In de podcast De Verhoorkamer wordt inzicht gegeven in de verhoormethodes van de Nederlandse politie:

https://kro-ncrv.nl/programmas/de-verhoorkamer

In de podcast wordt een haast onwerkelijk beeld beschreven, waaruit volgt dat de meeste politieambtenaren niet (goed) worden opgeleid om te kunnen verhoren. Daardoor worden er bijvoorbeeld sturende vragen gesteld, zonder dat de verhoorders uitgaan van de onschuld van de verdachte. Er zijn volgens een expert aanwijzingen dat er in 10% (tien procent) van de verhoren een valse bekentenis wordt afgelegd.

Ik vroeg me af (net als de journalist in de podcast): denk je dat je zelf ook een valse bekentenis kunt afleggen over iets wat je dus niet gedaan hebt?

29 comments

  2. Ik dissociër onder stress, dus als je me in zo’n periode duwt door urenlang verhoor en mentale druk twijfel ik er niet aan dat ik onzin uitkraam of dingen beken die me opgedrongen worden.

  3. Als de situatie tijdens het verhoor dusdanig onaangenaam wordt gemaakt dat mensen bereidt zijn de consequenties van hun valse bekentenis aan te gaan om uit die situatie weg te komen… Dat is precies wat in bepaalde twijfelachtige regimes gebeurt d.m.v. marteling

  4. Het lukt ze verrassend vaak, dus ik heb niet de illusie dat het ze bij mij niet zou lukken. Creëer een nachtmerrie van slaaptekort, urenlange ondervragingen, beloftes die worden gedaan als je maar bekent. Zorg ervoor dat het slachtoffer zich totaal alleen voelt en weet dat deze hel alleen stopt bij een bekentenis.

    Ik zou waarschijnlijk niet sterk genoeg zijn.

  5. Je moet ook nooit door politie verhoord worden zonder advocaat erbij.

    edit: Zonder hulp denk ik nog steeds niet dat ik onder druk zo maar een valse bekentenis zou afleggen. Maar dat baseer ik op vrij weinig, want ik heb nog nooit onder zulke druk gestaan in zo’n setting.

  6. Onder druk (en gaslighting) wordt alles vloeibaar. Als ze je zover kunnen krijgen dat je aan jezelf gaat twijfelen, als je denkt in de rechtbank nog terug te kunnen komen op… Nee, ik heb niet de illusie daartegen bestand te zijn.

  7. Ligt eraan hoe ver ze zouden gaan. In Nederland heb ik nog wel een klein beetje vertrouwen in het OM, al blijft het bij een beetje. Ik weet nog niet hoe het zou gaan als ze bij mij een migraine gaan triggeren. Wat met slaaptekort wel snel gaat.

    Ik zou het bij voorbaat al overwegen als het de VS was. Daar zou ik bij voorbaat al de neiging hebben om een Alford plea te gebruiken (ik ben onschuldig, maar erken dat het OM genoeg bewijs heeft om mij te berechten). Maar daar hebben ze ook nog allemaal van die plea deals, en ook nog eens een jurysysteem met allemaal hillbillies die geen reet weten over wetten of rechten. Ik heb zelf wel wat geleerd over rechten, inclusief een universitair vak, en zou mezelf niet eens in een jury vertrouwen. En ik weet er meer van dan 99% van de mensen.

  8. In een vacuum? Vast wel. Daarom zou ik altijd niets zeggen voordat ik met een raadsman heb overlegd.

  10. Ongetwijfeld. Kennelijk is het geheugen van mensen ook relatief makkelijk te beïnvloeden waardoor ze zich dingen “herinneren” die nooit zijn gebeurd.

    [Dit](https://www.washington.edu/news/2001/06/11/i-tawt-i-taw-a-bunny-wabbit-at-disneyland-new-evidence-shows-false-memories-can-be-created/) vind ik daar altijd een goed voorbeeld van: mensen die ooit naar Disneyland waren geweest worden geïnterviewd over hun bezoek aan het park, en daarbij subtiel in een bepaalde richting gestuurd door Bugs Bunny met Disneyland te associëren. Ruim 30% van de geïnterviewden gaf aan zich te herinneren dat ze Bugs Bunny hadden ontmoet bij hun bezoek aan Disneyland. Volledig ten onrechte natuurlijk: Bugs Bunny is helemaal geen Disneykarakter.

    Zo kun je onder stressvolle omstandigheden ongetwijfeld ook in een bepaalde richting worden gestuurd waarbij je eigen geheugen te voor de gek houdt. Dat zal ongetwijfeld niet direct een valse herinneren creëren waarin je je “herinnert” toch de dader te zijn geweest. Maar in subtiele stapjes. Dat je je “herinnert” toch niet rechtstreeks naar huis te zijn gegaan, zoals je eerder verklaarde. Dat je je “herinnert” dat je misschien toch in de straat van het plaats delict bent geweest. Dat je je “herinnert” dat je misschien toch even naar binnen hebt gekeken. Etc.

  12. >Ik vroeg me af (net als de journalist in de podcast): denk je dat je zelf ook een valse bekentenis kunt afleggen over iets wat je dus niet gedaan hebt?

    Ja, iedereen is te breken dus het is een kwestie van tijd als ze dat willen.

    Schuldig of onschuldig maakt niet, om een advocaat vragen en dan niets meer zeggen. Geen small-talk. Geen vragen beantwoorden. 0 woorden.

  13. Ik denk dat ik vrij lang behoorlijk standvastig zou zijn. Ik kan echt heel star en koppig zijn als het moet, zeker als ik overtuigd ben van mijn eigen gelijk.

    Maar er zijn heel veel smerige psychologische trucjes die je in zulke situaties kunt toepassen en ook ik ben daar natuurlijk niet ongevoelig voor.

    Het zou een uitdaging worden voor ze, daar ben ik wel van overtuigd, maar hoe lang ik het zou volhouden, geen idee.

  14. Ik denk het wel, ik wil graag zeggen van niet. Maar je word zo psychologisch kapot gemaakt.

    Dit is een filmpje vanuit ~~amerika~~ canada, maar geeft goed inzicht, als wij een soortgelijke systeem hebben, waarom er zo gedaan word.

    [Guilty untill proven innocent](https://www.youtube.com/watch?v=BemHqUqcpI8) De agent arresteerde de verkeerde, heeft ook niet gekeken naar de bewijzen en je ziet twee verschillende persoonlijkheden, eentje is erg introvert en de ander extravert, maar als die agent snel een bekentenis krijgt betekent dat, dat hij eerder promotie krijg ofzo iets IIRC. Echt bizar en ik word ook boos als ik er naar kijk, maar geeft je wel een ander beeld.

  15. Ooit een keer onterecht een boete gekregen, na bezwaar werd ik gebeld voor een verhoor/verklaring. Vond de toon vrij naar, gelukkig zei m’n advocaat dat je daar niet aan mee moet werken en vriendelijk zeggen dat je niet hoeft mee te werken. Uiteindelijk bij de rechtbank vrijgesproken maar ik zal nooit meer iets met de politie doen zonder een advocaat.

  16. Er is een documentaire over gemaakt. Niet over valse bekentenissen in het algemeen, maar in de documentaire de “pompmoord” laten ze zien dat mensen toch flink onder druk gezet worden. Geen wonder dat er toen valse bekentenissen zijn afgelegd

  17. Ik gok dat ik hier te autistisch voor ben, ik kan niets over mezelf zeggen als ik er niet 100% achter sta. Zetten ze systematisch te veel druk, dan ga ik zeker weten in volledige meltdown en dan kán ik niet eens meer praten. Maar goed, dat hebben 1000 man voor me waarschijnlijk ook gezegd, dus t zal vast wel mogelijk zijn. Tegenwoordig mag je gelukkig weigeren verhoord te worden zonder advocaat, dus reken maar dat ik daar niet alleen zit met mijn ongefilterde uitspraken

  18. Ik heb aantal jaar geleden P onderzoek gedaan. Daar word je 2 uur lang van alles en nog wat gevraagd. Is best pittig.

    Kan me voorstellen dat het nog lastiger is als ze je als verdachten zien.

  19. Er is pas geleden nog een 3 delige docmentaire hierover geweest. Dat ging over “De Pompmoord” Als je ziet wat er allemaal is gebeurd tijdens het verhoor schrik je wel.

    Zelf kan ik heel slecht tegen druk. Maar gelukkig heb ik een advocate in de familie

  20. Ik kan me niet voorstellen iets te zeggen wat niet waar is, maar ik weet wel dat zelfs de waarheid vertellen soms een bekentenis kan zijn. Maar goed, ik zou absoluut direct om een advocaat vragen en niets meer zeggen. Het is te makkelijk om jezelf in de nesten te werken.

  21. Persoonlijk denk ik van niet, omdat niets hoeft te zeggen tijdens een verhoor (altijd vragen om een advocaat).

    https://youtu.be/V6tfEZI54Jg

    Daarnaast zijn er zoveel valse bekentenissen afgegeven in het verleden dat ik er niet vanuit ga dat de recherche/OM het beste met je voor hebben (Puttense moordzaak, Pompmoord etc).

  22. Ik heb het verhoorspelletje wel eens gespeeld met vrienden die vonden dat al die wantrouwen in de politie wel overdreven was, want je gaat toch nooit iets zeggen dat niet waar is.

    Het is echt, maar dan ook echt, triviaal om iemand te laten struikelen over zijn woorden en neer te zetten als een leugenaar. Het enige wat je hoeft te doen is brutaal te zijn, door te bijten op iets, een volslagen gebrek aan empathie, en bereid zijn te liegen of in ieder geval oneerlijk het gesprek in te gaan. En dat was nog onder de comfort van vrienden. Voeg daar een autoriteitsfiguur in, een vreemde omgeving, slaapgebrek, angst, en alles wordt nog makkelijker.

    Ik kan dit spelletje niet aanraden, want het gaat heel snel richting tranen.

    Als je ook maar op een of andere manier potentieel als verdachte kan worden beschouwd; bek houden zonder advocaat erbij. Ondanks dat ik de tactieken ken heb ik er geen illusie in dat ik het zelf beter zou doen. Ik zou ook gewoon mond houden.

  23. > In de podcast wordt een haast onwerkelijk beeld beschreven, waaruit volgt dat de meeste politieambtenaren niet (goed) worden opgeleid om te kunnen verhoren. Daardoor worden er bijvoorbeeld sturende vragen gesteld, zonder dat de verhoorders uitgaan van de onschuld van de verdachte.

    Is dat niet *juist* hoe ze worden omgeleid om te verhoren?

  26. Nee. Maar ik struikel zo vaak over mijn woorden onder stress, dat ik bijna wel zekerweet dat ze mij als verdacht kunnen stempelen mocht ik ooit in die situatie komen.
    Onder stress kan ik wel eens de verkeerde dingen zeggen dan wat ik eigenlijk bedoel.

  27. Denk het wel. Ik kan niet eens voor mezelf en mijn eigen gezondheid opkomen richting de roostermakers en managers van mijn werk, dus ik zou zeker niet voor mezelf kunnen opkomen bij ten onrechte verdacht staan

  28. Ik zelf niet. Daar ben ik vrij zeker van. Maar ik ken wel mensen in mijn directe omgeving die hier wel vatbaar voor zouden zijn. Vooral de verwarring en sturende vragen.

Leave a Reply