Seksueel misbruik van mannen blijft moeilijk bespreekbaar
seksueel geweld – Mannelijke slachtoffers van seksueel geweld worden slecht herkend door zorgverleners. Ook durven ze er zelf vaak niet over te beginnen. „Er hangt meer schuld en schaamte omheen dan bij vrouwen.”
De man die hem later zou verkrachten stond achter de bar. H. herkende hem meteen toen hij het café in stapte. „Hij zocht al langer contact om met me af te spreken”, vertelt H. (26). „Dat had ik afgehouden, ik weet niet waarom.”
Gaybars had H. lang vermeden; daar had hij een soort sociale angst voor. Maar vorig jaar besloot hij er weer eens eentje binnen te stappen, na een dagje op een boot met een vriendin. Ze dronken cocktails, de barman gaf hen shotjes, na sluitingstijd fietsten ze met z’n drieën naar huis. Halverwege nam de vriendin afscheid, en ging H. met de man mee.
Thuis zette de man de tv aan. „Ironisch genoeg stond er een documentaire op van misbruik in de kerk”, weet H. negen maanden later nog. Hij doet zijn verhaal in kleermakerszit, thuis op de bank. Hij wil niet met naam in de krant, omdat hij niet wil dat de man hem herkent. De vriendin en zijn moeder bevestigen delen van zijn verhaal.
Hij herinnert zich nog dat hij op het bed zit, de man naar de keuken loopt, terugkomt, bij de vensterbank gaat zitten en hem een drankje geeft. Ze beginnen te zoenen. Als H. voorover buigt, wordt alles zwart. Hij heeft nog maar één beeld op zijn netvlies, van zijn been over de schouder van de man, die hem penetreert. Het volgende moment is hij wakker, moet hij naar de wc, spugen. „En het enige wat ik denk is: ik moet hier weg, ik moet hier weg, ik moet hier weg.”
Als het over seksueel geweld gaat, gaat het vaak over mannen die vrouwen iets aandoen. Niet onterecht: vrouwen zijn vaker slachtoffer dan mannen, mannen vaker dader. Maar de werkelijkheid is genuanceerder. Zo krijgen homoseksuele mannen vaker te maken met seksueel geweld dan heteroseksuele vrouwen. Van de heteroseksuele mannen is nog steeds 3 procent de afgelopen vijf jaar slachtoffer geworden van fysiek seksueel geweld, volgens cijfers van het CBS. (Biseksuele vrouwen spannen overigens de kroon met 34 procent.)
Dat er ook mannelijke slachtoffers bestaan, is „een heel groot taboe”, ziet Iva Bicanic, directeur van het Centrum Seksueel Geweld. „In beleidsstukken en in kranten gaat het de hele tijd over meisjes en vrouwen.” Ze heeft het gevoel, maar dat kan ze niet bewijzen, dat grote schandalen als dat rond The Voice of Holland het stereotype ‘man met macht overmeestert vrouw’ vergroten. „Ik heb het gevoel dat we de jongens en mannen uit het oog verliezen.”
Niet herkend
Het niet herkennen van mannen als slachtoffers is een groot probleem. Niet alleen worden zij slecht herkend door de samenleving, maar ook door zorgverleners én door slachtoffers zelf. „Mannen die slachtoffer zijn van seksueel geweld zullen niet snel zeggen: ik ben misbruikt”, zegt therapeut Jeremy Heshof, oprichter van ‘Praktijk voor mannen’. „Ze komen bij mij met algemenere hulpvragen als ‘niet kunnen genieten van seks’, ‘relaties vermijden’, ‘te veel in het hoofd zitten’.” Sommige mannen kunnen helemaal in ontkenning zijn, zegt Bicanic: „Ik heb jongens meegemaakt die zelfs als ze worden geconfronteerd met beeldmateriaal, omdat de pleger foto’s maakte, zeiden: dat ben ik niet.”
Het is voor mannen ingewikkelder dan voor vrouwen om toe te geven dat ze misbruikt zijn, zegt Heshof. „Van hen wordt veel verwacht: stoer zijn, controle hebben, emoties voor zich houden, praten over successen, niet over teleurstellingen.” Bij sommige heteromannen spelen na misbruik door een man twijfels over hun geaardheid.
Ook het vooroordeel dat mannen altijd zin hebben in seks bemoeilijkt hulpverlening. Bicanic noemt dat het „lucky-boy-fenomeen”: „Daarbij gaat men ervan uit dat mannen geen negatieve ervaringen aan seks kunnen overhouden. Als een man wordt misbruikt door een vrouw, wordt daar door vrienden vaak een beetje lacherig over gedaan.” Een op de drie mannelijke slachtoffers van boven de zestien geeft aan door een vrouw te zijn aangerand, [volgens kenniscentrum Rutgers](https://www.rutgers.nl/wp-content/uploads/2021/03/Seksuele-Gezondheid-in-Nederland-2017.pdf).
Waarschijnlijk liggen de misbruikcijfers onder mannen dan ook een stuk hoger. Waar een kwart van de vrouwen nooit vertelt over een misbruikervaring, is dat een derde bij de mannen, aldus Rutgers. Bicanic: „Er hangt meer schuld en schaamte omheen dan bij vrouwen. Mannen rekenen het zichzelf aan dat ze niet hebben teruggevochten. Dat wordt ook van ze verwacht. Maar in de praktijk reageert bijna iedereen hetzelfde als ze misbruikt worden, namelijk door niks te doen (freeze) of mee te werken.”
Misbruik door een vrouw
Hoe gaat dat misbruik door een vrouw vaak in z’n werk? Heshof geeft een voorbeeld uit zijn praktijk, van een knappe man die veel vrouwen achter zich aan heeft. „Een vrouw verleidde hem eens op een opdringerige, best agressieve manier. Toen kreeg hij een freeze-reactie en kreeg hij een slappe. Toen zei zij: ben je homo of zo? Daar heeft hij nu zo veel last van, dat het contact met andere vrouwen in de weg staat.”
Wat verwarrend kan zijn, is dat mannen, net als vrouwen, automatisch een ‘genitale respons’ kunnen krijgen tijdens het misbruik, zoals een erectie of zelfs klaarkomen. Daardoor is ‘gedwongen penetratie’ mogelijk. Op dit moment valt dat nog onder aanranding, maar volgens de nieuwe zedenwet, die waarschijnlijk per 2024 ingaat, zal ook gedwongen penetratie onder verkrachting kunnen vallen, volgens Bicanic. „Het mannelijke slachtoffer wordt dan gezien. De huidige ongelijkheid wordt hiermee rechtgetrokken.”
Homoseksuele mannen ‘mogen’ wat kwetsbaarder zijn dan hetero’s, zegt Heshof. Hij denkt dat zij daarom eerder over misbruik zullen beginnen. Maar daar speelt weer wat anders, zegt Thomas Garrod-Pullar, oprichter van MenAsWell, een organisatie die aandacht vraagt voor mannelijke slachtoffers van seksueel geweld. Volgens hem zijn er weinig seksuele grenzen in de gayscene. „Het is volstrekt normaal om een bar binnen te lopen en te worden betast.”
Hij spreekt zelfs van een „cultuur van verkrachting”, waarin vaak geen toestemming voor seks wordt gevraagd of gegeven tijdens seksfeesten, of seks onder invloed van drugs. „Maar ergens aanwezig zijn, betekent nog niet consent.” Ook begeeft zich vaak [een kwetsbare groep in de gayscene](https://archive.ph/cUzmE): die van jonge jongens die online op zoek gaan naar hun eerste ervaringen, of de trein pakken voor een date.
Onderdeel van de „cultuur van verkrachting” is volgens Garrod-Pullar ook: lauwe reacties van omstanders. Nare seksuele ervaringen worden onder homo’s makkelijk gerelativeerd, zegt hij. Hij ervoer dat zelf toen hij zeven jaar geleden werd gedrogeerd en verkracht in Amsterdam. „Iemand zei daarna: ‘Welkom in de gay scene.’ Een ander: ‘Het was vast niet zijn opzet om je te verkrachten.’ Maar hij had letterlijk ghb in m’n keel gegoten! Ik was buiten bewustzijn. Ook de politie zei dat die man waarschijnlijk dacht dat ik seks wilde. Maar ik had hem drie keer gezegd dat ik dat niet wilde.” Dit soort reacties bemoeilijkten zijn herstel, zegt Garrod-Pullar.
Het was ook de aanleiding om MenAsWell op te richten. Afgelopen jaren ging hij om tafel met organisaties als Rutgers, Movisie en het COC om bewustwording te creëren voor mannelijke slachtoffers van seksueel geweld. In mei gaat MenAsWell samen met andere lhbtiq-organisaties in gesprek met Mariëtte Hamer, die een jaar geleden werd aangesteld als regeringscommissaris voor seksueel grensoverschrijdend gedrag en geweld. De commissaris laat weten de aanpak van seksuele intimidatie tegen lhbtiq’ers te willen „versterken en ondersteunen”.
MenAsWell wil vooral een gesprek op gang brengen bínnen de homogemeenschap, die nog ten onrechte zou denken dat het gevaar vooral van buiten komt, zoals in de vorm van homofobie. Maar volgens Garrod-Pullar is de scene zelf ook geen safe space. „We hebben lang gestreden voor seksuele vrijheid. Maar daar hoort ook seksuele verantwoordelijkheid bij.”
N=1 disclaimer
Ik ken zowel mannen als vrouwen die verkracht of aangerand zijn maar de dader was altijd een man. Het scenario dat hier geschetst wordt binnen de homo-scene vind ik erg lijken op hoe veel hetero mannen over vrouwen praten.
Ik denk dat er binnen mannengroepen echt eens een stevige discussie moet komen over wat nou normaal is om te doen.
Gast, het feit dat ik tegen mentale vermoeidheid aan zit / burn out is al lastig te bevatten voor HR. Laat staan als er keer iemand aan mijn reet heeft gezeten.
Als man.
Zelf heb ik een freeze gehad toen een goede vriend die ik al tien jaar kende blijkbaar zin had en ik maagd was. Gelukkig niet al te veel schade aangericht naast borsten die bont en blauw waren omdat ie ze behandelde als stress ballen (ja zoveel kracht gaf ie)
Daarnaast 1 van mijn homo vrienden die toendertijd net uit de kast was gekomen en makkelijk gemanipuleerd werd, heeft na aandringen van de man ja gezegd op genomen worden zonder condoom. Hij is de volgende morgen direct huilend en in paniek naar ziekenhuis gegaan. Nogmaals, hij was er net pas voor uitgekomen en de angst voor schade en soa’s was groot
Mijn ervaring is dat het toch echt mannen zijn die vaak raar reageren op zulke verhalen van andere mannen.
En dit is waarom dingen zoals Lentekriebels, gesprekken over toestemming en instituten zoals Rutgers zo godverdomme belangrijk zijn. We hebben nog een wereld te winnen in mensen leren om met hun takken van anderen af te blijven als ze dat niet willen, en om het ook niet weg te lachen als iemand vertelt over hun ervaring. Maakt geen reet uit of het mannen of vrouwen of nonbinairen zijn want het overkomt iedereen.
[removed]
[removed]
Ik blijf het lastig vinden. Er valt gewoon zoveel te zeggen over het onderwerp “seksueel misbruik” in het algemeen. Wat gedachten die ik meteen heb:
* Dit is een probleem dat vaak al in de opvoeding begint. Er zijn helaas verschrikkelijk veel ouders met een verschrikkelijke opvoeding en totaal geen normen en waarden.
* We leven in een land met enorm veel verschillende geloven en culturen die regelmatig botsen met elkaar. Denk aan de 3 zoenen van de Nederlander of hoe sommige culturen met vrouwen omgaan (erg bezittelijk).
* Straffen zijn erg laag in Nederland. Dat is, als het al bewezen kan worden.
Dit onderwerp specifiek. Dus bij mannen vind ik nog lastiger. Ik heb het gevoel dat mannen dit een stuk minder snel willen/ durven te bespreken. Ook wordt het vaak afgedaan alsof het minder erg is. Alsof mannen meer kunnen hebben.
Nog een goed voorbeeld is die South park aflevering die we allemaal wel kennen met Ike en zijn juf. Iedereen reageert met “nice”. Het blijft South Park maar het is wel een beetje hoe het in het echt gaat. Het wordt totaal niet serieus genomen als het om een man gaat.
Maar wat ik dus al zei. Echt een lastig onderwerp omdat dit gewoon niet op te lossen valt. Hopelijk kunnen we het wel vaker bespreekbaar maken. Ik denk dat dat al helpt.
Vreselijk dit.
Weten jullie nog vorig jaar of zo toen die 17-jarige pizzabezorger werd aangerand door twee vrouwen die filmde dat ze naakt de deur opende toen hij de pizza kwam brengen? Het is zo triest dat er mensen zijn die denken dat dit oké is
En ook.. ik kan me nog goed herinneren dat het internet in die casus vol stond met gore comments als “die jongen moet niet zeuren, hij heeft juist geluk”, etc. Ook mensen die hem uitlachte omdat hij overstuur wegging en z’n ouders belde. Belachelijk gedrag
10 comments
Seksueel misbruik van mannen blijft moeilijk bespreekbaar
seksueel geweld – Mannelijke slachtoffers van seksueel geweld worden slecht herkend door zorgverleners. Ook durven ze er zelf vaak niet over te beginnen. „Er hangt meer schuld en schaamte omheen dan bij vrouwen.”
De man die hem later zou verkrachten stond achter de bar. H. herkende hem meteen toen hij het café in stapte. „Hij zocht al langer contact om met me af te spreken”, vertelt H. (26). „Dat had ik afgehouden, ik weet niet waarom.”
Gaybars had H. lang vermeden; daar had hij een soort sociale angst voor. Maar vorig jaar besloot hij er weer eens eentje binnen te stappen, na een dagje op een boot met een vriendin. Ze dronken cocktails, de barman gaf hen shotjes, na sluitingstijd fietsten ze met z’n drieën naar huis. Halverwege nam de vriendin afscheid, en ging H. met de man mee.
Thuis zette de man de tv aan. „Ironisch genoeg stond er een documentaire op van misbruik in de kerk”, weet H. negen maanden later nog. Hij doet zijn verhaal in kleermakerszit, thuis op de bank. Hij wil niet met naam in de krant, omdat hij niet wil dat de man hem herkent. De vriendin en zijn moeder bevestigen delen van zijn verhaal.
Hij herinnert zich nog dat hij op het bed zit, de man naar de keuken loopt, terugkomt, bij de vensterbank gaat zitten en hem een drankje geeft. Ze beginnen te zoenen. Als H. voorover buigt, wordt alles zwart. Hij heeft nog maar één beeld op zijn netvlies, van zijn been over de schouder van de man, die hem penetreert. Het volgende moment is hij wakker, moet hij naar de wc, spugen. „En het enige wat ik denk is: ik moet hier weg, ik moet hier weg, ik moet hier weg.”
Als het over seksueel geweld gaat, gaat het vaak over mannen die vrouwen iets aandoen. Niet onterecht: vrouwen zijn vaker slachtoffer dan mannen, mannen vaker dader. Maar de werkelijkheid is genuanceerder. Zo krijgen homoseksuele mannen vaker te maken met seksueel geweld dan heteroseksuele vrouwen. Van de heteroseksuele mannen is nog steeds 3 procent de afgelopen vijf jaar slachtoffer geworden van fysiek seksueel geweld, volgens cijfers van het CBS. (Biseksuele vrouwen spannen overigens de kroon met 34 procent.)
Dat er ook mannelijke slachtoffers bestaan, is „een heel groot taboe”, ziet Iva Bicanic, directeur van het Centrum Seksueel Geweld. „In beleidsstukken en in kranten gaat het de hele tijd over meisjes en vrouwen.” Ze heeft het gevoel, maar dat kan ze niet bewijzen, dat grote schandalen als dat rond The Voice of Holland het stereotype ‘man met macht overmeestert vrouw’ vergroten. „Ik heb het gevoel dat we de jongens en mannen uit het oog verliezen.”
Niet herkend
Het niet herkennen van mannen als slachtoffers is een groot probleem. Niet alleen worden zij slecht herkend door de samenleving, maar ook door zorgverleners én door slachtoffers zelf. „Mannen die slachtoffer zijn van seksueel geweld zullen niet snel zeggen: ik ben misbruikt”, zegt therapeut Jeremy Heshof, oprichter van ‘Praktijk voor mannen’. „Ze komen bij mij met algemenere hulpvragen als ‘niet kunnen genieten van seks’, ‘relaties vermijden’, ‘te veel in het hoofd zitten’.” Sommige mannen kunnen helemaal in ontkenning zijn, zegt Bicanic: „Ik heb jongens meegemaakt die zelfs als ze worden geconfronteerd met beeldmateriaal, omdat de pleger foto’s maakte, zeiden: dat ben ik niet.”
Het is voor mannen ingewikkelder dan voor vrouwen om toe te geven dat ze misbruikt zijn, zegt Heshof. „Van hen wordt veel verwacht: stoer zijn, controle hebben, emoties voor zich houden, praten over successen, niet over teleurstellingen.” Bij sommige heteromannen spelen na misbruik door een man twijfels over hun geaardheid.
Ook het vooroordeel dat mannen altijd zin hebben in seks bemoeilijkt hulpverlening. Bicanic noemt dat het „lucky-boy-fenomeen”: „Daarbij gaat men ervan uit dat mannen geen negatieve ervaringen aan seks kunnen overhouden. Als een man wordt misbruikt door een vrouw, wordt daar door vrienden vaak een beetje lacherig over gedaan.” Een op de drie mannelijke slachtoffers van boven de zestien geeft aan door een vrouw te zijn aangerand, [volgens kenniscentrum Rutgers](https://www.rutgers.nl/wp-content/uploads/2021/03/Seksuele-Gezondheid-in-Nederland-2017.pdf).
Waarschijnlijk liggen de misbruikcijfers onder mannen dan ook een stuk hoger. Waar een kwart van de vrouwen nooit vertelt over een misbruikervaring, is dat een derde bij de mannen, aldus Rutgers. Bicanic: „Er hangt meer schuld en schaamte omheen dan bij vrouwen. Mannen rekenen het zichzelf aan dat ze niet hebben teruggevochten. Dat wordt ook van ze verwacht. Maar in de praktijk reageert bijna iedereen hetzelfde als ze misbruikt worden, namelijk door niks te doen (freeze) of mee te werken.”
Misbruik door een vrouw
Hoe gaat dat misbruik door een vrouw vaak in z’n werk? Heshof geeft een voorbeeld uit zijn praktijk, van een knappe man die veel vrouwen achter zich aan heeft. „Een vrouw verleidde hem eens op een opdringerige, best agressieve manier. Toen kreeg hij een freeze-reactie en kreeg hij een slappe. Toen zei zij: ben je homo of zo? Daar heeft hij nu zo veel last van, dat het contact met andere vrouwen in de weg staat.”
Wat verwarrend kan zijn, is dat mannen, net als vrouwen, automatisch een ‘genitale respons’ kunnen krijgen tijdens het misbruik, zoals een erectie of zelfs klaarkomen. Daardoor is ‘gedwongen penetratie’ mogelijk. Op dit moment valt dat nog onder aanranding, maar volgens de nieuwe zedenwet, die waarschijnlijk per 2024 ingaat, zal ook gedwongen penetratie onder verkrachting kunnen vallen, volgens Bicanic. „Het mannelijke slachtoffer wordt dan gezien. De huidige ongelijkheid wordt hiermee rechtgetrokken.”
Homoseksuele mannen ‘mogen’ wat kwetsbaarder zijn dan hetero’s, zegt Heshof. Hij denkt dat zij daarom eerder over misbruik zullen beginnen. Maar daar speelt weer wat anders, zegt Thomas Garrod-Pullar, oprichter van MenAsWell, een organisatie die aandacht vraagt voor mannelijke slachtoffers van seksueel geweld. Volgens hem zijn er weinig seksuele grenzen in de gayscene. „Het is volstrekt normaal om een bar binnen te lopen en te worden betast.”
Hij spreekt zelfs van een „cultuur van verkrachting”, waarin vaak geen toestemming voor seks wordt gevraagd of gegeven tijdens seksfeesten, of seks onder invloed van drugs. „Maar ergens aanwezig zijn, betekent nog niet consent.” Ook begeeft zich vaak [een kwetsbare groep in de gayscene](https://archive.ph/cUzmE): die van jonge jongens die online op zoek gaan naar hun eerste ervaringen, of de trein pakken voor een date.
Onderdeel van de „cultuur van verkrachting” is volgens Garrod-Pullar ook: lauwe reacties van omstanders. Nare seksuele ervaringen worden onder homo’s makkelijk gerelativeerd, zegt hij. Hij ervoer dat zelf toen hij zeven jaar geleden werd gedrogeerd en verkracht in Amsterdam. „Iemand zei daarna: ‘Welkom in de gay scene.’ Een ander: ‘Het was vast niet zijn opzet om je te verkrachten.’ Maar hij had letterlijk ghb in m’n keel gegoten! Ik was buiten bewustzijn. Ook de politie zei dat die man waarschijnlijk dacht dat ik seks wilde. Maar ik had hem drie keer gezegd dat ik dat niet wilde.” Dit soort reacties bemoeilijkten zijn herstel, zegt Garrod-Pullar.
Het was ook de aanleiding om MenAsWell op te richten. Afgelopen jaren ging hij om tafel met organisaties als Rutgers, Movisie en het COC om bewustwording te creëren voor mannelijke slachtoffers van seksueel geweld. In mei gaat MenAsWell samen met andere lhbtiq-organisaties in gesprek met Mariëtte Hamer, die een jaar geleden werd aangesteld als regeringscommissaris voor seksueel grensoverschrijdend gedrag en geweld. De commissaris laat weten de aanpak van seksuele intimidatie tegen lhbtiq’ers te willen „versterken en ondersteunen”.
MenAsWell wil vooral een gesprek op gang brengen bínnen de homogemeenschap, die nog ten onrechte zou denken dat het gevaar vooral van buiten komt, zoals in de vorm van homofobie. Maar volgens Garrod-Pullar is de scene zelf ook geen safe space. „We hebben lang gestreden voor seksuele vrijheid. Maar daar hoort ook seksuele verantwoordelijkheid bij.”
N=1 disclaimer
Ik ken zowel mannen als vrouwen die verkracht of aangerand zijn maar de dader was altijd een man. Het scenario dat hier geschetst wordt binnen de homo-scene vind ik erg lijken op hoe veel hetero mannen over vrouwen praten.
Ik denk dat er binnen mannengroepen echt eens een stevige discussie moet komen over wat nou normaal is om te doen.
Gast, het feit dat ik tegen mentale vermoeidheid aan zit / burn out is al lastig te bevatten voor HR. Laat staan als er keer iemand aan mijn reet heeft gezeten.
Als man.
Zelf heb ik een freeze gehad toen een goede vriend die ik al tien jaar kende blijkbaar zin had en ik maagd was. Gelukkig niet al te veel schade aangericht naast borsten die bont en blauw waren omdat ie ze behandelde als stress ballen (ja zoveel kracht gaf ie)
Daarnaast 1 van mijn homo vrienden die toendertijd net uit de kast was gekomen en makkelijk gemanipuleerd werd, heeft na aandringen van de man ja gezegd op genomen worden zonder condoom. Hij is de volgende morgen direct huilend en in paniek naar ziekenhuis gegaan. Nogmaals, hij was er net pas voor uitgekomen en de angst voor schade en soa’s was groot
Mijn ervaring is dat het toch echt mannen zijn die vaak raar reageren op zulke verhalen van andere mannen.
En dit is waarom dingen zoals Lentekriebels, gesprekken over toestemming en instituten zoals Rutgers zo godverdomme belangrijk zijn. We hebben nog een wereld te winnen in mensen leren om met hun takken van anderen af te blijven als ze dat niet willen, en om het ook niet weg te lachen als iemand vertelt over hun ervaring. Maakt geen reet uit of het mannen of vrouwen of nonbinairen zijn want het overkomt iedereen.
[removed]
[removed]
Ik blijf het lastig vinden. Er valt gewoon zoveel te zeggen over het onderwerp “seksueel misbruik” in het algemeen. Wat gedachten die ik meteen heb:
* Dit is een probleem dat vaak al in de opvoeding begint. Er zijn helaas verschrikkelijk veel ouders met een verschrikkelijke opvoeding en totaal geen normen en waarden.
* We leven in een land met enorm veel verschillende geloven en culturen die regelmatig botsen met elkaar. Denk aan de 3 zoenen van de Nederlander of hoe sommige culturen met vrouwen omgaan (erg bezittelijk).
* Straffen zijn erg laag in Nederland. Dat is, als het al bewezen kan worden.
Dit onderwerp specifiek. Dus bij mannen vind ik nog lastiger. Ik heb het gevoel dat mannen dit een stuk minder snel willen/ durven te bespreken. Ook wordt het vaak afgedaan alsof het minder erg is. Alsof mannen meer kunnen hebben.
Nog een goed voorbeeld is die South park aflevering die we allemaal wel kennen met Ike en zijn juf. Iedereen reageert met “nice”. Het blijft South Park maar het is wel een beetje hoe het in het echt gaat. Het wordt totaal niet serieus genomen als het om een man gaat.
Maar wat ik dus al zei. Echt een lastig onderwerp omdat dit gewoon niet op te lossen valt. Hopelijk kunnen we het wel vaker bespreekbaar maken. Ik denk dat dat al helpt.
Vreselijk dit.
Weten jullie nog vorig jaar of zo toen die 17-jarige pizzabezorger werd aangerand door twee vrouwen die filmde dat ze naakt de deur opende toen hij de pizza kwam brengen? Het is zo triest dat er mensen zijn die denken dat dit oké is
En ook.. ik kan me nog goed herinneren dat het internet in die casus vol stond met gore comments als “die jongen moet niet zeuren, hij heeft juist geluk”, etc. Ook mensen die hem uitlachte omdat hij overstuur wegging en z’n ouders belde. Belachelijk gedrag