>Als de paritaire comités hervormd worden, kunnen de supermarkten blijven concurreren zonder dat de werknemers daar de lasten van moeten dragen. Maar dergelijke hervormingen zullen er enkel komen als de vakbonden de druk hoog houden. Bijgevolg is hun strijd er niet enkel om de eigen werknemers te beschermen, maar om een minimum aan waardige arbeidsomstandigheden te garanderen voor de gehele sector. Als zij verliezen, zullen andere supermarkten namelijk verplicht zijn om kwestieuze modellen door te voeren om competitief te blijven.
Iedereen in hetzelfde pc zetten, toch ni zo moeilijk? Of minimumlonen hoger? Lage lonen worden ook amber belast. Kan toch niet moeilijk zijn?
Het eerste deel gaat over het schrijven van Cossaer
>In een bijdrage aan het Delhaize-debat argumenteert Lode Cossaer dat kapitalistische productie niet gekenmerkt wordt door strijd, maar door een samenwerking tussen arbeid en kapitaal, die voor iedereen meerwaarde creëert
Bullshit. Er is enkel uitbuiting door rijk, op de kap van arm.
Ze eisen zulk grote delen van de waarde die geproduceerd wordt, met de lonen van de werkers tot het absolute minimum gedrukt waar ze binnen hun industrie mee weg kunnen komen… allemaal om zoveel mogelijk naar zichzelf te trekken.
En als je er op wijst, zijn ze geaffronteerd tot en met.
Klassestrijd is nooit weggeweest. Er is enkel meer propaganda om u te doen geloven dat werkgever en werknemer gelijken zijn.
>Anders worden zij weggeconcurreerd. Competitie is dus geen pretje voor de meeste bedrijven!
Stilzwijgend het winstmotief als “natuurlijk” zetten. Terwijl winstmotief net het probleem is.
En daar wordt dan ook op gewezen:
>In de samenwerking tussen beiden krijgt iedereen zijn ‘eerlijk deel’. Maar daarmee negeert Cossaer de tegenstelling die daaronder ligt. Immers, de verhouding van welk deel van de gecreëerde meerwaarde naar arbeid gaat en welk deel naar de aandeelhouders is intrinsiek conflictueus. Het is niet zo dat bedrijven automatisch de hoogst mogelijke lonen betalen.
Winstmotief is het probleem.
>Die minimale standaard staat in de retailsector vandaag onder druk, waar vakbonden zich terecht tegen verzetten. Ze ijveren daarbij niet voor méér loon en betere arbeidsomstandigheden, zoals Cossaer impliceert. Ze verdedigen enkel hun sociale verworvenheden en willen niet ‘terugkeren’ in de tijd.
Meer dan dat, de tijden veranderen en de bedrijven willen doen alsof er niks moet aangepast worden, terwijl dat wel moet. Als ze mensen kunnen overtuigen dat dit niet zo is, kunnen ze meer geld voor zichzelf houden.
>Moeten we daarom concluderen dat het ‘de fout is van het kapitalisme’ en onze schouders ophalen? Niet meteen.
Jawel. En niet “onze schouders ophalen”, alsof alles reeds verloren is. Leer is wat gemeenschap en een duaal systeem is.
>Er zijn wel degelijk manieren om de race to the bottom tegen te houden, zoals Colruyt in een brief aan federaal minister van Werk Pierre-Yves Dermagne (PS) voorstelde.
De race naar de bodem zal nooit ophouden, wat je ook doet. Zolang er een aanzet bestaat tot winst altijd maar hoger doen gaan, zullen ze alles proberen doen om dit te bekomen, zonder scrupules.
>Lode Cossaer heeft dus gelijk dat Delhaize een rationele beslissing neemt om de winstgevendheid op te voeren. Maar die beslissing wordt genomen binnen de contouren van bikkelharde competitie.
De context waarin iemand een beslissing maakt… vooral een beslissing die in lijn ligt met hun interesse. Dat zijnde: maximale winst.
Zolang dat niet veranderd, zal er niks veranderen op de arbeidsmarkt.
Als oefening: denk eens na over de hele situatie “verloning” zonder te grijpen naar het concept “verdienen”.
3 comments
>Als de paritaire comités hervormd worden, kunnen de supermarkten blijven concurreren zonder dat de werknemers daar de lasten van moeten dragen. Maar dergelijke hervormingen zullen er enkel komen als de vakbonden de druk hoog houden. Bijgevolg is hun strijd er niet enkel om de eigen werknemers te beschermen, maar om een minimum aan waardige arbeidsomstandigheden te garanderen voor de gehele sector. Als zij verliezen, zullen andere supermarkten namelijk verplicht zijn om kwestieuze modellen door te voeren om competitief te blijven.
Iedereen in hetzelfde pc zetten, toch ni zo moeilijk? Of minimumlonen hoger? Lage lonen worden ook amber belast. Kan toch niet moeilijk zijn?
Het eerste deel gaat over het schrijven van Cossaer
>In een bijdrage aan het Delhaize-debat argumenteert Lode Cossaer dat kapitalistische productie niet gekenmerkt wordt door strijd, maar door een samenwerking tussen arbeid en kapitaal, die voor iedereen meerwaarde creëert
Bullshit. Er is enkel uitbuiting door rijk, op de kap van arm.
Ze eisen zulk grote delen van de waarde die geproduceerd wordt, met de lonen van de werkers tot het absolute minimum gedrukt waar ze binnen hun industrie mee weg kunnen komen… allemaal om zoveel mogelijk naar zichzelf te trekken.
En als je er op wijst, zijn ze geaffronteerd tot en met.
Klassestrijd is nooit weggeweest. Er is enkel meer propaganda om u te doen geloven dat werkgever en werknemer gelijken zijn.
>Anders worden zij weggeconcurreerd. Competitie is dus geen pretje voor de meeste bedrijven!
Stilzwijgend het winstmotief als “natuurlijk” zetten. Terwijl winstmotief net het probleem is.
En daar wordt dan ook op gewezen:
>In de samenwerking tussen beiden krijgt iedereen zijn ‘eerlijk deel’. Maar daarmee negeert Cossaer de tegenstelling die daaronder ligt. Immers, de verhouding van welk deel van de gecreëerde meerwaarde naar arbeid gaat en welk deel naar de aandeelhouders is intrinsiek conflictueus. Het is niet zo dat bedrijven automatisch de hoogst mogelijke lonen betalen.
Winstmotief is het probleem.
>Die minimale standaard staat in de retailsector vandaag onder druk, waar vakbonden zich terecht tegen verzetten. Ze ijveren daarbij niet voor méér loon en betere arbeidsomstandigheden, zoals Cossaer impliceert. Ze verdedigen enkel hun sociale verworvenheden en willen niet ‘terugkeren’ in de tijd.
Meer dan dat, de tijden veranderen en de bedrijven willen doen alsof er niks moet aangepast worden, terwijl dat wel moet. Als ze mensen kunnen overtuigen dat dit niet zo is, kunnen ze meer geld voor zichzelf houden.
>Moeten we daarom concluderen dat het ‘de fout is van het kapitalisme’ en onze schouders ophalen? Niet meteen.
Jawel. En niet “onze schouders ophalen”, alsof alles reeds verloren is. Leer is wat gemeenschap en een duaal systeem is.
>Er zijn wel degelijk manieren om de race to the bottom tegen te houden, zoals Colruyt in een brief aan federaal minister van Werk Pierre-Yves Dermagne (PS) voorstelde.
De race naar de bodem zal nooit ophouden, wat je ook doet. Zolang er een aanzet bestaat tot winst altijd maar hoger doen gaan, zullen ze alles proberen doen om dit te bekomen, zonder scrupules.
>Lode Cossaer heeft dus gelijk dat Delhaize een rationele beslissing neemt om de winstgevendheid op te voeren. Maar die beslissing wordt genomen binnen de contouren van bikkelharde competitie.
De context waarin iemand een beslissing maakt… vooral een beslissing die in lijn ligt met hun interesse. Dat zijnde: maximale winst.
Zolang dat niet veranderd, zal er niks veranderen op de arbeidsmarkt.
Als oefening: denk eens na over de hele situatie “verloning” zonder te grijpen naar het concept “verdienen”.