Tja dat is ook lastig. Behalve dat men zich op zo’n moment verantwoordelijk voelt voor zowel de moeder als het kind, is er ook nog de factor dat je als zorgverlener de moeder tegen zichzelf wil beschermen. Als je het kind in gevaar brengt en het uiteindelijk sterft omdat de moeder had aangegeven geen knip te willen, gaat de moeder daar naderhand spijt van krijgen. En misschien had de moeder het ook wel niet goed begrepen. Alles overwogen kan ik me goed voorstellen dat je op zo’n moment denkt “fuck die toestemming”
Ik heb hier tijdens de bevalling van mijn vrouw als een havik op gelet. Stond ook in het bevallingsplan dat we dat niet zonder toestemming wilde hebben. Blijkbaar niet zonder reden als ik dit lees
>Voor de zorgverlener gaat gevoelsmatig het belang van het kind voor.
That’s fucked up
Ik weet niet wat het zegt maar vandaag is de dag dat ik heb geleerd wat knippen is in de context van een bevalling.
Nooit eerder van gehoord.
Geef je die toestemming niet automatisch als je bevalt in het ziekenhuis. Zou denken dat het vooraf geregeld is.
Het lijkt mij ook erg onhandig, bij toestemming vragen hoort ook uitleg. Dan moet er getoetst worden of de uitleg begrepen is. Dan moeten er papieren getekend worden. En dat allemaal op het hoogtepunt van de bevalling.
En mocht dat allemaal gebeurt zijn dan kan er achteraf de vraag van wilsbekwaamheid blijven.
Tijdens de bevalling ervaart een vrouw extreem veel pijn, de baar moeder verkrampt, de bekkenbodem wordt uitelkaar gedrukt, en dan ook nog de stress dat de baby er binnen een bepaalde tijd uit moet om het hele gebeuren een succes te noemen.
Alsof het per definitie is OF een knip OF je kind gaat dood. Ter nuancering:
>[…]
>
>Onnodig veel, vindt Tosca Gaakeer-Gort, voorzitter van Stichting Bevallingstrauma. “In Zweden, een land met vergelijkbare geboortezorg als in Nederland, werd in 2010 6,6 procent van de vrouwen ingeknipt. In Nederland was dat destijds 30,3 procent. Dat is een opmerkelijk verschil.”
>
>**Richtlijnen**
>
>Daaruit blijkt ‘dat het inknippen vaak overbodig is’, zegt Gaakeer-Gort. “In Nederland wordt bijvoorbeeld een knip gezet als bij het persen een bepaalde tijd is verstreken. In sommige ziekenhuizen wordt ingeknipt als het kindje na een uur persen niet is geboren, bij andere ziekenhuizen doen ze dit na anderhalf of twee uur.”
>
>Wat Gaakeer-Gort tegen de borst stuit, is dat er geen algemeen geldende richtlijnen zijn opgesteld over wanneer wel of geen knip wordt gezet. “Iedere zorgverlener en elk ziekenhuis doet iets anders. Bij het ene ziekenhuis is het inknippercentage 11 procent, bij het andere 46. Als vrouw ken je deze percentages van tevoren niet en kun je dus niet op basis hiervan een keuze maken. Vanuit de stichting willen wij dat hier duidelijkheid over komt.”
>
>**Ernstige wond**
>
>Ook onderzoeker en verloskundige Anna Seijmonsbergen-Schermers, verbonden aan de VU en de Academie voor Verloskunde (AVAG), pleit voor meer onderzoek en afspraken over inknippen. Ze promoveert onder meer op de redenen van inknippen en deed hiernaar onderzoek onder 160 bevallende vrouwen. Ze zag dat inknippen geregeld gebeurt zonder dat hier een dringende aanleiding voor is. Een zorgelijke ontwikkeling, zegt zij. “Inknippen moet alleen gebeuren als het echt niet anders kan.”
>
>Zorgverleners moeten zich realiseren dat het zetten van een knip een ernstige wond veroorzaakt, zegt ze. “Veel van deze vrouwen zouden anders veel minder of geen schade hebben gehad van de bekkenbodem. Door inknippen hebben vrouwen na de bevalling vaak meer klachten en pijn, dan wanneer ze zijn gescheurd. Onderzoek heeft uitgewezen dat een scheur sneller en beter geneest.”
>
>**Pijn bij vrijen**
>
>Door inknippen hebben veel vrouwen last van een zwakkere bekkenbodem, vervolgt Seijmonsbergen-Schermers. “Vaak hebben ze veel pijn aan de wond, voelt het strak op de plek waar er is gehecht en ervaren ze pijn bij het vrijen.”
>
>Volgens Gaakeer-Gort van Bevallingstrauma’s is het daarom van belang dat vrouwen van tevoren goed over inknippen worden ingelicht. “Ze moeten weten dat het niet normaal is, dat het een noodmiddel is en dat zij hierin een keuze hebben. Vaak wordt door verloskundigen en andere zorgverleners alleen meegedeeld dat ze een knip gaan zetten, maar bevallende vrouwen zijn nog steeds wilsbekwaam.”
>
>**Wat is inknippen precies en wanneer gebeurt het?**
>
>Tijdens een gewone bevalling passeert het kindje het bekken, de vagina, de spieren en huid van de bekkenbodem. Wanneer hierbij scheurtjes ontstaan in de huid, het slijmvlies van de vagina of de spieren van de bekkenbodem, wordt dat inscheuren genoemd.
>
>Bij een eerste bevalling ontstaat bij veel vrouwen in meer of mindere mate een scheurtje. Bij een volgende bevalling gebeurt dat minder vaak, omdat de weefsels makkelijker rekken.
>
>Geregeld worden de spieren en de huid van de bekkenbodem ingeknipt, door degene die de bevalling begeleidt. Redenen voor zorgverleners om hiertoe over te gaan, kunnen zijn: een bevalling die stokt, een baby die in nood is, de baby sneller geboren laten worden of ter voorkoming van een totaalruptuur (een volledige uitscheuring). Volgens onderzoekster Seijmonsbergen-Schermers is het twijfelachtig of het inknippen ook daadwerkelijk een totaalruptuur voorkomt.
OK, allereerst: dit is waarom je een bevallingsplan schrijft! Ik moet zeggen dat er weinig tijd tijdens controles is voor het bespreken van alle eventualiteiten van een bevalling en dat het makkelijk is om allerlei potentiele zaken te missen. Daarom is het echt belangrijk om je allebei als ouders diep in te lezen over de bevalling en proactief te zijn met het stellen van vragen en bespreken van de voorkeuren bij de bevalling.
Als je echte rode lijnen hebt moet je niet denken dat iedereen automatisch bij is – zeker als een bevalling ongepland op gang komt (wat uiteraard vaak zo is) heeft een gyn of verpleger niet even de tijd om rustig 3 a4’tjes behandelplan door te nemen, je moet voor jezelf opkomen als je echt iets wel of niet wil. Die verantwoordelijkheid ligt echt bij de ouders!
Zorgverleners, zeker in de gynaecologie, zetten geen knip of injectie zonder reden. Ze doen echt hun best om alles zo goed mogelijk te doen voor het kind en moeder. Dat gezegd hebbende is er meestal te weinig tijd om wat dan ook te doen in de zorg, en één van de eerste dingen die dan sneuvelen zijn patientcontact en historie. Hier doe je niet zomaar iets aan, dus de beste oplossing is om voor jezelf op te komen.
Uit nieuwsgierigheid: wat doe je als arts als een vrouw om welke reden dan ook geen toestemming geeft, maar je weet dat de baby daarna een hersenbeschadiging heeft, en moeder een open verbinding tussen anus en vagina waar je met gemak een ritssluiting in kunt zetten?
Ik, man, heb zo’n knipje meegemaakt. De bevalling was lastig (dochtertje zat ‘vast’, vacuümpomp erbij…) en op een gegeven moment besloot de arts in te knippen. Dit werd niet even overlegd… er was al genoeg paniek. Maar ik zal nooit vergeten hoe zo’n klein knipje zo’n scheur veroorzaakte… brrrr
Heb dit helaas ook meegemaakt. Volgens mijn ex ging de pieper af van de gynaecoloog en toen werd maar snel geknipt. Daarna kwam er een dame om te hechten en die was net bezig en toen werd zij ook opgeroepen voor een spoedgeval. Toen ze terugkwam was de verdoving uitgewerkt en ik kon geen verdoving meer krijgen (want had blijkbaar al te veel in mijn lichaam of zo) en werd dus zonder werkende verdoving gehecht. Heb er nog iets van 2/3 jaar lang last van gehad, dit is inmiddels 14 jaar geleden gebeurd.
Ik ben 2 keer ingeknipt’. Pijn? Nee hoor, ook niet tijdens wc gaan. Ik heb er niets van gevoeld
Ik ben ingeknipt zonder verdoving en zonder toestemming. Het was wel echt spoed (navelstreng eruit, kind nog niet, dalende hartslag van de baby) waarbij mijn kind zo snel mogelijk eruit moest en met een forceps is gehaald. Was niet leuk. Maar toch achteraf blij dat de gynaecoloog hiervoor koos en niet een vliegendespoed keizersnede onder algehele narcose, dat had nog veel langer geduurd. In de meeste gevallen is er gelukkig wel tijd, en die moeten zorgverleners ook nemen.
Ik lees hier veel over medische noodzaak enzo maar de knip wordt echt niet alleen gedaan bij medische noodzaak. Bij een vriendin van mij werd de knip gezet na 5 minuten persfase zonder overleg zodat de baby “sneller zou komen”. Het was namelijk nogal druk op de afdeling en ze wilde dat de bevalling sneller zou verlopen.
Dat was trouwens niet het enige wat er in dat ziekenhuis mis ging. Blijkbaar als het druk is dan stellen ze minder vragen en doen ze gewoon alles om die baby sneller te halen zodat ze door kunnen.
Zal niet in alle ziekenhuizen zijn, maar de ene verloskundige is de andere niet. En ik kan me voorstellen dat je aan het einde van een lange week net wat minder nauw kijkt.
Ik moest een knip omdat m’n oudste met de vacuum gehaald moest worden en de gyn anders de zuignap niet goed kon plaatsen (kleine lag anders met z’n hoofd). Werd me allemaal uitgelegd en ook precies verteld hoe en wanneer. Dat is ruim 20 jaar geleden.
Het is idd waar dat de knip een vervelende wond is en ik heb nog steeds regelmatig pijn, ook al is het goed genezen. Bij m’n tweede had ik een bijna totaalruptuur (waarbij ik wel ongevraagd en zonder toestemming kennis maakte met ‘de vinger’, maar dat is weer een heel ander verhaal). Die ruptuur was sneller genezen en later nooit meer last van gehad.
Dus tja…
Ik heb zo’n knip gehad 3 maanden terug. Ik kwam er pas achteraf achter toen iemand mij aan het hechten was. Maar ik had zware rug weeën, half verlamd been van de ruggenprik, persweeen voelde ik niet eens. Ik heb bijna drie uur liggen persen op iets waarvan ik dacht dat het persweeen waren. Het voelde alsof ik doormidden was gebroken en ik heb huilend, kotsend en schreeuwend om hulp gesmeekt. (Ik doelde op een vacuümpomp)
Het is maar goed dat ze op dat moment niks aan mij hebben gevraagd want als ik daar ook nog over moest nadenken was ik waarschijnlijk out gegaan. Begreep ook achteraf dat het anders spoed OK was geworden.
Genezing van de wond was zo… intens dat ik in de kraamweek alleen maar daar mee bezig was ipv met mijn kind. Hechting zat zo strak en was uiteindelijk ook gaan ontsteken maar na zes weken was het grootste leed voorbij.
Nu na drie maanden voel ik ‘m nog steeds.
Ik ben geen dokter, ik weet niet wat wel en niet goed is in zo’n situatie. Geen tijd op zo’n moment om met een specialist te bemoeien. Maw, het is goed zo. Ik doe het iig niet nog een keer.
Nah ik vind dat bij echt hoge nood een knip gerechtvaardigd is. Echter word er veel niet verteld aan de barende vrouw. Voorbeeld wat ik zelf heb meegemaakt.
Mijn ongeboren kind moest tijdens de bevalling extra in de gaten worden gehouden doormiddel van een “plakkertje” op zijn hoofdje. Tijdens het opstaan viel het “plakkertje” uit mij. Toen ik naar het “plakkertje” keek bleek het gewoon een mini spiraal te zijn wat in het hoofd van het ongeboren kind word gedraaid. Nu snap ik dat het monitoren nodig was. Maar kom op. Ga niet liegen. Heb ook meegemaakt dat ik moest smeken om pijnstilling wat niet werd gegeven. Dus nee een knip hadden ze ook zeer zeker niet zomaar bij mij mogen zetten.
Als ze duidelijk kunnen onderbouwen waarom, prima. Echter worden maatregelen te snel genomen en wordt er geen of onduidelijke informatie over gegeven.
De barende vrouw is zeker wel wilsbekwaam om te beslissen over haar eigen lichaam.
Bij mij vrouw hebben ze bij de bevalling van onze 2e ook doodleuk oxitocine toegediend terwijl ze dit expliciet had geweigerd, zowel vooraf als tijdens de bevalling. Dit omdat bij de 1e bevalling een enorme weeënstorm was ontstaan door dat spul. Behoorlijk traumatisch voor m’n vrouw. “Nee dat moeten we een volgende keer voorkomen” aldus verloskundige.
En toen hebben ze het toch gedaan en ook heel geniepig toen ik ff lag te dutten midden in de nacht (lange bevalling). En jawel, even later weer een weeënstorm tot het eind. Het waren ook een enorm stel chagrijnige verpleegkundigen overigens. Echt een beroerde ervaring. Dat hebben ze ook wel erkend bij het ziekenhuis, maar verder tsja…”je hebt toch een gezond kind?”
Mijn vrouw heeft 2x een knip gehad en de 2de keer expliciet gezegd dat ze het niet wilde tenzij het echt niet anders kon(ze is verloskundige). Midden in de bevalling op mij druk zetten dat het echt noodzakelijk is, ja ik weet er niks van en zij kon niet meer instemmen door pijn. Achteraf bleek het dikke onzin en totaal onnodig geweest. Puur gedaan omdat het volgens hun “te lang” duurde.
Tijdens het hechten hebben ze ook nog eens een zenuw vast gehecht waardoor ze hier nu 2 jaar later nog steeds zeer regelmatig pijn aan heeft. Volgens de gynaecoloog moet ze daar mee leren leven want opnieuw open maken en hechten kan het nog erger maken.
Sommigen zijn nou eenmaal niet geknipt voor dit vak.
Ik heb tijdens mijn zwangerschap zelf onderzoek gedaan naar dingen zoals een knip of bijvoorbeeld de schedelelektrode (off-topic: die IN het hoofdje van de baby wordt gedraaid met een soort schroefdraadje🤯) en al mijn wensen rondom de bevalling of in geval van nood in een beval plan gezet. Dat voelde als mijn verantwoordelijkheid en heb dus goed mijn huiswerk gedaan.
Een knip is vaak vele malen ingrijpender dan wanneer je inscheurt (totaalruptuur uitgezonderd natuurlijk), omdat je met een knip door meerdere huidlagen gaat dan wanneer je inscheurt. Hierdoor heeft een knip vaak langere herstel tijd nodig dan een scheur (welke dan beiden gehecht zijn).
Ik kan hier best boos om worden. Ben ook zwanger op het moment en dit stemt mij niet echt hoopvol. Strooi niet graag met de vergelijking man/vrouw, maar vraag mij oprecht af of als de rollen omgedraaid zouden zijn mannen ook zo makkelijk een knip in hun geslachtsdeel zouden krijgen.
En dan helemaal zonder toestemming of omdat de bevalling net wat lang duurt en de arts er klaar mee is, zoals ik hier lees in comments…
Oké, maar ik (man) snap na het lezen nog steeds niet wat een knip is.
Hier was ik echt bang voor van te voren. Gelukkig werd er wel rekening gehouden met mijn wens van zo min mogelijk medische ingrepen en hebben ze mij ‘rustig’ 2,5 uur laten persen. Met ons kindje ging het gelukkig ook goed dus het proces werd niet versneld.
Wanneer het met mij of ons kindje slecht zou gaan, zouden we het advies van het personeel volgen en dan nog wilden we graag dat alles werd overlegd. Het bevallingsplan was 2 kantjes maar ik had het niet uitgeprint en tijdens aankomst in het ziekenhuis hebben we het samengevat tot: “zo min mogelijk ingrepen. Indien wel nodig, overleggen.”. Ook het type verdoving hadden we van te voren uitvoerig uitgezocht zodat op het moment dat de pijn mij teveel zou worden er meteen een besluit genomen kon worden.
Er gebeurde zoveel rondom mijn lichaam, het was ontzettend invasief en traumatisch ondanks dat alles werd overlegd en er rekening werd gehouden met mijn wensen. Ik wil niet weten hoe ik er aan toe was geweest als het personeel niet naar mij had geluisterd.
Ik had me van te voren goed ingelezen dus ik wist bv van de oxytocine om de placenta snel te laten komen (en dat daarbij de kans kleiner wordt op bloedingen). Op het moment dat ze dit soort dingen wilden doen en me om toestemming vroegen, hoefde ik alleen maar “ja” te roepen. Of “NEE” toen de stagiaire ook wilde voelen hoeveel cm ontsluiting ik had.
Ik zou alle aanstaande ouders aanraden om zich goed in te lezen in bevallen. Met name Beatrijs Smulders, zij gaat in op ziekenhuis procedures tijdens bevallen. Dan snap je waarom dingen gedaan worden. Maar dat neemt niet weg dat er altijd toestemming gevraagd moet worden en je nog steeds mag weigeren.
Bovendien kan het ook zijn dat je na 18 uur bevallen denkt: ” het maakt me niet uit hoe, als het kind er maar nu uitkomt”. Ik was na 18 uur bevallen mijn verloskundige in ieder geval aan het overtuigen dat er toch echt beter een keizersnede kon komen. Ze was (gelukkig) niet overtuigd 🥲.
Ik ben absoluut niet tegen “de knip”, als het bij mijn bevalling niet was gedaan had mn zoon het niet gered (ruim 4kg, zat vast met zn schouder en kwam in foetale nood)
Maar er werd in ieder geval gezégd “we moeten knippen want..” en had vooraf met mn gyneacoloog en verloskundige al erover gehad.
Dat lijkt me de geijkte manier, want tijdens ff bevalling heb je geen tijd voor een uitgebreid overleg.
Maar als ik lees dat mensen van niets weten en achteraf horen “oja, we moeten nog ff hechten want je bent geknipt”… Dat is écht niet ok, hoeveel nood er bij een bevalling ook is.
24 comments
Tja dat is ook lastig. Behalve dat men zich op zo’n moment verantwoordelijk voelt voor zowel de moeder als het kind, is er ook nog de factor dat je als zorgverlener de moeder tegen zichzelf wil beschermen. Als je het kind in gevaar brengt en het uiteindelijk sterft omdat de moeder had aangegeven geen knip te willen, gaat de moeder daar naderhand spijt van krijgen. En misschien had de moeder het ook wel niet goed begrepen. Alles overwogen kan ik me goed voorstellen dat je op zo’n moment denkt “fuck die toestemming”
Ik heb hier tijdens de bevalling van mijn vrouw als een havik op gelet. Stond ook in het bevallingsplan dat we dat niet zonder toestemming wilde hebben. Blijkbaar niet zonder reden als ik dit lees
>Voor de zorgverlener gaat gevoelsmatig het belang van het kind voor.
That’s fucked up
Ik weet niet wat het zegt maar vandaag is de dag dat ik heb geleerd wat knippen is in de context van een bevalling.
Nooit eerder van gehoord.
Geef je die toestemming niet automatisch als je bevalt in het ziekenhuis. Zou denken dat het vooraf geregeld is.
Het lijkt mij ook erg onhandig, bij toestemming vragen hoort ook uitleg. Dan moet er getoetst worden of de uitleg begrepen is. Dan moeten er papieren getekend worden. En dat allemaal op het hoogtepunt van de bevalling.
En mocht dat allemaal gebeurt zijn dan kan er achteraf de vraag van wilsbekwaamheid blijven.
Tijdens de bevalling ervaart een vrouw extreem veel pijn, de baar moeder verkrampt, de bekkenbodem wordt uitelkaar gedrukt, en dan ook nog de stress dat de baby er binnen een bepaalde tijd uit moet om het hele gebeuren een succes te noemen.
Alsof het per definitie is OF een knip OF je kind gaat dood. Ter nuancering:
>[…]
>
>Onnodig veel, vindt Tosca Gaakeer-Gort, voorzitter van Stichting Bevallingstrauma. “In Zweden, een land met vergelijkbare geboortezorg als in Nederland, werd in 2010 6,6 procent van de vrouwen ingeknipt. In Nederland was dat destijds 30,3 procent. Dat is een opmerkelijk verschil.”
>
>**Richtlijnen**
>
>Daaruit blijkt ‘dat het inknippen vaak overbodig is’, zegt Gaakeer-Gort. “In Nederland wordt bijvoorbeeld een knip gezet als bij het persen een bepaalde tijd is verstreken. In sommige ziekenhuizen wordt ingeknipt als het kindje na een uur persen niet is geboren, bij andere ziekenhuizen doen ze dit na anderhalf of twee uur.”
>
>Wat Gaakeer-Gort tegen de borst stuit, is dat er geen algemeen geldende richtlijnen zijn opgesteld over wanneer wel of geen knip wordt gezet. “Iedere zorgverlener en elk ziekenhuis doet iets anders. Bij het ene ziekenhuis is het inknippercentage 11 procent, bij het andere 46. Als vrouw ken je deze percentages van tevoren niet en kun je dus niet op basis hiervan een keuze maken. Vanuit de stichting willen wij dat hier duidelijkheid over komt.”
>
>**Ernstige wond**
>
>Ook onderzoeker en verloskundige Anna Seijmonsbergen-Schermers, verbonden aan de VU en de Academie voor Verloskunde (AVAG), pleit voor meer onderzoek en afspraken over inknippen. Ze promoveert onder meer op de redenen van inknippen en deed hiernaar onderzoek onder 160 bevallende vrouwen. Ze zag dat inknippen geregeld gebeurt zonder dat hier een dringende aanleiding voor is. Een zorgelijke ontwikkeling, zegt zij. “Inknippen moet alleen gebeuren als het echt niet anders kan.”
>
>Zorgverleners moeten zich realiseren dat het zetten van een knip een ernstige wond veroorzaakt, zegt ze. “Veel van deze vrouwen zouden anders veel minder of geen schade hebben gehad van de bekkenbodem. Door inknippen hebben vrouwen na de bevalling vaak meer klachten en pijn, dan wanneer ze zijn gescheurd. Onderzoek heeft uitgewezen dat een scheur sneller en beter geneest.”
>
>**Pijn bij vrijen**
>
>Door inknippen hebben veel vrouwen last van een zwakkere bekkenbodem, vervolgt Seijmonsbergen-Schermers. “Vaak hebben ze veel pijn aan de wond, voelt het strak op de plek waar er is gehecht en ervaren ze pijn bij het vrijen.”
>
>Volgens Gaakeer-Gort van Bevallingstrauma’s is het daarom van belang dat vrouwen van tevoren goed over inknippen worden ingelicht. “Ze moeten weten dat het niet normaal is, dat het een noodmiddel is en dat zij hierin een keuze hebben. Vaak wordt door verloskundigen en andere zorgverleners alleen meegedeeld dat ze een knip gaan zetten, maar bevallende vrouwen zijn nog steeds wilsbekwaam.”
>
>**Wat is inknippen precies en wanneer gebeurt het?**
>
>Tijdens een gewone bevalling passeert het kindje het bekken, de vagina, de spieren en huid van de bekkenbodem. Wanneer hierbij scheurtjes ontstaan in de huid, het slijmvlies van de vagina of de spieren van de bekkenbodem, wordt dat inscheuren genoemd.
>
>Bij een eerste bevalling ontstaat bij veel vrouwen in meer of mindere mate een scheurtje. Bij een volgende bevalling gebeurt dat minder vaak, omdat de weefsels makkelijker rekken.
>
>Geregeld worden de spieren en de huid van de bekkenbodem ingeknipt, door degene die de bevalling begeleidt. Redenen voor zorgverleners om hiertoe over te gaan, kunnen zijn: een bevalling die stokt, een baby die in nood is, de baby sneller geboren laten worden of ter voorkoming van een totaalruptuur (een volledige uitscheuring). Volgens onderzoekster Seijmonsbergen-Schermers is het twijfelachtig of het inknippen ook daadwerkelijk een totaalruptuur voorkomt.
[Bron](https://www.rtlnieuws.nl/nederland/artikel/248991/nederlandse-vrouwen-te-vaak-ingeknipt-bij-bevalling-vrouwen-lijden-onnodig)
OK, allereerst: dit is waarom je een bevallingsplan schrijft! Ik moet zeggen dat er weinig tijd tijdens controles is voor het bespreken van alle eventualiteiten van een bevalling en dat het makkelijk is om allerlei potentiele zaken te missen. Daarom is het echt belangrijk om je allebei als ouders diep in te lezen over de bevalling en proactief te zijn met het stellen van vragen en bespreken van de voorkeuren bij de bevalling.
Als je echte rode lijnen hebt moet je niet denken dat iedereen automatisch bij is – zeker als een bevalling ongepland op gang komt (wat uiteraard vaak zo is) heeft een gyn of verpleger niet even de tijd om rustig 3 a4’tjes behandelplan door te nemen, je moet voor jezelf opkomen als je echt iets wel of niet wil. Die verantwoordelijkheid ligt echt bij de ouders!
Zorgverleners, zeker in de gynaecologie, zetten geen knip of injectie zonder reden. Ze doen echt hun best om alles zo goed mogelijk te doen voor het kind en moeder. Dat gezegd hebbende is er meestal te weinig tijd om wat dan ook te doen in de zorg, en één van de eerste dingen die dan sneuvelen zijn patientcontact en historie. Hier doe je niet zomaar iets aan, dus de beste oplossing is om voor jezelf op te komen.
Uit nieuwsgierigheid: wat doe je als arts als een vrouw om welke reden dan ook geen toestemming geeft, maar je weet dat de baby daarna een hersenbeschadiging heeft, en moeder een open verbinding tussen anus en vagina waar je met gemak een ritssluiting in kunt zetten?
Ik, man, heb zo’n knipje meegemaakt. De bevalling was lastig (dochtertje zat ‘vast’, vacuümpomp erbij…) en op een gegeven moment besloot de arts in te knippen. Dit werd niet even overlegd… er was al genoeg paniek. Maar ik zal nooit vergeten hoe zo’n klein knipje zo’n scheur veroorzaakte… brrrr
Heb dit helaas ook meegemaakt. Volgens mijn ex ging de pieper af van de gynaecoloog en toen werd maar snel geknipt. Daarna kwam er een dame om te hechten en die was net bezig en toen werd zij ook opgeroepen voor een spoedgeval. Toen ze terugkwam was de verdoving uitgewerkt en ik kon geen verdoving meer krijgen (want had blijkbaar al te veel in mijn lichaam of zo) en werd dus zonder werkende verdoving gehecht. Heb er nog iets van 2/3 jaar lang last van gehad, dit is inmiddels 14 jaar geleden gebeurd.
Ik ben 2 keer ingeknipt’. Pijn? Nee hoor, ook niet tijdens wc gaan. Ik heb er niets van gevoeld
Ik ben ingeknipt zonder verdoving en zonder toestemming. Het was wel echt spoed (navelstreng eruit, kind nog niet, dalende hartslag van de baby) waarbij mijn kind zo snel mogelijk eruit moest en met een forceps is gehaald. Was niet leuk. Maar toch achteraf blij dat de gynaecoloog hiervoor koos en niet een vliegendespoed keizersnede onder algehele narcose, dat had nog veel langer geduurd. In de meeste gevallen is er gelukkig wel tijd, en die moeten zorgverleners ook nemen.
Ik lees hier veel over medische noodzaak enzo maar de knip wordt echt niet alleen gedaan bij medische noodzaak. Bij een vriendin van mij werd de knip gezet na 5 minuten persfase zonder overleg zodat de baby “sneller zou komen”. Het was namelijk nogal druk op de afdeling en ze wilde dat de bevalling sneller zou verlopen.
Dat was trouwens niet het enige wat er in dat ziekenhuis mis ging. Blijkbaar als het druk is dan stellen ze minder vragen en doen ze gewoon alles om die baby sneller te halen zodat ze door kunnen.
Zal niet in alle ziekenhuizen zijn, maar de ene verloskundige is de andere niet. En ik kan me voorstellen dat je aan het einde van een lange week net wat minder nauw kijkt.
Ik moest een knip omdat m’n oudste met de vacuum gehaald moest worden en de gyn anders de zuignap niet goed kon plaatsen (kleine lag anders met z’n hoofd). Werd me allemaal uitgelegd en ook precies verteld hoe en wanneer. Dat is ruim 20 jaar geleden.
Het is idd waar dat de knip een vervelende wond is en ik heb nog steeds regelmatig pijn, ook al is het goed genezen. Bij m’n tweede had ik een bijna totaalruptuur (waarbij ik wel ongevraagd en zonder toestemming kennis maakte met ‘de vinger’, maar dat is weer een heel ander verhaal). Die ruptuur was sneller genezen en later nooit meer last van gehad.
Dus tja…
Ik heb zo’n knip gehad 3 maanden terug. Ik kwam er pas achteraf achter toen iemand mij aan het hechten was. Maar ik had zware rug weeën, half verlamd been van de ruggenprik, persweeen voelde ik niet eens. Ik heb bijna drie uur liggen persen op iets waarvan ik dacht dat het persweeen waren. Het voelde alsof ik doormidden was gebroken en ik heb huilend, kotsend en schreeuwend om hulp gesmeekt. (Ik doelde op een vacuümpomp)
Het is maar goed dat ze op dat moment niks aan mij hebben gevraagd want als ik daar ook nog over moest nadenken was ik waarschijnlijk out gegaan. Begreep ook achteraf dat het anders spoed OK was geworden.
Genezing van de wond was zo… intens dat ik in de kraamweek alleen maar daar mee bezig was ipv met mijn kind. Hechting zat zo strak en was uiteindelijk ook gaan ontsteken maar na zes weken was het grootste leed voorbij.
Nu na drie maanden voel ik ‘m nog steeds.
Ik ben geen dokter, ik weet niet wat wel en niet goed is in zo’n situatie. Geen tijd op zo’n moment om met een specialist te bemoeien. Maw, het is goed zo. Ik doe het iig niet nog een keer.
Nah ik vind dat bij echt hoge nood een knip gerechtvaardigd is. Echter word er veel niet verteld aan de barende vrouw. Voorbeeld wat ik zelf heb meegemaakt.
Mijn ongeboren kind moest tijdens de bevalling extra in de gaten worden gehouden doormiddel van een “plakkertje” op zijn hoofdje. Tijdens het opstaan viel het “plakkertje” uit mij. Toen ik naar het “plakkertje” keek bleek het gewoon een mini spiraal te zijn wat in het hoofd van het ongeboren kind word gedraaid. Nu snap ik dat het monitoren nodig was. Maar kom op. Ga niet liegen. Heb ook meegemaakt dat ik moest smeken om pijnstilling wat niet werd gegeven. Dus nee een knip hadden ze ook zeer zeker niet zomaar bij mij mogen zetten.
Als ze duidelijk kunnen onderbouwen waarom, prima. Echter worden maatregelen te snel genomen en wordt er geen of onduidelijke informatie over gegeven.
De barende vrouw is zeker wel wilsbekwaam om te beslissen over haar eigen lichaam.
Bij mij vrouw hebben ze bij de bevalling van onze 2e ook doodleuk oxitocine toegediend terwijl ze dit expliciet had geweigerd, zowel vooraf als tijdens de bevalling. Dit omdat bij de 1e bevalling een enorme weeënstorm was ontstaan door dat spul. Behoorlijk traumatisch voor m’n vrouw. “Nee dat moeten we een volgende keer voorkomen” aldus verloskundige.
En toen hebben ze het toch gedaan en ook heel geniepig toen ik ff lag te dutten midden in de nacht (lange bevalling). En jawel, even later weer een weeënstorm tot het eind. Het waren ook een enorm stel chagrijnige verpleegkundigen overigens. Echt een beroerde ervaring. Dat hebben ze ook wel erkend bij het ziekenhuis, maar verder tsja…”je hebt toch een gezond kind?”
Mijn vrouw heeft 2x een knip gehad en de 2de keer expliciet gezegd dat ze het niet wilde tenzij het echt niet anders kon(ze is verloskundige). Midden in de bevalling op mij druk zetten dat het echt noodzakelijk is, ja ik weet er niks van en zij kon niet meer instemmen door pijn. Achteraf bleek het dikke onzin en totaal onnodig geweest. Puur gedaan omdat het volgens hun “te lang” duurde.
Tijdens het hechten hebben ze ook nog eens een zenuw vast gehecht waardoor ze hier nu 2 jaar later nog steeds zeer regelmatig pijn aan heeft. Volgens de gynaecoloog moet ze daar mee leren leven want opnieuw open maken en hechten kan het nog erger maken.
Sommigen zijn nou eenmaal niet geknipt voor dit vak.
Ik heb tijdens mijn zwangerschap zelf onderzoek gedaan naar dingen zoals een knip of bijvoorbeeld de schedelelektrode (off-topic: die IN het hoofdje van de baby wordt gedraaid met een soort schroefdraadje🤯) en al mijn wensen rondom de bevalling of in geval van nood in een beval plan gezet. Dat voelde als mijn verantwoordelijkheid en heb dus goed mijn huiswerk gedaan.
Een knip is vaak vele malen ingrijpender dan wanneer je inscheurt (totaalruptuur uitgezonderd natuurlijk), omdat je met een knip door meerdere huidlagen gaat dan wanneer je inscheurt. Hierdoor heeft een knip vaak langere herstel tijd nodig dan een scheur (welke dan beiden gehecht zijn).
Ik kan hier best boos om worden. Ben ook zwanger op het moment en dit stemt mij niet echt hoopvol. Strooi niet graag met de vergelijking man/vrouw, maar vraag mij oprecht af of als de rollen omgedraaid zouden zijn mannen ook zo makkelijk een knip in hun geslachtsdeel zouden krijgen.
En dan helemaal zonder toestemming of omdat de bevalling net wat lang duurt en de arts er klaar mee is, zoals ik hier lees in comments…
Oké, maar ik (man) snap na het lezen nog steeds niet wat een knip is.
Hier was ik echt bang voor van te voren. Gelukkig werd er wel rekening gehouden met mijn wens van zo min mogelijk medische ingrepen en hebben ze mij ‘rustig’ 2,5 uur laten persen. Met ons kindje ging het gelukkig ook goed dus het proces werd niet versneld.
Wanneer het met mij of ons kindje slecht zou gaan, zouden we het advies van het personeel volgen en dan nog wilden we graag dat alles werd overlegd. Het bevallingsplan was 2 kantjes maar ik had het niet uitgeprint en tijdens aankomst in het ziekenhuis hebben we het samengevat tot: “zo min mogelijk ingrepen. Indien wel nodig, overleggen.”. Ook het type verdoving hadden we van te voren uitvoerig uitgezocht zodat op het moment dat de pijn mij teveel zou worden er meteen een besluit genomen kon worden.
Er gebeurde zoveel rondom mijn lichaam, het was ontzettend invasief en traumatisch ondanks dat alles werd overlegd en er rekening werd gehouden met mijn wensen. Ik wil niet weten hoe ik er aan toe was geweest als het personeel niet naar mij had geluisterd.
Ik had me van te voren goed ingelezen dus ik wist bv van de oxytocine om de placenta snel te laten komen (en dat daarbij de kans kleiner wordt op bloedingen). Op het moment dat ze dit soort dingen wilden doen en me om toestemming vroegen, hoefde ik alleen maar “ja” te roepen. Of “NEE” toen de stagiaire ook wilde voelen hoeveel cm ontsluiting ik had.
Ik zou alle aanstaande ouders aanraden om zich goed in te lezen in bevallen. Met name Beatrijs Smulders, zij gaat in op ziekenhuis procedures tijdens bevallen. Dan snap je waarom dingen gedaan worden. Maar dat neemt niet weg dat er altijd toestemming gevraagd moet worden en je nog steeds mag weigeren.
Bovendien kan het ook zijn dat je na 18 uur bevallen denkt: ” het maakt me niet uit hoe, als het kind er maar nu uitkomt”. Ik was na 18 uur bevallen mijn verloskundige in ieder geval aan het overtuigen dat er toch echt beter een keizersnede kon komen. Ze was (gelukkig) niet overtuigd 🥲.
Ik ben absoluut niet tegen “de knip”, als het bij mijn bevalling niet was gedaan had mn zoon het niet gered (ruim 4kg, zat vast met zn schouder en kwam in foetale nood)
Maar er werd in ieder geval gezégd “we moeten knippen want..” en had vooraf met mn gyneacoloog en verloskundige al erover gehad.
Dat lijkt me de geijkte manier, want tijdens ff bevalling heb je geen tijd voor een uitgebreid overleg.
Maar als ik lees dat mensen van niets weten en achteraf horen “oja, we moeten nog ff hechten want je bent geknipt”… Dat is écht niet ok, hoeveel nood er bij een bevalling ook is.