Mér finnst þetta alltaf vera sagt eins og við séum svaka þunglynd þjóð en er það ekki kannski bara að við séum dugleg að sækjast í aðstoð og það þykir ekki eins skammarlegt að viðurkenna þunglyndi hér? Mig grunar allavega að hlutfall þunglyndis hjá okkur sé ekki endilega eitthvað mikið hærra en hjá öðrum þjóðum í raun og vera
En svo er reyndar skammdegisþunglyndið alveg grimmt…
8 comments
Astæðan er veturinn er mjög harður hér svo margir verða árstíða þunglyndir
Það er sömuleiðis ódýrara að fá uppáskrifuð þunglyndislyf heldur en aðra kosti eins og meðferð hjá sálfræðingi
Ísland er líka land þar sem ör vöxtur og mikil fólksfjölgun; skortur á sálfræðingum og heilbrigðisþjónustu er gífurlegur. Einnig er þunglyndi og kviði ekki sama tabú og á öðrum stöðum; auðvelt aðgengi að heilsugæslum og langstærsti hluti Íslendinga eru menntaðir spilar sinn þátt líka.
Er verið að skrifa út of mikið? Já. Er til betri lausn? Já – fjármagna fokkans sálfræðiþjónustu og almenna geðþjónustu
Geðlyf eru mjög víðtækur flokkur. Er eitthvað að því að viðurkenna að sem þjóð líði okkur illa, í sumum löndum eru geðræn vandamál mjög tabú. Það er vel viðurkennd aðferðarfræði að lyfjameðferð samhliða samtalsmeðferð er besti kosturinn. Ef þú getur sleppt því að fara á lyf þá er það náttúrulega lang best, lyf eru lyf og ég er á mörgum sumum hef ég verið á alla ævi.
Mikið af geðröskunum geta erfst og allir íslendingar skyldir, kemur í raun ekki á óvart að mögulega sé meira um slíkar raskanir hér. Há notkun geðlyfja sínir fram á breytt viðhorf, til hins betra.
Lyfjameðferð samhliða samtalsmeðferð er talin best en ekkert allir geta samtalsmeðferðir. Viðtöl geta hjálpað sumum, ef þú ert móttækileg fyrir þeim, ég er það ekki. Lyf við geðröskunum eru lyf við geðröskunum, ekki endilega af því fólki líði illa á Íslandi sem slíkt. Getur vel verið að fólki líði illa hérna, mér líður ekkert vel á Íslandi ég bý hérna bara en þetta myndi fylgja mér ef ég færi. Raunverulega er þetta einkenni þess að við erum greinilega opnari fyrir því að sækja okkur hjálp er eins og ég túlka þetta.
Ég persónulega á alveg góð 30% í þessu heimsmeti, ekkert að þakka 🙂👌
“I’m doing my part o7”
Best í öllu per capita
Ég var unglingur þegar ég talaði við einhvern lækni í korter minnir mig, og hún skrifaði upp á flúoxetín fyrir mig. Mér var ekki neitt sagt frá hvað þessu lyf gerðu eða aukaverkunum eða neinu, eða vöruð við neinu. Ég varð fár, fárveik af þessum lyfjum og það eina sem læknar gerðu var að pumpa fleiri lyfjum í mig í gegnum árin. Núna er ég 28 ára, og er með sjúkdóm sem heitir PSSD eftir lyfin mín. Ég er miklu, miklu hægari “þarna uppi”, get ekki fengið fullnægingu, get ekki lengur skapað list, á enga vini, er öryrkji, get ekki skrifað, get ekki fundið fyrir ást, og er bara alls ekki sama manneskjan og ég var fyrir þessi lyf. Ég á mjög erfitt með að fara út úr húsi og gera venjulega hluti, þar sem ég fæ mjög mikla óraunveruleikakennd, sem að byrjaði á SSRI lyfjunum, en það er tilfinning eins og ég sé undir vatni og er mjög rugluð bara. Ég upplifði aldrei neitt svona fyrir lyfin, þessi lyf eyðilögðu mig. Á lyfjunum þá byrjaði mér að vera gjörsamlega sama um algjörlega allt og var svo út úr heimnum og hélt í langan tíma bókstaflega að ég væri dáin. Ég hætti sjálf á þessum lyfjum fyrir aðeins meira en ári upp á eigin spítur og er orðin miklu betri en ég var á lyfjunum og er byrjuð að geta fundið smá tilfinningar aftur. Þessi lyf deyfðu mig gjörsamlega út úr heiminum og ég hef lent í hryllilegum áföllum og hræðilegum hlutum sem hentu mig þegar ég var á lyfjunum eins og uppvakningur út úr heiminum. Læknar taka enga ábyrgð á að hafa eyðilagt líf mitt, þessi lyf eru engin töfralausn og læknar gefa fólki þau eins og nammi. Þau eru hættuleg, ég vildi að fólk vissi betur af þessum áhættum. Ég er ekki sama manneskjan og fyrir lyfin, þjáningin sem ég hef upplifað er ólýsanleg og PSSD er hryllingur.