.
In ‘t kort, wat een onzin artikel
>Ze hebben geen behoefte aan revolutie; ze berusten liever in een aanvaardbare status quo.
Nou ben ik wel benieuwd wat ze van de protesten in Frankrijk vindt…
Ik ben enorm betrokken bij de zaak, neem veel verantwoordelijkheid en heb regelmatig mijn privéleven opzijgezet om het bedrijf uit de brand te helpen. Soms ook lange avonden doorgewerkt om moeilijke deadlines te halen.
Maar als ik werk tot 17:00, dan heb ik ook gewoon honger en ga ik koken. Misschien dat ik die avond weer doorwerk als het nodig is, maar om 17:00 ga ik naar huis.
Als je vertrekken aan het einde van de werkdag schaart onder “quiet quitting” ben je gewoon niet helemaal bij volle verstand.
Altijd veel slechte columns in NRC en ik heb idee dat ze sowieso achteruit gaan bij die krant.
Vind voor beide mentaliteiten wat te zeggen. Snap dat je als je je werk neit interessant vindt je niet meer doet dan nodig. Als je je werk wel leuk vindt of je collegiaal wilt zijn vind ik het echter niet gek dat je goed je best doet en ervoor zorgt dat dingen goed geregeld zijn.
Een beetje extra kan er zomaar voor zorgen dat je baas het ook opmerkt en wat leuks voor jou kan betekenen. Tuurlijk zijn er ook bazen die zoiets totaal niet inzien en hier geen waardering voor tonen. Bij deze is het dan ook snel voorbij dat ik wat extra’s doe
Gewoon doen waar je voor aangenomen bent is geen quitting.
Ik heb een groter probleem met quiet promoting. Meer verantwoordelijkheid en niet meer vergoeding.
Kunnen we in Nederland alvast een algeheel verbod op het gebruik van die term invoeren?
Moeten we telkens zulke Amerikaanse concepten naar Nederland halen?
Sowieso is het niet heel Nederlands om meer te doen dan er in je contract staat. Dom 5 uur de laptop dichtklappen is geen quiet quitting, dat is gewoon normaal. Ik ben dan wel wat flexibeler, maar ik werk ook in parttime.
In de VS is het een ander verhaal. Daar wordt stiekem verwacht dat je je keihard inzet. Je krijgt vakantiedagen, maar als je ze gebruikt kan het zijn dat je bij een reorganisatie wordt ontslagen ten gunste van de mensen die geen vakantie namen. Maar dat is typisch aan hun kant van de vijver.
> Uit Amerikaanse studies blijkt dat meer dan vijftig procent van de werknemers quiet quitters zijn – voor de pandemie lag dat percentage nog op dertig procent. Die explosieve groei kost de wereld meer dan zeven biljoen dollar aan gemiste productiviteit (Gallup, 2022 rapport).
Ah ja, als mensen ‘slechts” de uren werken waarvoor ze zijn aangenomen dan ”verliezen we productiviteit”.
>Vijf uur stipt, laptop dicht! Een jonge generatie werknemers loopt steeds vaker de kantjes ervan af, ziet [columnist]
Dat heet ‘werktijden’ en is gangbaar sinds 1919. Columnist heeft het over een kapitalistisch systeem in een ander land waar het economische systeem een religie is geworden.
Er is helemaal niks mis met ‘precies doen wat je gevraagd wordt’. Als je vol passie 150 uur per week wilt steken in je parttime job, kan je misschien beter gaan ondernemen.
>Sanne neemt niet op als de baas buiten werktijd belt. Roman typt geen letter tenzij hij ervoor betaald krijgt. Mia doet alsof ze veel te doen heeft, maar is stiekem al twee uur klaar.
Goh, zou dat misschien komen omdat werkgevers hier anders misbruik van maken?
Als je oneindig buiten werktijd bereikbaar bent, ben je altijd het slaafje. Waar anderen wel gewoon “nee” kunnen zeggen, zal je de enige zijn die steeds gebeld wordt. Met een burn-out als gevolg.
Hetzelfde met werk doen als je niet betaald wordt. Een contract gaat twee kanten op: de werknemer verkoopt zijn/haar uren aan de werkgever, die daar dan een bedrag voor teruggeeft. Daar moeten beide partijen zich gewoon aan houden, maar geen van beiden is verplicht tot meer wat in het contract staat.
En Mia, die al stiekem twee uur klaar is, beschermt zichzelf alleen maar tegen de almaar oplopende werkdruk. Als je snel en efficient werkt is de beloning namelijk niet dat je die promotie krijgt, of meer betaald krijgt. Nee, je beloning is meer hooi op je vork. Meer en meer totdat je het helemaal niet meer aankan en tja… burn-out.
Het is alleen maar goed dat werknemers zichzelf zijn gaan beschermen. Ook werkgevers hebben er baat bij dat werknemers hun grenzen stellen. Een werknemer die het minimum doet en dat kan volhouden is nog steeds voordeliger dan een werknemer die een jaartje zich helemaal kapot werkt en vervolgens 2 jaar in de ziektewet terecht komt. Dan kan je als werkgever niet alleen 2 jaar loon doorbetalen, maar ook op zoek naar een vervangende werknemer, die je dan weer moet inwerken.
Doe gewoon die laptop/werktelefoon uit om 5 uur. Stel en bewaak je grenzen, zodat je mentaal gezond kan blijven. Dat is voor iedereen beter.
31 comments
Voor het geval als er een paywall is. Hier een [ladder ](https://12ft.io/proxy?q=https%3A%2F%2Fwww.nrc.nl%2Fnieuws%2F2023%2F04%2F03%2Fquiet-quitting-massaal-mentaal-uitgelogd-a4161145)
Ehm, als de werkdag voorbij is ga ik naar huis ja, daar is toch niks raars aan? Dit heet nu blijkbaar “quiet quitting”?
> Zo beschouwd is quiet quitting een trieste strategie
Ok… Wat een ontzettend vreemd artikel.
“Tegenwoordige tijd: Vijf uur stipt, laptop dicht! Een jonge generatie werknemers loopt steeds vaker de kantjes ervan af, ziet Sarah Meuleman.”
Wat een fucking lef. De werktijd zit er op en mensen gaan naar huis. Waar is de inzet?! Waar is de wil om voor peulenschillen door te werken, i.p.v. gezellig thuis je familie te zien? Wat, sporten? Dat kan voor het werk, gewoon eerder op staan.
Man man man. Die qoute alleen al.
“Ondertussen verspreidt het dommeldogma zich naar andere terreinen: relaties, vriendschappen, sport. De houding is overal hetzelfde: niets zeggen, zo weinig mogelijk doen. Je sportabonnement aanhouden, ook al sta je nooit meer op die loopband. Je verstofte relatie uitzitten, dan maar flirten met de caissière.
Zo beschouwd is quiet quitting een trieste strategie. Wat lijkt op een pragmatisch verzet tegen stress, zou net zo goed een hippe hashtag voor probleemvermijding kunnen zijn. Het is maar de vraag of dat op de langere termijn voor Sanne, Roman en de anderen echt, eh… werkt.”
Ik moet er bijna om lachen als het niet zo triest was, dat je dit op papier zet.
Is het probleem niet dat werk in veel situaties verworden is tot een zinloze bezigheid om rijke mensen rijker te maken, geen evidente waarde toevoegt, niets essentieels creërt, maar wel betaalt voor de huur en de vakantie?
Ik ben niet per de een quiet quitter maar wel enorm tactisch in wanneer ik waar opduik om m’n voorstelling in het theater des werk te geven. Nee das niet authentiek en uniek, das efficient en effectief. Ik heb een doel en bereik dat zo. En als er dan een meeting uitvalt en ben bekaf dan kan ik noch bevestigen noch ontkennen dat er mogelijk een dutje plaats vindt.
Vind de dramatiek er omheen vooral grappig: ik denk dat het meer draait om er voor uit komen dan dat het nu zoveel anders is. Ik zie al 20 jaar mensen mentaal uitgelogd achter hun werkpc ingelogd zijn. Niets nieuws, right?
Ook niet heel gek. Op de gemiddelde verjaardag heeft driekwart een burn-out gehad, of zit in een burn-out. Mijn generatie heeft perfect laten zien hoe je jezelf mentaal de vernieling in kan werken. Als je als twintiger daar van een afstandje naar kijkt is het best logisch dat je daar voor bedankt, en gewoon net genoeg werk verricht om een voldoende beoordeling te krijgen en niet ontslagen te worden.
Enorm meta van de auteur om alleen het hoogstnodige te schrijven en ontwikkelingen als burnouts en de zesjescultuur niet eens te noemen.
Och heden! Mensen zien _hustle culture_ steeds meer als ongewenst. Quelle horreur!
Wat een rare neerbuigende toon in dat artikel. Volgens mij is de schrijver gewoon jaloers op de mensen die wel hun grenzen aan durven te geven.
Is het meeste werk niet gewoon bullshit jobs? Mijn 50+ collega zat dagen te calculeren, heel zijn bureau vol papiertjes. Ik heb het half geautomatiseerd met een Excel spreadsheet. Uitgebreide mails flans ik inelkaar met ChatGPT. De rest van de dag is het een beetje doen alsof ik druk lijk.
Dit schrijfsel heeft een hoog overgewaaid uit de states gehalte.
>Quiet quitting beweert te focussen op het welzijn en geluk van werknemers, maar staat haaks op bevlogenheid en gevoelens van zingeving die voor een groot deel dat welzijn bepalen. Wordt een mens écht gelukkiger van dagenlang ongemotiveerd en uitgelogd suffen achter een bureau?
Deze kunnen we ook omdraaien, wordt een mens écht gelukkiger van zich dagenlang en eindeloos uitsloven ter bevordering van de bedrijfsresultaten zonder dat men daar iets voor terug krijgt?
En zie daar het probleem met deze stellingname, het insinueert dat er een *juist* antwoord is op zingeving, en dat de jaren 80 mentaliteit die men aanhaalt “juist” is. Het staat haaks op de interpretatie van zingeving van de auteur. Maar de slinkse insinuatie dat het meer is dan enkel de mening van de auteur is ongegrond.
Als iemand die al 36 jaar probeert om kaas van zingeving te maken en geen moer opgeschoten is met alle standaard antwoorden die men heeft is kan ik je verklappen: Het “juiste” antwoord bestaat niet.
>Ondertussen verspreidt het dommeldogma zich naar andere terreinen: relaties, vriendschappen, sport. De houding is overal hetzelfde: niets zeggen, zo weinig mogelijk doen. Je sportabonnement aanhouden, ook al sta je nooit meer op die loopband. Je verstofte relatie uitzitten, dan maar flirten met de caissière.
Objection! *insert ace attorney theme* Facts not in evidence.
De auteur beweert dit wel leuk en slingert het de ether in, maar deze bewering is op geen enkele wijze onderbouwd.
En zelfs als de andere fenomenen die ze aanhaalt wijdverspreid zouden zijn. Dan nog moet men eerst nog aantonen dat er een daadwerkelijke correlatie is.
Goh hoe zou dat nou komen? Dikke middelvinger naar het kapitalisme.
Ik werk waarvoor ik betaald wordt ja. Als dat van 9 tot 5 is dan zit ik om 5:05 op de fiets naar huis.
Ben zo klaar met die gierige werknemers die geen overtijd betalen, slechte secundaire arbeidsvoorwaarden hebben maar vervolgens wel verwachten dat je altijd direct beschikbaar bent en uren overwerkt zonder enige waardering of beloning.
Werk nu gelukkig sinds een jaartje voor mezelf waarbij ik gewoon 1:1 alle tijd die ik erin stop terug op mn rekening zie. Toen zag ik opeens hoeveel tijd ik had verspild bij mn vorige baan.
Deze column valt me wel vaker tegen maar deze iteratie slaat toch wel echt de plank mis. Het geeft me sterk het gevoel dat de schrijfster zichzelf niet eens wil verplaatsen in de doelgroep die ze beschrijft. En vooral dat ze geen enkele moeite heeft genomen om daadwerkelijk te doorgronden waarom zoveel mensen zich niet meer het schompes werken of overwerken.
Zo ongeveer iedereen om mij heen heeft al eens een burnout gehad. We dragen al decennia uit naar elkaar dat je niet leeft om te werken maar werkt om te leven. En zie hier: men luistert naar dat advies en ziet de wijze les in het lijden van de ander.
Oh nee! Schandalig hoor! Krijg toch helemaal kaakkramp. Gemiste productiviteit mijn reet! Er is een overvloed aan functies die niks anders zijn dan geldklopperij. Organisaties zijn enorm log door een overdaad aan o.a. managers. De werkgroepen, commisies en tafels komen ons de strot uit. Vergaderen tot je een ons weegt. Veel praten maar niks zeggen. Wij laten ons niet langer uitbuiten door een stel zakkenvullers die onder de streep niks bijdragen aan het bedrijf, het proeuct noch aan ons als persoon.
Ik vind dit zulke stieren poep. Er wordt echt aanzienlijk meer van de huidige jongere generaties verwacht dan hiervoor. Hiervoor hoefde ze alleen maar op te dagen, productie werk te draaien als ene hamster in een wiel en dan thuis kinderen maken als konijnen. Tegenwoordig moeten we veel meer; Verduurzamen, belegen, carrière, familie, veilig huis, gedrag irl, gedrag online, belastingen, contracten uitzoeken energie, verzekering, zorg, woz waarde bezwaar maken en dan automatisch verlaging krijgen — zo veel onnodig overhead!. En ondertussen staat er op elke hoek iemand te wachten met miljoenen aan research om ons op te lichten met slecht voedsel (McDonalds) of slecht gedrag (social media) — amazone, bol.com; elke minuut is er wel een prikkel om weer met geld te smijten. En de natuur, het enige dat ons niet in een mal probeert te persen, mag volgens de meeste mensen de pleuris krijgen (zie bbb stemmen).
Van 9 tot 5 werk ik voor m’n baas. Van 5 tot 9 voor mijn huishouden. Van 9 tot 10 mag ik een uurtje voor me zelf en dan naar bed.
En dan gaan werkgevers, die zuchtend, kreunend en steunend met moeite 10% salaris verhoging per jaar geven ook nog eens beginnen over de (zesjes) mentaliteit van “deze generatie” — om van te kotsen. Kom eerst maar is over de balk met je poen, teringlijers.
Als we niet zo’n gierende inflatie hadden zou ik best graag eens wat overwerken.
Ik ben nog steeds van mening dat quiet quitting door werkgevers en bedrijven is bedacht. Loonslaven hebben met deze mentaliteit het gevoel dat ze verzet bieden en het ‘to the man sticken’ door ¿hun werk te doen? Dat houd ze zowel in de kantoren als tevreden over hun rol in het systeem.
Ze kunnen me wat. Ik ga niet harder werken zodat mijn baas een dikkere auto kan rijden, flikker maar op. Ik doe mijn werk goed, op de tijden dat ik ervoor betaald wordt.
Komt omdat de managers niet goed genoeg betaald worden tegenwoordig.
https://www.inc.com/jeff-haden/will-you-work-harder-if-you-find-out-your-boss-makes-more-money-than-you-thought-science-says-yes.html
Nou, Sarah. Anders ga je even je werk doen en wat fatsoenlijke journalistiek beoefenen, in plaats van met dit soort broddelwerkjes aan te komen kakken.
Er wordt voor 40 uur betaald, er wordt voor 40 uur gewerkt. Heeft de baas meer gewerkte uren in de week nodig dan zoekt hij er maar iemand bij of stelt z’n verwachtingen omlaag bij.
Ik heb 8 jaar vrijwillig uren niet opgegeven, extra gebleven, werkfeestjes en borrels georganiseerd in eigen tijd, recensies over het bedrijf gelezen in eigen tijd, desnoods 7 dagen in de week gewerkt om me te bewijzen. Toen kreeg ik na 8 jaar mijn best doen de promotie niet in zo’n beetje het perfecte tijdvak en zit ik nu depressief thuis, omdat ik me een mislukte loser voel die voor Jan Lul zo veel mooie jaren van haar leven op werk heeft verknald.
Nee NRC, “quiet quitting” is gewoon grenzen stellen aan de uitperscultuur die in veel sectoren heerst die niks oplevert, behalve voor de mensen helemaal bovenaan de ladder.
Tja, quiet quitting… volgens mij wordt door onze generaties opgemerkt dat er belangrijkere zaken zijn dan snoeihard werken voor de baas en dan toch gepasseerd worden voor een promotie…
Interessant is dat de schrijfster een “vroeger was alles beter” mentaliteit hanteert. In mijn eigen omgeving zie ik vooral “boomers” die; 20 jaar voor dezelfde baas werken zonder noemenswaardige vooruitgang. Ouders die vooral bij elkaar blijven vanwege de kinderen, niet de liefde, of.wederzijds respect en zo kan ik nog wel even door.
In ‘t kort, wat een onzin artikel
>Ze hebben geen behoefte aan revolutie; ze berusten liever in een aanvaardbare status quo.
Nou ben ik wel benieuwd wat ze van de protesten in Frankrijk vindt…
Ik ben enorm betrokken bij de zaak, neem veel verantwoordelijkheid en heb regelmatig mijn privéleven opzijgezet om het bedrijf uit de brand te helpen. Soms ook lange avonden doorgewerkt om moeilijke deadlines te halen.
Maar als ik werk tot 17:00, dan heb ik ook gewoon honger en ga ik koken. Misschien dat ik die avond weer doorwerk als het nodig is, maar om 17:00 ga ik naar huis.
Als je vertrekken aan het einde van de werkdag schaart onder “quiet quitting” ben je gewoon niet helemaal bij volle verstand.
Altijd veel slechte columns in NRC en ik heb idee dat ze sowieso achteruit gaan bij die krant.
Vind voor beide mentaliteiten wat te zeggen. Snap dat je als je je werk neit interessant vindt je niet meer doet dan nodig. Als je je werk wel leuk vindt of je collegiaal wilt zijn vind ik het echter niet gek dat je goed je best doet en ervoor zorgt dat dingen goed geregeld zijn.
Een beetje extra kan er zomaar voor zorgen dat je baas het ook opmerkt en wat leuks voor jou kan betekenen. Tuurlijk zijn er ook bazen die zoiets totaal niet inzien en hier geen waardering voor tonen. Bij deze is het dan ook snel voorbij dat ik wat extra’s doe
Gewoon doen waar je voor aangenomen bent is geen quitting.
Ik heb een groter probleem met quiet promoting. Meer verantwoordelijkheid en niet meer vergoeding.
Kunnen we in Nederland alvast een algeheel verbod op het gebruik van die term invoeren?
Moeten we telkens zulke Amerikaanse concepten naar Nederland halen?
Sowieso is het niet heel Nederlands om meer te doen dan er in je contract staat. Dom 5 uur de laptop dichtklappen is geen quiet quitting, dat is gewoon normaal. Ik ben dan wel wat flexibeler, maar ik werk ook in parttime.
In de VS is het een ander verhaal. Daar wordt stiekem verwacht dat je je keihard inzet. Je krijgt vakantiedagen, maar als je ze gebruikt kan het zijn dat je bij een reorganisatie wordt ontslagen ten gunste van de mensen die geen vakantie namen. Maar dat is typisch aan hun kant van de vijver.
> Uit Amerikaanse studies blijkt dat meer dan vijftig procent van de werknemers quiet quitters zijn – voor de pandemie lag dat percentage nog op dertig procent. Die explosieve groei kost de wereld meer dan zeven biljoen dollar aan gemiste productiviteit (Gallup, 2022 rapport).
Ah ja, als mensen ‘slechts” de uren werken waarvoor ze zijn aangenomen dan ”verliezen we productiviteit”.
>Vijf uur stipt, laptop dicht! Een jonge generatie werknemers loopt steeds vaker de kantjes ervan af, ziet [columnist]
Dat heet ‘werktijden’ en is gangbaar sinds 1919. Columnist heeft het over een kapitalistisch systeem in een ander land waar het economische systeem een religie is geworden.
Er is helemaal niks mis met ‘precies doen wat je gevraagd wordt’. Als je vol passie 150 uur per week wilt steken in je parttime job, kan je misschien beter gaan ondernemen.
>Sanne neemt niet op als de baas buiten werktijd belt. Roman typt geen letter tenzij hij ervoor betaald krijgt. Mia doet alsof ze veel te doen heeft, maar is stiekem al twee uur klaar.
Goh, zou dat misschien komen omdat werkgevers hier anders misbruik van maken?
Als je oneindig buiten werktijd bereikbaar bent, ben je altijd het slaafje. Waar anderen wel gewoon “nee” kunnen zeggen, zal je de enige zijn die steeds gebeld wordt. Met een burn-out als gevolg.
Hetzelfde met werk doen als je niet betaald wordt. Een contract gaat twee kanten op: de werknemer verkoopt zijn/haar uren aan de werkgever, die daar dan een bedrag voor teruggeeft. Daar moeten beide partijen zich gewoon aan houden, maar geen van beiden is verplicht tot meer wat in het contract staat.
En Mia, die al stiekem twee uur klaar is, beschermt zichzelf alleen maar tegen de almaar oplopende werkdruk. Als je snel en efficient werkt is de beloning namelijk niet dat je die promotie krijgt, of meer betaald krijgt. Nee, je beloning is meer hooi op je vork. Meer en meer totdat je het helemaal niet meer aankan en tja… burn-out.
Het is alleen maar goed dat werknemers zichzelf zijn gaan beschermen. Ook werkgevers hebben er baat bij dat werknemers hun grenzen stellen. Een werknemer die het minimum doet en dat kan volhouden is nog steeds voordeliger dan een werknemer die een jaartje zich helemaal kapot werkt en vervolgens 2 jaar in de ziektewet terecht komt. Dan kan je als werkgever niet alleen 2 jaar loon doorbetalen, maar ook op zoek naar een vervangende werknemer, die je dan weer moet inwerken.
Doe gewoon die laptop/werktelefoon uit om 5 uur. Stel en bewaak je grenzen, zodat je mentaal gezond kan blijven. Dat is voor iedereen beter.