Can confirm, had altijd een enorme hekel aan de verplichte weekenden bij mijn vader. Gelukkig had hij dat ook eindelijk door rond mijn 12de en heb nu al meer dan 10 jaar geen contact meer.
Het lijkt me toch ook niet goed als één ouder gewoon niet meer het kind ziet. Want ouders kunnen in een scheiding enorm manipulatief zijn naar een kind, bijvoorbeeld door het kind wijs te maken dat de andere ouder slecht of verkeerd is.
Hoe enorm triest zou het zijn als je rond je 18^e wanneer je oud en wijs genoeg bent begint door te krijgen dat bijvoorbeeld de vader bij wie je zeven dagen per week bent (omdat je daar als kind voor koos) altijd heeft gelogen over je moeder. Ze ging helemaal niet vreemd, ze heeft nooit gezegd dat ze je niet meer lief vindt, ze heeft nooit gekozen om jou bij je vader achter te laten: het waren allemaal leugens. Je weet dat je moeder die je nooit meer wilde zien als kind omdat je toen goedgelovig alle leugens van je vader geloofde nu uit je leven weg is. Helaas begin je nu pas door te krijgen dat je vader een leugenaar met een enorm narcistische persoonlijkheid blijkt te zijn. Dan is het toch echt van belang dat je pas als volwassene daar over mag beslissen, met wie je wel en niet contact blijft houden. Daar kun je niet over beslissen als je nog een kind bent, je bent dan nog veel te gevoelig voor manipulatie.
Ja, soms is er sprake van een ouder die het kind amper aandacht geeft en dan moet het kind er alsnog verplicht naar toe. Maar misschien moet er gewoon vaker verplicht inspectie plaatsvinden bij beide ouders.
Heftig nieuws voor degenen die in een kwaad daglicht worden gezet.
Mee eens. Ken een gezin. Vader heeft verschillende problematiek en komt regelmatig niet opdagen op verplichte contactmomenten. Is ie er een keer wel (vaak veel te laat) dan heeft ie ook niet echt aandacht voor de kinderen. Dit is ontzettend zielig voor de kinderen in het gezin, zeker de kleinere die je niet kunt uitleggen wat er aan de hand is.
Toch lijkt de hulpverlening aan de kant van de vader te staan. Na zoveel mislukte pogingen moet het toch nog steeds allemaal maar doorgaan. Ook al schaadt het de kinderen.
De hulpverlener is een soort van bemiddelaar, een jochie van 21 die 120% door zijn leidinggevende geloofd wordt, maakt niet uit wat ie zegt.
En als de moeder (die zelf pedagogisch is opgeleid) probeert aan te geven dat het niet gaat zo, dan is zij ineens de boeman. En wordt er gedreigd met consequenties als zij een keer 5 min te laat is. Terwijl de vader kan doen en laten wat ie wil en dat vinden ze allemaal prima..
Aan de andere kant, alleen 1 ouder zien kan ook behoorlijk wat schade doen dus wat is de goede oplossing?
Ik kon alleen mijn moeder zien, en goh deed die nou haar best om ervoor te zorgen dat ik mijn vader zou haten, alles was zijn schuld, oh je veter zit los en je valt op de grond daardoor? Ach ja die kut vader ook he zijn schuld! moest kiezen van wie ik meer hield, werd gezegd dat mijn vader nooit kwam omdat hij niet van me houde, eindelijk oud genoeg en hey vader wilde wel langskomen maar mocht dat niet van moeders lief anders zou ze ervoor zorgen dat hij mij nooit meer zal zien.
Als ik bij mijn vader langs moest gaan dan was dit niet zo een groot problem. Alhoewel het zowiezo niet zo een groot problem was als de kinderen vaker bij de vader geplaatst kunnen worden, mijn vader had zijn eigen bedrijf, een huis, 0 problemen, werd toch geplaats bij mijn moeder die geen baan had, geen huis en alcohol problemen heeft, lache man.
Niet alleen dwangsommen – ook gewdongen uithuisplaatsing van het kind. Ik heb minimaal 1 uitspraak van de rechter gelezen van een tiener die het eigenlijk gewoon wel prima deed, geen problemen, goed op school, maar geen contact met 1 van zijn ouders. Uit huis geplaatst: weggehaald bij school, weg bij zijn activiteiten, weg bij de ouder die hij wel vertrouwt.
En ik ben heel benieuwd of die jongere er beter van geworden is, de kans lijkt mij bijzonder klein. (En hopelijk is ‘ie niet op een van die plekken terecht is gekomen met een schadelijk pedagogisch klimaat.)
(En dit dus in een tijd met een groot tekort aan behandel- en opvangplekken… dat als je zou prioriteren dan is een jongere van 15 die het goed doet op school en geen directe problemen laat zien, en waar geen sprake is van directe mishandeling of verwaarlozing, misschien echt niet de beste besteding van al deze tijd en middelen. Geef die jongere een psycholoog waar die mee kan praten, en de regie over zijn/haar eigen leven, en laat het daarbij. In plaats daarvan gaat ‘ie naar een 24-uurssetting.)
Oh ja, als klapper wordt het contact tussen vader en kind (en de familie van vader en kind) gewoon afgekapt. Want het is heeeeeeel belangrijk dat een kind die een bepaalde ouder niet wil zien die wel gaat zien, dus kun je best een ouder waar het kind wel vertrouwen in heeft helemaal uit diens leven schrappen, toch?
Bleef het maar bij dwangsommen… Het is nog veel erger.
Tjah, het is ook wel logisch. Ik vermoed dat veel ouders die de waarde van contact met de andere ouder niet inzien ook minder moeite zullen hebben om over die ander negatieve uitlatingen naar het kind te doen.
Een pauze in het contact kan dan ongetwijfeld rust geven, maar het voelt ook alsof we het dan belonen als een ouder alleen maar tegenwerkt en/of het kind manipuleert.
Ook voelt het alsof er een groot gebrek is aan alternatieve dwangmiddelen buiten het kind om:
– Door de rechter opgelegde mediation werkt niet als één ouder niet meewerkt. Sterker nog: Omdat de mediationgesprekken vertrouwelijk zijn én in het eindrapport naar de rechter toe niet aangegeven wordt waarom de mediation mislukt is, kan een kwaadwillende ouder simpelweg de mediation laten mislukken om vervolgens bij de rechter te beweren dat het juist de andere ouder was die niet mee wou werken.
– Ook eventueel door de rechter opgelegde hulptrajecten zoals bijvoorbeeld “Ouderschap Blijft” zijn zeer vrijblijvend: Een ouder kan ervoor kiezen om te weigeren de opdrachten tijdens het traject te maken, of alleen maar de andere ouder uit te schelden of zwart te maken tijdens bijeenkomsten. Wederom door de vertrouwelijkheid van de gesprekken zal voor de rechter niet inzichtelijk zijn hoe het traject concreet is verlopen.
Het is een lastig dilemma: Aan de ene kant voorkomen dat kinderen onnodig beschadigd raken, aan de andere kant stimuleren dat ouders welwillend zijn en in het belang van het kind denken (ondanks alle heftige emoties die bij een scheidingssituatie kunnen ontstaan).
Kinderen krijgen/nemen, weet ik veel… Dat is niet meer van deze tijd, althans, mensen wonen tegenwoordig binnen een jaar samen en het jaar daaropvolgend is er ook al een kindje in verwachting. Het lijkt wel alsof er enkel wordt gedacht: “ochh, dat is toch leuk? Je nakomeling”
Ik vind het echt egoïstisch hoe sommigen denken over kinderen. Zolang JIJ maar gelukkig bent met je kind. Of je kind gelukkig is?
10 comments
https://archive.is/2023.05.09-202524/https://www.nrc.nl/nieuws/2023/05/09/rapport-dwang-om-beide-ouders-te-blijven-zien-na-een-scheiding-kan-kinderen-beschadigen-a4164237
[deleted]
Can confirm, had altijd een enorme hekel aan de verplichte weekenden bij mijn vader. Gelukkig had hij dat ook eindelijk door rond mijn 12de en heb nu al meer dan 10 jaar geen contact meer.
Het lijkt me toch ook niet goed als één ouder gewoon niet meer het kind ziet. Want ouders kunnen in een scheiding enorm manipulatief zijn naar een kind, bijvoorbeeld door het kind wijs te maken dat de andere ouder slecht of verkeerd is.
Hoe enorm triest zou het zijn als je rond je 18^e wanneer je oud en wijs genoeg bent begint door te krijgen dat bijvoorbeeld de vader bij wie je zeven dagen per week bent (omdat je daar als kind voor koos) altijd heeft gelogen over je moeder. Ze ging helemaal niet vreemd, ze heeft nooit gezegd dat ze je niet meer lief vindt, ze heeft nooit gekozen om jou bij je vader achter te laten: het waren allemaal leugens. Je weet dat je moeder die je nooit meer wilde zien als kind omdat je toen goedgelovig alle leugens van je vader geloofde nu uit je leven weg is. Helaas begin je nu pas door te krijgen dat je vader een leugenaar met een enorm narcistische persoonlijkheid blijkt te zijn. Dan is het toch echt van belang dat je pas als volwassene daar over mag beslissen, met wie je wel en niet contact blijft houden. Daar kun je niet over beslissen als je nog een kind bent, je bent dan nog veel te gevoelig voor manipulatie.
Ja, soms is er sprake van een ouder die het kind amper aandacht geeft en dan moet het kind er alsnog verplicht naar toe. Maar misschien moet er gewoon vaker verplicht inspectie plaatsvinden bij beide ouders.
Heftig nieuws voor degenen die in een kwaad daglicht worden gezet.
Mee eens. Ken een gezin. Vader heeft verschillende problematiek en komt regelmatig niet opdagen op verplichte contactmomenten. Is ie er een keer wel (vaak veel te laat) dan heeft ie ook niet echt aandacht voor de kinderen. Dit is ontzettend zielig voor de kinderen in het gezin, zeker de kleinere die je niet kunt uitleggen wat er aan de hand is.
Toch lijkt de hulpverlening aan de kant van de vader te staan. Na zoveel mislukte pogingen moet het toch nog steeds allemaal maar doorgaan. Ook al schaadt het de kinderen.
De hulpverlener is een soort van bemiddelaar, een jochie van 21 die 120% door zijn leidinggevende geloofd wordt, maakt niet uit wat ie zegt.
En als de moeder (die zelf pedagogisch is opgeleid) probeert aan te geven dat het niet gaat zo, dan is zij ineens de boeman. En wordt er gedreigd met consequenties als zij een keer 5 min te laat is. Terwijl de vader kan doen en laten wat ie wil en dat vinden ze allemaal prima..
Aan de andere kant, alleen 1 ouder zien kan ook behoorlijk wat schade doen dus wat is de goede oplossing?
Ik kon alleen mijn moeder zien, en goh deed die nou haar best om ervoor te zorgen dat ik mijn vader zou haten, alles was zijn schuld, oh je veter zit los en je valt op de grond daardoor? Ach ja die kut vader ook he zijn schuld! moest kiezen van wie ik meer hield, werd gezegd dat mijn vader nooit kwam omdat hij niet van me houde, eindelijk oud genoeg en hey vader wilde wel langskomen maar mocht dat niet van moeders lief anders zou ze ervoor zorgen dat hij mij nooit meer zal zien.
Als ik bij mijn vader langs moest gaan dan was dit niet zo een groot problem. Alhoewel het zowiezo niet zo een groot problem was als de kinderen vaker bij de vader geplaatst kunnen worden, mijn vader had zijn eigen bedrijf, een huis, 0 problemen, werd toch geplaats bij mijn moeder die geen baan had, geen huis en alcohol problemen heeft, lache man.
Niet alleen dwangsommen – ook gewdongen uithuisplaatsing van het kind. Ik heb minimaal 1 uitspraak van de rechter gelezen van een tiener die het eigenlijk gewoon wel prima deed, geen problemen, goed op school, maar geen contact met 1 van zijn ouders. Uit huis geplaatst: weggehaald bij school, weg bij zijn activiteiten, weg bij de ouder die hij wel vertrouwt.
https://uitspraken.rechtspraak.nl/#!/details?id=ECLI:NL:RBMNE:2019:166
En ik ben heel benieuwd of die jongere er beter van geworden is, de kans lijkt mij bijzonder klein. (En hopelijk is ‘ie niet op een van die plekken terecht is gekomen met een schadelijk pedagogisch klimaat.)
(En dit dus in een tijd met een groot tekort aan behandel- en opvangplekken… dat als je zou prioriteren dan is een jongere van 15 die het goed doet op school en geen directe problemen laat zien, en waar geen sprake is van directe mishandeling of verwaarlozing, misschien echt niet de beste besteding van al deze tijd en middelen. Geef die jongere een psycholoog waar die mee kan praten, en de regie over zijn/haar eigen leven, en laat het daarbij. In plaats daarvan gaat ‘ie naar een 24-uurssetting.)
Oh ja, als klapper wordt het contact tussen vader en kind (en de familie van vader en kind) gewoon afgekapt. Want het is heeeeeeel belangrijk dat een kind die een bepaalde ouder niet wil zien die wel gaat zien, dus kun je best een ouder waar het kind wel vertrouwen in heeft helemaal uit diens leven schrappen, toch?
Bleef het maar bij dwangsommen… Het is nog veel erger.
Tjah, het is ook wel logisch. Ik vermoed dat veel ouders die de waarde van contact met de andere ouder niet inzien ook minder moeite zullen hebben om over die ander negatieve uitlatingen naar het kind te doen.
Een pauze in het contact kan dan ongetwijfeld rust geven, maar het voelt ook alsof we het dan belonen als een ouder alleen maar tegenwerkt en/of het kind manipuleert.
Ook voelt het alsof er een groot gebrek is aan alternatieve dwangmiddelen buiten het kind om:
– Door de rechter opgelegde mediation werkt niet als één ouder niet meewerkt. Sterker nog: Omdat de mediationgesprekken vertrouwelijk zijn én in het eindrapport naar de rechter toe niet aangegeven wordt waarom de mediation mislukt is, kan een kwaadwillende ouder simpelweg de mediation laten mislukken om vervolgens bij de rechter te beweren dat het juist de andere ouder was die niet mee wou werken.
– Ook eventueel door de rechter opgelegde hulptrajecten zoals bijvoorbeeld “Ouderschap Blijft” zijn zeer vrijblijvend: Een ouder kan ervoor kiezen om te weigeren de opdrachten tijdens het traject te maken, of alleen maar de andere ouder uit te schelden of zwart te maken tijdens bijeenkomsten. Wederom door de vertrouwelijkheid van de gesprekken zal voor de rechter niet inzichtelijk zijn hoe het traject concreet is verlopen.
Het is een lastig dilemma: Aan de ene kant voorkomen dat kinderen onnodig beschadigd raken, aan de andere kant stimuleren dat ouders welwillend zijn en in het belang van het kind denken (ondanks alle heftige emoties die bij een scheidingssituatie kunnen ontstaan).
Kinderen krijgen/nemen, weet ik veel… Dat is niet meer van deze tijd, althans, mensen wonen tegenwoordig binnen een jaar samen en het jaar daaropvolgend is er ook al een kindje in verwachting. Het lijkt wel alsof er enkel wordt gedacht: “ochh, dat is toch leuk? Je nakomeling”
Ik vind het echt egoïstisch hoe sommigen denken over kinderen. Zolang JIJ maar gelukkig bent met je kind. Of je kind gelukkig is?
Ooh… Dit is offtopic