Daarom ben ik enorm blij dat ik Montessori onderwijs heb gevolgd. Geen ‘geforceerde’ manier van leren, maar juist kinderen voorzien in wat zij nodig hebben om de natuurlijke drang naar leren en groei te ondersteunen.
In mijn ‘tijd’ (jaren 90) hadden we in dit systeem ook geen toetsen, maar deelde je periodiek je nieuwe kennis door deze te delen met je klas, docent of ouders.
Ik merkte al van jongs af aan dat ik hierdoor heel anders in het leven stond dan vrienden van andere scholen.
Om eerlijk te zijn weet ik niet waar de prestatiedruk van leerlingen vandaan komt. Scholen zijn als jaren hetzelfde, sowieso als 23 jaar (dat is hoelan ik op scholen kom) en in wezenlijkheid zijn ze niet heel erg veranderd in die tijd. Ja er is meer aandacht voor Differentiatie. Juist in elke les beter aansluiten bij de capaciteiten van de leerling. Ook zijn er genoeg scholen waar projecten belangrijker zijn dan periodieke toetsen. Wel is het zo dat taalvakken maar toetsen doen dan andere vakken.
Trouwens ik ken ook een hele kleine school in Belgie waar de leerlingen nooit cijfers krijgen (behalve examen) en juist werken met de landelijke doelen als je je examen gehaald hebt. Dit verkleint en simpeler maakt per leerlaag en de leerlingen gewoon zelfstandig aan het werk zet met opdrachten/info/projecten waarbij de leerling dan zelf kiest aan welke doelen ze werken en met een slider kunnen aangeven hoe ver ze zijn om het doel te behalen. De docent kan dit ook apart van de leerling doen. De leerling komt zelf naar de docent om het leerdoel af te vinken en dit gaat vaak mondeling of met een afsluitingsopdrscht volgensmij
Enige voorwaarde om door te gaan naar het volgende leerjaar is de overgrote meerderheid van de doelen halen. (Volgorde, snelheid maakt niet uit). Wel denk ik dat zoveel vrijheid niet voor ieder kind is weggelegd.
Maar dit bericht is al lang genoeg haha en niet geheel ontopic. Als iemand me kan vertellen waarom leerlingen zoveel druk ervaren tegenwoordig (ik gok social media en dergelijken) , terwijl ik het gevoel heb dat scholen niet perse veel anders doen en juist meer naar de leerling luisteren dan 20 jaar terug. Dan hoor ik dat graag
Ik kan me best voorstellen dat kinderen tegenwoordig gestrest worden van alles wat ze moeten doen op school en buiten schooltijd. Als ik zie dat kinderen op de basisschool al huiswerk meekrijgen en daarna nog twee keer per week van de ouders naar dansles moeten of voetballen, paardrijden hockeyen etc. Waar ze ook moeten presteren.
Laats een artikel gelezen over een voetbalcoach die vond dat voetballen voor het huiswerk moest komen, want gezondheid. Mogen kinderen ook nog tijd krijgen om zelf te ontdekken wat ze leuk vinden of mogen afschakelen?
Daarbij lijkt het me niet verstandig om kinderen te moeten ‘coachen’ en zelf hun lessen of ‘challenges’ te bepalen. Dit kan namelijk ook stress veroorzaken bij een kind. En misschien dat het ene kind daar beter mee om kan gaan dan het andere. Als ik kijk naar mezelf. Mijn MBO elektrotechniek opleiding was ook zo’n soort opleiding waar we in een bepaald tijd een opdracht moest worden uitgevoerd in een groepje. Die periode kon je dan enigzins zelf/ met het groepje inrichten. In het 4e semester van het eerste jaar hebben we meer Super Mario gespeeld als wat anders. De docenten waren er amper. En als ze er waren had je er niks aan. Van die opleiding heb ik in mijn werkende leven onzettend veel last van gehad omdat ik bepaalde kennis gewoon niet had die mensen wel verwachten. Dit is inmiddels bijna 20 jaar geleden. Het klink misschien allemaal leuk op papier, maar voor sommige kinderen/ jeugd is die vrijheid niet geschikt. Het ene kind in het andere niet.
Na het lezen hiervan begrijp ik precies waarom ik Aardrijkskunde verschrikkelijk vond en Wiskunde top. Niet omdat ik een Beta ben, al zal dat zeker een rol spelen, maar vanwege de manier waarop het vak gegeven én gecontroleerd werd.
Bii Aardrijkskunde moest je niet alleen je toetsen goed maken, je moest ook iedere zoveel tijd je schrift inleveren zodat er gecontroleerd werd hoe netjes jij je notities maakte en of je tekeningen wel mooi en duidelijk waren. Mijn handschrift is matig en zelfs een stickfigure weet ik nog te verprutsen. Dus in mijn ogen was dit alles volstrekt onnodig. Hoe een leerling leert verschilt per leerling, maar doordat het verplicht was kreeg ik een hekel aan het vak.
Bij wiskunde was het anders. De leraar gaf aan dat het hem niet uitmaakte hoe jij leerde. Zolang jij anderen niet van het werk hield en zelf je hoofd boven water kon houden was het allemaal prima. Wanneer je onvoldoendes haalde vroeg die wel om meer op te letten, maar ook betrok hij je meer bij de les door gerichte vragen te stellen of samen opdrachten uit te werken op het bord.
Voor anderen zal de eerste aanpak vast beter gewerkt hebben, maar het is de autonomie, of het gebrek eraan, wat voor mij het verschil heeft gemaakt.
Dit is wel een beetje de lijn van het Nederlandse onderwijs. We werken keihard om de leerlingen die weinig presteren naar het gemiddelde te trekken, maar we doen niks om de high-potentials te stimuleren of te begeleiden. Dat leidt bij beide groepen tot stress.
Ik ben inmiddels 24. Ik zit al enkele jaren thuis sinds ik op het HBO een burn-out kreeg. Want daar ervoer ik de druk nog het meeste als hoog. Het vervelende is dat ik niet echt grote interesses of ambities heb waaruit ik voldoende motivatie kan halen om een studie redelijk door te komen. Vooral projecten en stage waren me te stressvol.
De middelbare ben ik op zich goed doorgekomen. Voor mezelf sprekend was de opgelegde structuur destijds wel te doen en ik ben bang dat ik zonder enige controle misschien m’n havo niet had gehaald. Dat gezegd hebbende werkt dat als jongvolwassene niet meer, door het besef en het feit dat je na de middelbare zelf verantwoordelijk bent voor je keuzes. Het zou mijn leven misschien makkelijker hebben gemaakt, maar ik kan niet m’n hele leven alleen voorbedachte routes volgen. Staat wel tegenover dat als je niets kunt vinden of andere dingen in het leven niet lukken, je zélf gefaald hebt in het leven volgens de maatschappij. Dus anderzijds is de keuzevrijheid best beklemmend.
Wel ben ik blij dat ik de havo heb gehaald, ook al vond ik dat moeilijk en had ik VMBO-TL-advies. Het voelde destijds als een prestatie omdat ik erge moeite moest doen, al zou ik dat nu misschien niet meer gedaan hebben. Het scheelt ook dat een havodiploma als startkwalificatie telt want anders was een vervolgopleiding een verplichting geweest en dan was uitvallen vanuit wettelijk oogpunt (leerplichtambtenaar) mogelijk een probleem geworden.
Terwijl ik thuis liggend in bed mentaal sterf aan mijn oneindig lang durende existentiële crisis, ga ik binnenkort waarschijnlijk wel weer naar laagdrempelige dagbesteding kijken met de gemeente, ook al roept het veel afkeer op omdat ik nergens meer “zin” in heb en weinig energie heb. Ik zie nog geen manier om enigszins “gelukkig” of tevreden te worden. Ik vind het wel jammer dat ik wel door m’n therapeuten nogal gepusht wordt om dit traject (weer) een kans te geven, omdat ik hiermee weer eigen controle verlies. Maar goed, uit mezelf zou ik waarschijnlijk geen initiatief meer nemen.
Hoe dan ook, ik dwaal erg af. Ik vind het artikel interessant. Maar ik weet niet zeker hoe ik de maatschappij liever zou zien. Ik weet ook nog steeds niet wat goed voor mij werkt qua leren of werken.
Ik heb met twee vingers in mijn neus vwo/BSc/MSc gehaald. Ik vind de druk behoorlijk meevallen. Misschien is het probleem eerder dat iedereen denkt exceptioneel te moeten zijn op allerlei vlakken. Ik denk dat bij de social media generatie er een soort narcistisch complex ontstaan is, wat zorgt voor psychologische stress. De leerstof tegenwoordig is makkelijker en ze verlagen constant het universitaire niveau. Als je school al niet aankunt, dan ga je het werkende leven ook niet volhouden.
Als ik 1 dag ziek was in een half jaar van mijn hbo studie, mocht ik de toets al niet meer maken. Kan mn neefjes en nichtje heel goed snappen die nog op de basisschool zitten
Ik heb het laatste jaar van het VWO nauwelijks op school doorgebracht. Ik ben nog steeds enorm gestresst en zit in een zware burn-out omdat ik mijn school af heb gemaakt. De enige manier waarop ik kon leren was om thuis het boek door te lezen, op school kon ik niks doen vanwege de overprikkeling en moeheid. Toch heb ik prachtige cijfers ondanks alles. Waar heb ik dat aan te danken? Lockdowns en thuiszitten. De plicht om naar school te gaan en om in een normaal klaslokaal te zitten heeft mij kapotgemaakt. Ik moest zware medicijnen slikken om nog een beetje te kunnen functioneren, daar ervaar ik nu ook veel lichamelijke klachten van. Dat was nodig omdat ik per se naar school moest twee dagen per week.
Shout out naar alle docenten die op me begonnen te schelden als ik eindelijk wel een keertje naar school durfde!
Ik ben inmiddels 34 (voor de context) en herken het best wel, dit speelt al lange tijd en wordt alleen maar erger.
Op de middelbare werd besloten dat ik wel van mavo/havo naar havo/vwo kon gaan, want ik haalde alleen maar hoge cijfers. Een deel van de cijfers kelderden flink en ik kon daar niet mee omgaan. Ik snapte maar niet waarom harder werken en meer studeren geen betere cijfers opleverde. School had geen ruimte om mij extra lessen te bieden en we hadden het geld niet voor buitenschoolse bijles. Dus ik bleef hangen in die stress en niemand had daar oog voor. Ik was depressief, beschadigde mezelf, sloeg maaltijden over en sloot me compleet af van de mensen om me heen, ging zelfs naar de schoolpsycholoog maar die zag een meisje dat elke dag uit bed kwam en concludeerde dat ik niet depressief kon zijn.
Nou en toen was ik 17 en moest ik naar het HBO.
Ik wist eigenlijk niet waar ik aan begon. Al die opleidingen die dan opgesomt worden in een folder zeiden me helemaal niks. Wat kon je daar eigenlijk mee worden? Ik weet het nog steeds niet.
Een deel van de vakken ging me prima af maar het gebrek aan sturing was zwaar en de vakken die niet goed gingen waren slecht voor mijn zelfvertrouwen. Tegen de tijd dat ik bijna verzoop en eindelijk om hulp vroeg, liep ik alleen maar tegen muren op en kreeg ik die hulp niet. Ik bleef doormodderen maar belandde uiteindelijk met zo’n zware depressie thuis, dat ik die opleiding nooit heb afgemaakt.
Wat deels meespeelt in dit probleem (maar waar ik godzijdank geen last van had), is dat ambities als maar gelijk worden gesteld aan hogerop komen, meer verdienen, promoties maken, combineren met een gezin, een koopwoning, sporten, hobbies etc. Het is haast verboden om “gewoon” een stabiel leven te willen zonder al die poespas.
Ik zou heel graag willen leven in een wereld zonder dit schoolsysteem. En zonder nog wel wat andere moderne fratsen. Wie wil er nou oud worden in zo’n verrotte wereld?
Op zich ben ik er helemaal voor dat we leerlingen meer autonomie geven, maar dan moeten we ook accepteren dat resultaten omlaaggaan. Je kunt niet leerlingen én verregaande autonomie geven én verwachten dat ze goed voorbereid worden op de toekomst. Ze ontberen simpelweg de vaardigheden om goed in te kunnen schatten wat nuttig voor hen is.
Overigens blijkt uit onderzoek ook dat leerlingen het liefst docenten hebben die streng doch rechtvaardig zijn. Leerlingen presteren beter met duidelijke regels die gehandhaafd worden en wanneer er hoge verwachtingen aan hen gesteld worden (zolang ze realistisch zijn).
Op zich is dat niet gek, want de overgrote meerderheid van de volwassenen doet zijn werk ook met meer effectiviteit en plezier als er doelen en kaders opgesteld worden, vergeleken met ‘zoek het maar uit’.
Al zo lang geleden en toch herkenbaar de verhalen van nu 😀
13 comments
Daarom ben ik enorm blij dat ik Montessori onderwijs heb gevolgd. Geen ‘geforceerde’ manier van leren, maar juist kinderen voorzien in wat zij nodig hebben om de natuurlijke drang naar leren en groei te ondersteunen.
In mijn ‘tijd’ (jaren 90) hadden we in dit systeem ook geen toetsen, maar deelde je periodiek je nieuwe kennis door deze te delen met je klas, docent of ouders.
Ik merkte al van jongs af aan dat ik hierdoor heel anders in het leven stond dan vrienden van andere scholen.
Om eerlijk te zijn weet ik niet waar de prestatiedruk van leerlingen vandaan komt. Scholen zijn als jaren hetzelfde, sowieso als 23 jaar (dat is hoelan ik op scholen kom) en in wezenlijkheid zijn ze niet heel erg veranderd in die tijd. Ja er is meer aandacht voor Differentiatie. Juist in elke les beter aansluiten bij de capaciteiten van de leerling. Ook zijn er genoeg scholen waar projecten belangrijker zijn dan periodieke toetsen. Wel is het zo dat taalvakken maar toetsen doen dan andere vakken.
Trouwens ik ken ook een hele kleine school in Belgie waar de leerlingen nooit cijfers krijgen (behalve examen) en juist werken met de landelijke doelen als je je examen gehaald hebt. Dit verkleint en simpeler maakt per leerlaag en de leerlingen gewoon zelfstandig aan het werk zet met opdrachten/info/projecten waarbij de leerling dan zelf kiest aan welke doelen ze werken en met een slider kunnen aangeven hoe ver ze zijn om het doel te behalen. De docent kan dit ook apart van de leerling doen. De leerling komt zelf naar de docent om het leerdoel af te vinken en dit gaat vaak mondeling of met een afsluitingsopdrscht volgensmij
Enige voorwaarde om door te gaan naar het volgende leerjaar is de overgrote meerderheid van de doelen halen. (Volgorde, snelheid maakt niet uit). Wel denk ik dat zoveel vrijheid niet voor ieder kind is weggelegd.
Maar dit bericht is al lang genoeg haha en niet geheel ontopic. Als iemand me kan vertellen waarom leerlingen zoveel druk ervaren tegenwoordig (ik gok social media en dergelijken) , terwijl ik het gevoel heb dat scholen niet perse veel anders doen en juist meer naar de leerling luisteren dan 20 jaar terug. Dan hoor ik dat graag
Ik kan me best voorstellen dat kinderen tegenwoordig gestrest worden van alles wat ze moeten doen op school en buiten schooltijd. Als ik zie dat kinderen op de basisschool al huiswerk meekrijgen en daarna nog twee keer per week van de ouders naar dansles moeten of voetballen, paardrijden hockeyen etc. Waar ze ook moeten presteren.
Laats een artikel gelezen over een voetbalcoach die vond dat voetballen voor het huiswerk moest komen, want gezondheid. Mogen kinderen ook nog tijd krijgen om zelf te ontdekken wat ze leuk vinden of mogen afschakelen?
Daarbij lijkt het me niet verstandig om kinderen te moeten ‘coachen’ en zelf hun lessen of ‘challenges’ te bepalen. Dit kan namelijk ook stress veroorzaken bij een kind. En misschien dat het ene kind daar beter mee om kan gaan dan het andere. Als ik kijk naar mezelf. Mijn MBO elektrotechniek opleiding was ook zo’n soort opleiding waar we in een bepaald tijd een opdracht moest worden uitgevoerd in een groepje. Die periode kon je dan enigzins zelf/ met het groepje inrichten. In het 4e semester van het eerste jaar hebben we meer Super Mario gespeeld als wat anders. De docenten waren er amper. En als ze er waren had je er niks aan. Van die opleiding heb ik in mijn werkende leven onzettend veel last van gehad omdat ik bepaalde kennis gewoon niet had die mensen wel verwachten. Dit is inmiddels bijna 20 jaar geleden. Het klink misschien allemaal leuk op papier, maar voor sommige kinderen/ jeugd is die vrijheid niet geschikt. Het ene kind in het andere niet.
Na het lezen hiervan begrijp ik precies waarom ik Aardrijkskunde verschrikkelijk vond en Wiskunde top. Niet omdat ik een Beta ben, al zal dat zeker een rol spelen, maar vanwege de manier waarop het vak gegeven én gecontroleerd werd.
Bii Aardrijkskunde moest je niet alleen je toetsen goed maken, je moest ook iedere zoveel tijd je schrift inleveren zodat er gecontroleerd werd hoe netjes jij je notities maakte en of je tekeningen wel mooi en duidelijk waren. Mijn handschrift is matig en zelfs een stickfigure weet ik nog te verprutsen. Dus in mijn ogen was dit alles volstrekt onnodig. Hoe een leerling leert verschilt per leerling, maar doordat het verplicht was kreeg ik een hekel aan het vak.
Bij wiskunde was het anders. De leraar gaf aan dat het hem niet uitmaakte hoe jij leerde. Zolang jij anderen niet van het werk hield en zelf je hoofd boven water kon houden was het allemaal prima. Wanneer je onvoldoendes haalde vroeg die wel om meer op te letten, maar ook betrok hij je meer bij de les door gerichte vragen te stellen of samen opdrachten uit te werken op het bord.
Voor anderen zal de eerste aanpak vast beter gewerkt hebben, maar het is de autonomie, of het gebrek eraan, wat voor mij het verschil heeft gemaakt.
Dit is wel een beetje de lijn van het Nederlandse onderwijs. We werken keihard om de leerlingen die weinig presteren naar het gemiddelde te trekken, maar we doen niks om de high-potentials te stimuleren of te begeleiden. Dat leidt bij beide groepen tot stress.
Ik ben inmiddels 24. Ik zit al enkele jaren thuis sinds ik op het HBO een burn-out kreeg. Want daar ervoer ik de druk nog het meeste als hoog. Het vervelende is dat ik niet echt grote interesses of ambities heb waaruit ik voldoende motivatie kan halen om een studie redelijk door te komen. Vooral projecten en stage waren me te stressvol.
De middelbare ben ik op zich goed doorgekomen. Voor mezelf sprekend was de opgelegde structuur destijds wel te doen en ik ben bang dat ik zonder enige controle misschien m’n havo niet had gehaald. Dat gezegd hebbende werkt dat als jongvolwassene niet meer, door het besef en het feit dat je na de middelbare zelf verantwoordelijk bent voor je keuzes. Het zou mijn leven misschien makkelijker hebben gemaakt, maar ik kan niet m’n hele leven alleen voorbedachte routes volgen. Staat wel tegenover dat als je niets kunt vinden of andere dingen in het leven niet lukken, je zélf gefaald hebt in het leven volgens de maatschappij. Dus anderzijds is de keuzevrijheid best beklemmend.
Wel ben ik blij dat ik de havo heb gehaald, ook al vond ik dat moeilijk en had ik VMBO-TL-advies. Het voelde destijds als een prestatie omdat ik erge moeite moest doen, al zou ik dat nu misschien niet meer gedaan hebben. Het scheelt ook dat een havodiploma als startkwalificatie telt want anders was een vervolgopleiding een verplichting geweest en dan was uitvallen vanuit wettelijk oogpunt (leerplichtambtenaar) mogelijk een probleem geworden.
Terwijl ik thuis liggend in bed mentaal sterf aan mijn oneindig lang durende existentiële crisis, ga ik binnenkort waarschijnlijk wel weer naar laagdrempelige dagbesteding kijken met de gemeente, ook al roept het veel afkeer op omdat ik nergens meer “zin” in heb en weinig energie heb. Ik zie nog geen manier om enigszins “gelukkig” of tevreden te worden. Ik vind het wel jammer dat ik wel door m’n therapeuten nogal gepusht wordt om dit traject (weer) een kans te geven, omdat ik hiermee weer eigen controle verlies. Maar goed, uit mezelf zou ik waarschijnlijk geen initiatief meer nemen.
Hoe dan ook, ik dwaal erg af. Ik vind het artikel interessant. Maar ik weet niet zeker hoe ik de maatschappij liever zou zien. Ik weet ook nog steeds niet wat goed voor mij werkt qua leren of werken.
Ik heb met twee vingers in mijn neus vwo/BSc/MSc gehaald. Ik vind de druk behoorlijk meevallen. Misschien is het probleem eerder dat iedereen denkt exceptioneel te moeten zijn op allerlei vlakken. Ik denk dat bij de social media generatie er een soort narcistisch complex ontstaan is, wat zorgt voor psychologische stress. De leerstof tegenwoordig is makkelijker en ze verlagen constant het universitaire niveau. Als je school al niet aankunt, dan ga je het werkende leven ook niet volhouden.
Als ik 1 dag ziek was in een half jaar van mijn hbo studie, mocht ik de toets al niet meer maken. Kan mn neefjes en nichtje heel goed snappen die nog op de basisschool zitten
Ik heb het laatste jaar van het VWO nauwelijks op school doorgebracht. Ik ben nog steeds enorm gestresst en zit in een zware burn-out omdat ik mijn school af heb gemaakt. De enige manier waarop ik kon leren was om thuis het boek door te lezen, op school kon ik niks doen vanwege de overprikkeling en moeheid. Toch heb ik prachtige cijfers ondanks alles. Waar heb ik dat aan te danken? Lockdowns en thuiszitten. De plicht om naar school te gaan en om in een normaal klaslokaal te zitten heeft mij kapotgemaakt. Ik moest zware medicijnen slikken om nog een beetje te kunnen functioneren, daar ervaar ik nu ook veel lichamelijke klachten van. Dat was nodig omdat ik per se naar school moest twee dagen per week.
Shout out naar alle docenten die op me begonnen te schelden als ik eindelijk wel een keertje naar school durfde!
Ik ben inmiddels 34 (voor de context) en herken het best wel, dit speelt al lange tijd en wordt alleen maar erger.
Op de middelbare werd besloten dat ik wel van mavo/havo naar havo/vwo kon gaan, want ik haalde alleen maar hoge cijfers. Een deel van de cijfers kelderden flink en ik kon daar niet mee omgaan. Ik snapte maar niet waarom harder werken en meer studeren geen betere cijfers opleverde. School had geen ruimte om mij extra lessen te bieden en we hadden het geld niet voor buitenschoolse bijles. Dus ik bleef hangen in die stress en niemand had daar oog voor. Ik was depressief, beschadigde mezelf, sloeg maaltijden over en sloot me compleet af van de mensen om me heen, ging zelfs naar de schoolpsycholoog maar die zag een meisje dat elke dag uit bed kwam en concludeerde dat ik niet depressief kon zijn.
Nou en toen was ik 17 en moest ik naar het HBO.
Ik wist eigenlijk niet waar ik aan begon. Al die opleidingen die dan opgesomt worden in een folder zeiden me helemaal niks. Wat kon je daar eigenlijk mee worden? Ik weet het nog steeds niet.
Een deel van de vakken ging me prima af maar het gebrek aan sturing was zwaar en de vakken die niet goed gingen waren slecht voor mijn zelfvertrouwen. Tegen de tijd dat ik bijna verzoop en eindelijk om hulp vroeg, liep ik alleen maar tegen muren op en kreeg ik die hulp niet. Ik bleef doormodderen maar belandde uiteindelijk met zo’n zware depressie thuis, dat ik die opleiding nooit heb afgemaakt.
Wat deels meespeelt in dit probleem (maar waar ik godzijdank geen last van had), is dat ambities als maar gelijk worden gesteld aan hogerop komen, meer verdienen, promoties maken, combineren met een gezin, een koopwoning, sporten, hobbies etc. Het is haast verboden om “gewoon” een stabiel leven te willen zonder al die poespas.
Ik zou heel graag willen leven in een wereld zonder dit schoolsysteem. En zonder nog wel wat andere moderne fratsen. Wie wil er nou oud worden in zo’n verrotte wereld?
Op zich ben ik er helemaal voor dat we leerlingen meer autonomie geven, maar dan moeten we ook accepteren dat resultaten omlaaggaan. Je kunt niet leerlingen én verregaande autonomie geven én verwachten dat ze goed voorbereid worden op de toekomst. Ze ontberen simpelweg de vaardigheden om goed in te kunnen schatten wat nuttig voor hen is.
Overigens blijkt uit onderzoek ook dat leerlingen het liefst docenten hebben die streng doch rechtvaardig zijn. Leerlingen presteren beter met duidelijke regels die gehandhaafd worden en wanneer er hoge verwachtingen aan hen gesteld worden (zolang ze realistisch zijn).
Op zich is dat niet gek, want de overgrote meerderheid van de volwassenen doet zijn werk ook met meer effectiviteit en plezier als er doelen en kaders opgesteld worden, vergeleken met ‘zoek het maar uit’.
Al zo lang geleden en toch herkenbaar de verhalen van nu 😀