**Άσχετα με το Πρώτο Θέμα και τον τραγικό τίτλο που επέλεξε να βάλει**, αξίζει να διαβάζετε την πλήρη συνέντευξη του. Πάντα τον θεωρούσα αξιολογο ανθρωπο και με επιβεβαιώνει ακόμα μια φορά.
> **Υπήρξες ποτέ μέλος της ΚΝΕ;**
> «Οχι, ήμουν Ρηγάς».
> **Και η Αριστερά σήμερα;**
> «Η Αριστερά, ή μάλλον η Ευρω-αριστερά, πέρασε τις ασθένειες που περνάνε όλες οι ανανεωτικές και “κομφορμιστικές” αντιλήψεις πάνω σε μια κεντρική ιδέα του σοσιαλισμού. Εγώ τα έχω αφήσει πίσω όλα αυτά. Παραμένοντας όμως το ίδιο ρομαντικός και πιστός στην ιδέα αυτής της κοινωνικής ευρωπαϊκότητας που έφερε ο Μάης του ’68 και η ευρωπαϊκή Αριστερά της δεκαετίας του ’70».
> **Οπως ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ.**
> «Ακριβώς. Οι πρόσφατες εκλογές στο ΠΑΣΟΚ απέδειξαν ότι η ελληνική κοινωνία ενδιαφέρεται κυρίως για τον μεσαίο χώρο. Και αυτός ο μεσαίος χώρος δεν είναι περιουσιακό στοιχείο κανενός κόμματος. Γι’ αυτό υπάρχουν και οι μετακινούμενοι ψηφοφόροι. Αυτό είναι το αποτύπωμα της τελευταίας 15ετίας ή αλλιώς της εποχής μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου».
> **Δεν είχες ψηφίσει Τσίπρα;**
> «Ποτέ δεν το έκανα αυτό. Υποστήριξα τη Δημοκρατική Αριστερά και μετά το Ποτάμι και τον Σταύρο Θεοδωράκη. Αναγνωρίζω σε διαφορετικούς χώρους, όπως και ο περισσότερος κόσμος, την ατομική συνεισφορά των πολιτικών, ανεξαρτήτως του χώρου που βρίσκονται».
> **Ποιον ακριβώς εννοείς;**
> «Ας πούμε τον Κυριάκο Πιερρακάκη. Αυτό που έκανε για τη χώρα μας είναι επαναστατικό. Τα άτομα, τα χαρισματικά, τα αποτελεσματικά και τα εκσυγχρονιστικά, αυτά είναι ο πλούτος της χώρας».
Πολλά από αυτά αποτυπώνουν και τη δική μου πολιτική εμπειρία, ως εξελισσόμενο αριστερό από τη νεανική μου Τροτσκιστική φάση στη σημερινή μου σοσιαλδημοκρατική και φιλελεύθερη αντίληψη. Μακάρι περισσότερος κόσμος της αριστεράς να μπορούσε να αποστασιοποιηθεί από το ιδεοληπτικό ντελίριο της ριζοσπαστικής αριστεράς και ταυτόχρονα να αναγνωρίσει τη σύνθεση του μεσαίου χώρου και το έργο υπουργών της άλλης πλευράς της όχθης, όταν αυτό είναι καλό. Και φυσικά αυτό ισχύει και από την ανάποδη.
Δυστυχώς μεγάλο μέρος της ελληνικής αριστεράς αρνείται να εξελιχθεί, βασανιζόμενο ακόμα από φαντάσματα του παρελθόντος. Ιδέες και αναλύσεις του προπερασμένου αιώνα, επαναστάσεις κοινωνιών σε τελείως διαφορετικής συνθήκες από τις σημερινές, μένος για ιστορικά γεγονότα που συνδέουν με το σήμερα, και μια άκρως αντιδραστική ταξική αντίληψη που στέκεται εμπόδιο στη κοινωνική συνεργασία.
2 comments
**Άσχετα με το Πρώτο Θέμα και τον τραγικό τίτλο που επέλεξε να βάλει**, αξίζει να διαβάζετε την πλήρη συνέντευξη του. Πάντα τον θεωρούσα αξιολογο ανθρωπο και με επιβεβαιώνει ακόμα μια φορά.
> **Υπήρξες ποτέ μέλος της ΚΝΕ;**
> «Οχι, ήμουν Ρηγάς».
> **Και η Αριστερά σήμερα;**
> «Η Αριστερά, ή μάλλον η Ευρω-αριστερά, πέρασε τις ασθένειες που περνάνε όλες οι ανανεωτικές και “κομφορμιστικές” αντιλήψεις πάνω σε μια κεντρική ιδέα του σοσιαλισμού. Εγώ τα έχω αφήσει πίσω όλα αυτά. Παραμένοντας όμως το ίδιο ρομαντικός και πιστός στην ιδέα αυτής της κοινωνικής ευρωπαϊκότητας που έφερε ο Μάης του ’68 και η ευρωπαϊκή Αριστερά της δεκαετίας του ’70».
> **Οπως ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ.**
> «Ακριβώς. Οι πρόσφατες εκλογές στο ΠΑΣΟΚ απέδειξαν ότι η ελληνική κοινωνία ενδιαφέρεται κυρίως για τον μεσαίο χώρο. Και αυτός ο μεσαίος χώρος δεν είναι περιουσιακό στοιχείο κανενός κόμματος. Γι’ αυτό υπάρχουν και οι μετακινούμενοι ψηφοφόροι. Αυτό είναι το αποτύπωμα της τελευταίας 15ετίας ή αλλιώς της εποχής μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου».
> **Δεν είχες ψηφίσει Τσίπρα;**
> «Ποτέ δεν το έκανα αυτό. Υποστήριξα τη Δημοκρατική Αριστερά και μετά το Ποτάμι και τον Σταύρο Θεοδωράκη. Αναγνωρίζω σε διαφορετικούς χώρους, όπως και ο περισσότερος κόσμος, την ατομική συνεισφορά των πολιτικών, ανεξαρτήτως του χώρου που βρίσκονται».
> **Ποιον ακριβώς εννοείς;**
> «Ας πούμε τον Κυριάκο Πιερρακάκη. Αυτό που έκανε για τη χώρα μας είναι επαναστατικό. Τα άτομα, τα χαρισματικά, τα αποτελεσματικά και τα εκσυγχρονιστικά, αυτά είναι ο πλούτος της χώρας».
Πολλά από αυτά αποτυπώνουν και τη δική μου πολιτική εμπειρία, ως εξελισσόμενο αριστερό από τη νεανική μου Τροτσκιστική φάση στη σημερινή μου σοσιαλδημοκρατική και φιλελεύθερη αντίληψη. Μακάρι περισσότερος κόσμος της αριστεράς να μπορούσε να αποστασιοποιηθεί από το ιδεοληπτικό ντελίριο της ριζοσπαστικής αριστεράς και ταυτόχρονα να αναγνωρίσει τη σύνθεση του μεσαίου χώρου και το έργο υπουργών της άλλης πλευράς της όχθης, όταν αυτό είναι καλό. Και φυσικά αυτό ισχύει και από την ανάποδη.
Δυστυχώς μεγάλο μέρος της ελληνικής αριστεράς αρνείται να εξελιχθεί, βασανιζόμενο ακόμα από φαντάσματα του παρελθόντος. Ιδέες και αναλύσεις του προπερασμένου αιώνα, επαναστάσεις κοινωνιών σε τελείως διαφορετικής συνθήκες από τις σημερινές, μένος για ιστορικά γεγονότα που συνδέουν με το σήμερα, και μια άκρως αντιδραστική ταξική αντίληψη που στέκεται εμπόδιο στη κοινωνική συνεργασία.