natuurlijk is opgroeien in armoede vervelend. Maar laten we niet vergeten dat er weinig landen in de wereld zijn waar de verschillen tussen arm en rijk zo klein zijn als in Nederland.
Arm zijn in Nederland betekend dat je kinderen niet naar de sportclub kunnen. Arm zijn in veel andere rijke (!!!) landen betekend geen gezondheidszorg kunnen betalen.
“Armoede houdt je letterlijk klein. Zowel fysiek, als mentaal als maatschappelijk.”
2 van de 3 zijn dus niet de letterlijke betekenis. En de letterlijke betekenis (kort gestalte) is niet noodzakelijk negatief dus ook niet erg (bron: 1.69m in Nederland – ja, nice – en nooit het idee gehad dat dit een beperking was). Voelt zelfs als een soort bodyshaming, eigenlijk.
Het is niet de armoede die hem klein houdt, maar detraumatische omstandigheden die hij heeft ondergaan.
> Milio heeft nooit echt leren praten thuis. “Problemen hield je voor jezelf”, vertelt hij. “Ik heb altijd moeite gehad om mijzelf te uiten. (…)”
Ik heb, volgens mij door personeelstekort, slechts eens in de maand een gesprek met een therapeut vanwege m’n depressie. Maar dat is eigenlijk niet genoeg om alles te delen wat ik wil delen.
Verder weinig goede vrienden die het begrijpen om ermee over te praten, en tussen mij en m’n ouders is er nog meer “afstand”. Maar ik vind het ook moeilijk om mezelf te uiten, om te praten. Dus het is dubbel moeilijk dan.
> De titel is ontleend aan een uitspraak die een docent deed toen hij vertelde van het vmbo te willen opklimmen naar de universiteit om psycholoog te worden. “Het is de titel van mijn boek geworden omdat die opmerking zo fundamenteel staat voor kansenongelijkheid”, legt Milio uit.
> “Mensen worden klein gehouden en vaak gaat dat heel subtiel. Eigenlijk had de docent het beste met mij voor in haar optiek. Zij was ervan overtuigd dat ik het niet zou redden op de universiteit en wilde mij in bescherming nemen. Kansenongelijkheid wordt altijd een beetje bedolven onder een deken van goede intenties.”
Dit voelt toch een beetje dubbel. Kansenongelijkheid is een probleem, maar het stigma/slechte reputatie van “lager” onderwijs en werk ook.
Hij zegt dat ie anders praat. Ik hoor wel iets “afwijkends” maar misschien is dat gewoon een dialect. Ik kan het moeilijk plaatsen, maar misschien kan iemand anders hier beschrijven wat het is, want ik ben wel benieuwd.
7 comments
[Leeslink](https://archive.is/7yDjU)
natuurlijk is opgroeien in armoede vervelend. Maar laten we niet vergeten dat er weinig landen in de wereld zijn waar de verschillen tussen arm en rijk zo klein zijn als in Nederland.
Arm zijn in Nederland betekend dat je kinderen niet naar de sportclub kunnen. Arm zijn in veel andere rijke (!!!) landen betekend geen gezondheidszorg kunnen betalen.
“Armoede houdt je letterlijk klein. Zowel fysiek, als mentaal als maatschappelijk.”
2 van de 3 zijn dus niet de letterlijke betekenis. En de letterlijke betekenis (kort gestalte) is niet noodzakelijk negatief dus ook niet erg (bron: 1.69m in Nederland – ja, nice – en nooit het idee gehad dat dit een beperking was). Voelt zelfs als een soort bodyshaming, eigenlijk.
Het is niet de armoede die hem klein houdt, maar detraumatische omstandigheden die hij heeft ondergaan.
> Milio heeft nooit echt leren praten thuis. “Problemen hield je voor jezelf”, vertelt hij. “Ik heb altijd moeite gehad om mijzelf te uiten. (…)”
Ik heb, volgens mij door personeelstekort, slechts eens in de maand een gesprek met een therapeut vanwege m’n depressie. Maar dat is eigenlijk niet genoeg om alles te delen wat ik wil delen.
Verder weinig goede vrienden die het begrijpen om ermee over te praten, en tussen mij en m’n ouders is er nog meer “afstand”. Maar ik vind het ook moeilijk om mezelf te uiten, om te praten. Dus het is dubbel moeilijk dan.
> De titel is ontleend aan een uitspraak die een docent deed toen hij vertelde van het vmbo te willen opklimmen naar de universiteit om psycholoog te worden. “Het is de titel van mijn boek geworden omdat die opmerking zo fundamenteel staat voor kansenongelijkheid”, legt Milio uit.
> “Mensen worden klein gehouden en vaak gaat dat heel subtiel. Eigenlijk had de docent het beste met mij voor in haar optiek. Zij was ervan overtuigd dat ik het niet zou redden op de universiteit en wilde mij in bescherming nemen. Kansenongelijkheid wordt altijd een beetje bedolven onder een deken van goede intenties.”
Dit voelt toch een beetje dubbel. Kansenongelijkheid is een probleem, maar het stigma/slechte reputatie van “lager” onderwijs en werk ook.
Hij zegt dat ie anders praat. Ik hoor wel iets “afwijkends” maar misschien is dat gewoon een dialect. Ik kan het moeilijk plaatsen, maar misschien kan iemand anders hier beschrijven wat het is, want ik ben wel benieuwd.