[Archive](https://archive.ph/tjVA9)
Ja, zomerkamp moet leuk zijn, maar de kinderen hier moeten vooral weerbaar worden
Kindervakantie – Games, alpaca’s, musicals: zomerkamp! Op sommige vakanties is weerbaar worden het doel. „Shinen als een bouwlamp, dat kan alleen op Sterkamp.’’
‘Boos, verdrietig of bang, met de stermometer kan ik mijn emoties in de gaten houden”, vertelt Ilias (11) opgewonden. Enthousiast wipt hij heen en weer voor een flip-over, waarop een grote thermometer is getekend. „Als het me te veel wordt, dan slaat de stermometer op hol.” Hij tikt een paar keer hard tegen het bord. „Dan moet ik mijn temperatuur omlaag brengen, tot ergens bij mijn voeten.” Ilias begint steeds sneller te praten, hij hupst op en neer. „Waar zit jouw stermometer nu?”, vraagt mentor en kampleider Rick Overtoom (29) kalm. „Helemaal op nul!”, gilt Ilias bijna. „Maar ik ben wel een beetje hyper.”
Het is de vierde dag van Sterkamp, een vakantiekamp in Gelderland waar kinderen tussen de 9 en 11 jaar leren om weerbaarder te worden en meer zelfvertrouwen te krijgen. Alles staat in het teken van positieve veranderingen. In theorielessen en theateroefeningen leren kinderen beter omgaan met hun emoties en praten over helpende en niet-helpende gedachten in nare situaties. Stel: je gaat zwemmen met je vrienden en zij gaan verderop liggen en praten niet met je, wat kan je dan doen?
„Je hebt zelf invloed op hoe je je voelt”, zegt Mattijs Franken, kampleider en zakelijk directeur van De Ster, de stichting achter Sterkamp. „De pesters kan je misschien niet veranderen, maar wel de manier waarop je ermee omgaat.”
Sterkamp is een van de vele vakantiekampen voor kinderen. Die zijn populair, zien grote aanbieders. Bij marktleider Vinea is het aantal inschrijvingen dit jaar met 20 procent gestegen ten opzichte van eerdere jaren, en bij aanbieder Juvigo zijn er 60 procent meer aanmeldingen dan in dezelfde periode vorig jaar. Nelleke Bakker, universitair hoofddocent historische pedagogiek aan de Rijksuniversiteit Groningen snapt de aantrekkingskracht van kampen. „In veel gezinnen werken allebei de ouders. En ja, scholen hebben zes weken vakantie. Als je drie weken met het gezin met vakantie kan, dan heb je nog drie weken te gaan.” In dat gat passen zomerkampen. „Maar dat is natuurlijk primair voor ouders die het zich kunnen permitteren om hun kind op zeilkamp te sturen”, benadrukt Bakker. Zo kosten vijf nachten en zes dagen Sterkamp 695 euro, in sommige gevallen wordt dat (deels) vergoed door de zorgverzekering.
Zeil- of ponykampen zijn allang niet meer de enige keuzes. Tijdens de zomer kunnen kinderen ook yoga doen met alpaca’s. Er zijn modekampen, musicalkampen en talloze gamekampen. Je kunt op Harry Potter-kamp in Zuid-Engeland, of op meidenkamp (‘Pinterest-kunstwerkjes in de praktijk te brengen en voluit babbelen over de nieuwste celebs’). Vinea ziet dat vooral surfen en rondreizen de laatste jaren meer in trek zijn. Ponykampen worden minder populair, net als binnenlandse reizen.” Vetter en verder lijken de trends.
Of dus een kamp waar je als kind actief werkt aan jezelf. Dit jaar worden er elf Sterkampen georganiseerd, met elke keer plaats voor 32 kinderen. „Vorig jaar ging ik op zeilkamp”, vertelt Lexie (12), die wil leren wat vaker haar mening te geven. „Daar vond ik het naar. Dus nu ben ik hier.”
Rustplek
Sterkamp is een sociale vaardigheidstraining gegoten in de vorm van een vijfdaags vakantiekamp, vertelt Merel Nederend, psycholoog kind & jeugd bij De Ster. „Voor kinderen die in de klas niets durven te zeggen. Of die het moeilijk vinden om voor zichzelf op te komen of om vriendjes te maken of te behouden.” Net zoals in elk ander kamp wordt er gevoetbald, geknutseld en gestoelendanst (zonder afvallers), maar daarnaast krijgen de kinderen een paar uur per dag les en oefeningen.
Je mag dan ook alleen mee op Sterkamp als je een leerdoel voor ogen hebt, dat tijdens de intakegesprekken besproken wordt. „Met zowel de ouders als de kinderen”, zegt Nederend. „Als de kinderen zelf geen doel of zin hebben, zullen we ze adviseren niet mee te gaan. We willen immers dat juist deze kinderen een keer wél een positieve ervaring hebben.” Om dat te bereiken, krijgen de kinderen een mentor en is er veel toezicht (op een groep van 30 kinderen 15 leiders, van wie de helft pedagogisch onderlegd is). En er worden aan de lopende band ‘stermomenten’ ingelast om kinderen complimenten te geven. Zoals voor het kind met de grootste glimlach of voor het verlegen kind dat een vraag durft te stellen.
Het lijkt te helpen. Volgens onderzoek van de Universiteit van Amsterdam in opdracht van Stichting De Ster blijkt dat de kinderen zich zes weken na het kamp minder angstig voelen in sociale situaties en dat sociale problemen zijn afgenomen. Een half jaar later is dat effect nog steeds aanwezig.
Daarmee past het kamp in een lange Nederlandse traditie van kampen voor ‘kwetsbare kinderen’, vertelt onderzoeker Bakker. Vanaf 1920 ging dit om gesubsidieerde kampen voor lichamelijk zwakke kinderen uit achterbuurten, waar honger en tuberculose heersten. Na de Tweede Wereldoorlog richtten deze kampen zich op kinderen met mentale problemen. „Op de zenuwpeesjes”, zegt Bakker, „de kinderen die even een break nodig hadden van hun thuissituatie met vaak veel broertjes en zusjes.” Maar het duurde niet lang voordat er steeds meer zogenaamde zenuwpeesjes bij kwamen. „Alle ouders wilden wel een gratis vakantie voor hun kind. Dus werd eind jaren zestig de massale subsidie voor deze kampen stopgezet.”
Toch zijn we zomerkampen altijd als een rustplek voor kinderen blijven zien, zegt Bakker. „Voor bijna elk kind is het fijn om even weg te zijn van thuis. Zeker als het daar niet goed gaat.” Míts de kampleiders weten wat ze doen en de kinderen zelf willen, voegt Bakker daaraan toe, „en ze niet gedwongen worden door hun veeleisende ouders.”
De dagen op Sterkamp hebben een vast ritme. Na het wakker worden met muziek uit The Lion King, het hijsen van de Stervlag en het ontbijt volgt ‘Club’, zoals het uurtje theorieles wordt genoemd. Daarna is het tijd voor Theater, waar spelenderwijs de theorie in de praktijk wordt toegepast. Vandaag draait het om je eigen grenzen aangeven. De kinderen worden ingedeeld in tweetallen en moeten tegenover elkaar gaan staan. „Moet ik alwéér met haar”, roept een meisje geïrriteerd. Om de beurt lopen de kinderen op elkaar af, totdat de ander ‘stop’ zegt. Of niet natuurlijk. Twee jongens lopen gierend van het lachen hard op elkaar in.
Spullen tellen
Het meisje dat niet blij is met haar partner, doet mee aan Sterkamp omdat ze wordt gepest met haar overgewicht. Én omdat ze zelf ook fel kan zijn. „Als ik in de gang op school langsloop noemen ze me het gemene meisje”, vertelt ze. Maar het pesten maakt haar dan ook ontzettend boos. Bijvoorbeeld toen ze haar tas, met daarin nieuw topografiehuiswerk, tijdens de gymles onder de douche hadden gezet. „Ik heb toen een van de pesters bij haar kraag gepakt en tegen de muur gedrukt.”
Op Sterkamp heeft ze geleerd dat het ook anders kan. Nu leert ze haar stermometer te checken, een rustig plekje op te zoeken, en dingen in haar lievelingskleur te tellen. Gisteren telde ze wel 24 witte spullen in de slaapzaal. Want ook op Sterkamp wordt ze een beetje gepest en heeft ze ruzies, vertelt ze. „Een meisje zei dat ik geen vrienden had. Toen heb ik haar met haar woedeaanvallen gepest.” Ja, ze weet het, hetzelfde terugdoen is geen oplossing. „Maar dat is wat ik thuis altijd heb geleerd.”
Ook Fenna (11) wordt op school gepest. Of Sterkamp haar hierbij gaat helpen? Ze zou niet weten hoe. „Ik heb alles geprobeerd. De pesters negeren, niet laten zien dat ik huil, ik praat zelfs met een psycholoog. Maar wat ik ook doe, het pesten houdt niet op.”
Leren omgaan met emoties is basiskennis – Mattijs Franken kampleider en zakelijk directeur van De Ster
Volgens Mattijs Franken is het doel van de kampen om minder kinderen met jeugdzorg in aanraking te laten komen. In die zin is hij het eens met staatssecretaris Maarten van Ooijen van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (ChristenUnie), die onlangs zei dat te veel ouders hun kinderen naar een psycholoog sturen, waardoor de jeugdzorg vastloopt. Maar anders dan Van Ooijen vindt Franken juist dat ouders vaker en vooral eerder laagdrempelige hulp voor hun kinderen moeten zoeken. Zoals Sterkamp. „Wij vinden dat leren omgaan met je emoties basiskennis is. Als meer kinderen dit zouden leren, kan in sommige gevallen langdurige therapie voorkomen worden.”
Pedagoog Nelleke Bakker vindt het positief dat er ook buiten het onderwijs en de jeugdzorg plekken zijn voor de opvoeding, maar vindt wel dat ouders kritisch moeten blijven over de claims die dit soort organisaties doen. „Het idee dat je als kind altijd aan jezelf moet werken, dat heeft de afgelopen twintig jaar echt om zich heen gegrepen. Maar in veel gevallen zijn het ook gewoon bedrijven die winst willen maken.” Zo zijn ‘geschoolde kampleiders’ vaak pedagogiestudenten die amper ervaring hebben met kinderen, ziet Bakker in de praktijk.
Ik vind het zo onbestaanbaar dat pesten nog steeds gebeurt. En niet alleen bij kinderen maar ook bij volwassenen. Ik las vorige week het verhaal van iemand die door haar collega’s onder de kraan in de wc werd geduwd.
Wat is er toch mis met mensen dat ze dat soort dingen doen, en waarom lukt het niet om daar iets tegen te doen?
Ik ben 57 en ben in mijn schooltijd, zowel lagere als middelbare school, erg gepest. Dat het na al die jaren nog steeds gebeurt, vind ik echt zo ongelofelijk.
>Stel: je gaat zwemmen met je vrienden en zij gaan verderop liggen en praten niet met je, wat kan je dan doen?
Dat zijn dus geen vrienden dan.
Dus je gaat op zomerkamp voor kinderen die dus sterker moeten worden.. ik hou van het initiatief hoor… maar als de klas dat weet ga je er weer aan. Kinderen zijn kinderen. Ik denk dat er veel vorderingen worden gemaakt tegen pesten maar je kunt de natuur niet bedwingen…
Ik word al sinds mijn 5e gepest, tegenwoordig wel minder gelukkig. Door covid thuiszitten had het pesten het meest verminderd, maar dat was ook geen pretje.
Ik heb gemerkt dat als je wat ouder wordt pesten meer de vorm neemt van buitensluiten en niet serieus genomen worden. Alsof je op een zwarte lijst staat. Belachelijk gemaakt worden of dat mensen iets naars zeggen of me pijn proberen te doen is nu echt veel minder. Gespierder worden, een baard hebben en beter leren vechten is wat me geholpen heeft.
Ik hoop dat zo’n kamp zin heeft.
Kinderen hebben hier haast een soort zintuig voor om de ‘zwakste’ persoon in de groep eruit te halen en die dan te pesten. Ik had een buurjongen die drie keer van basisschool is gewisseld (echt ver uit elkaar) en elke keer binnen de eerste week alweer werd gepest. Daarna middelbare school, weer hetzelfde verhaal.
Gelukkig is hij nu happy met een leuk gezin en een mooie baan. Maar hij heeft van ver moeten komen.
Is het niet beter om kinderen te leren niet te pesten ipv leren niet gepest te worden
Ik vind het hele idee van “weerbaar worden” eerlijk gezegd bullshit. Je moet niet de slachtoffers aanpakken, maar de pesters. Iedereen die zijn hele jeugd lang dag in, dag uit de grond in geboord wordt door anderen zal daardoor breken, hoe “weerbaar” je je ook probeert op te stellen.
Had je maar normaal moeten zijn.
/s
Het kan pesters echt roesten of je zogenaamd weerbaar bent. Dit is totaal de verkeerde wereld
Misschien moeten ze pestkoppen maar eens gaan aanpakken, i.p.v. het slachtoffer de boodschap mee te geven dat het aan hun eigen gedrag ligt (en dus hun eigen schuld is).
Als je gepest bent, weet je: er wordt niks aan gedaan. Hoogstens een opmerkinkje van een leraar van “zo gaan we niet met elkaar om”. Begin maar eens met leerlingen die herhaaldelijk pesten te laten nablijven of te schorsen in ergere gevallen. Nu zijn het de slachtoffers die “aan zichzelf moeten werken”… “Je moet leren voor jezelf op te komen”, maar je weet allang dat niks wat je doet of zegt het pesten gaat stoppen. Soms helpt terugmeppen, maar dan kan je erop rekenen dat JIJ in de problemen komt.
Het is tijd dat de pesters tot verantwoording worden geroepen.
[removed]
Hmmh, zomaar een idee, in plaats van victim blaming zou je ook de pesters en de ouders daarvan is aan kunnen pakken?
Dat is voor veel schoolleidingen ondenkbaar want dat zou ze daadwerkelijk moeite kosten.
Ben jaren lang intens gepest, was ook een weird fucking kind, dus ergens is het logisch met kinderlogica. Heb tientallen van die zweefteef “sta voor jezelf op” cursussen gedaan vanaf m’n vierde tot mn veertiende en die hebben mij 1 ding geleerd, hulp van buitenaf heb je geen zak aan. Oefenen met net zulk beschadigde kinderen zoals jij, schetst een beeld dat mensen bereid zijn naar je te luisteren, pesters doen dit niet.
Wat mij uiteindelijk geholpen heeft is de knop omdraaien om geen shit meer te pikken van wie dan ook. Behandel je mij onrespectvol, dan krijg je ‘m drie keer zo hard terug. Zodra je de pester aan het janken krijgt heb je gewonnen.
Heb liever dat mensen gewoon normaal zouden kunnen doen en ik zeg ook zeker niet dat wat ik doe het juiste is en eerlijk gezegd nog steeds last ondervind van wat mij overkomen is, maar als ik die knop niet had omgedraaid was ik er nu waarschijnlijk niet meer. Weerbaarheid krijg je niet door trainingen, je krijgt het door de confrontatie aan te gaan en anderen te laten weten dat jij net zoveel recht hebt om er te zijn als zij
14 comments
[Archive](https://archive.ph/tjVA9)
Ja, zomerkamp moet leuk zijn, maar de kinderen hier moeten vooral weerbaar worden
Kindervakantie – Games, alpaca’s, musicals: zomerkamp! Op sommige vakanties is weerbaar worden het doel. „Shinen als een bouwlamp, dat kan alleen op Sterkamp.’’
‘Boos, verdrietig of bang, met de stermometer kan ik mijn emoties in de gaten houden”, vertelt Ilias (11) opgewonden. Enthousiast wipt hij heen en weer voor een flip-over, waarop een grote thermometer is getekend. „Als het me te veel wordt, dan slaat de stermometer op hol.” Hij tikt een paar keer hard tegen het bord. „Dan moet ik mijn temperatuur omlaag brengen, tot ergens bij mijn voeten.” Ilias begint steeds sneller te praten, hij hupst op en neer. „Waar zit jouw stermometer nu?”, vraagt mentor en kampleider Rick Overtoom (29) kalm. „Helemaal op nul!”, gilt Ilias bijna. „Maar ik ben wel een beetje hyper.”
Het is de vierde dag van Sterkamp, een vakantiekamp in Gelderland waar kinderen tussen de 9 en 11 jaar leren om weerbaarder te worden en meer zelfvertrouwen te krijgen. Alles staat in het teken van positieve veranderingen. In theorielessen en theateroefeningen leren kinderen beter omgaan met hun emoties en praten over helpende en niet-helpende gedachten in nare situaties. Stel: je gaat zwemmen met je vrienden en zij gaan verderop liggen en praten niet met je, wat kan je dan doen?
„Je hebt zelf invloed op hoe je je voelt”, zegt Mattijs Franken, kampleider en zakelijk directeur van De Ster, de stichting achter Sterkamp. „De pesters kan je misschien niet veranderen, maar wel de manier waarop je ermee omgaat.”
Sterkamp is een van de vele vakantiekampen voor kinderen. Die zijn populair, zien grote aanbieders. Bij marktleider Vinea is het aantal inschrijvingen dit jaar met 20 procent gestegen ten opzichte van eerdere jaren, en bij aanbieder Juvigo zijn er 60 procent meer aanmeldingen dan in dezelfde periode vorig jaar. Nelleke Bakker, universitair hoofddocent historische pedagogiek aan de Rijksuniversiteit Groningen snapt de aantrekkingskracht van kampen. „In veel gezinnen werken allebei de ouders. En ja, scholen hebben zes weken vakantie. Als je drie weken met het gezin met vakantie kan, dan heb je nog drie weken te gaan.” In dat gat passen zomerkampen. „Maar dat is natuurlijk primair voor ouders die het zich kunnen permitteren om hun kind op zeilkamp te sturen”, benadrukt Bakker. Zo kosten vijf nachten en zes dagen Sterkamp 695 euro, in sommige gevallen wordt dat (deels) vergoed door de zorgverzekering.
Zeil- of ponykampen zijn allang niet meer de enige keuzes. Tijdens de zomer kunnen kinderen ook yoga doen met alpaca’s. Er zijn modekampen, musicalkampen en talloze gamekampen. Je kunt op Harry Potter-kamp in Zuid-Engeland, of op meidenkamp (‘Pinterest-kunstwerkjes in de praktijk te brengen en voluit babbelen over de nieuwste celebs’). Vinea ziet dat vooral surfen en rondreizen de laatste jaren meer in trek zijn. Ponykampen worden minder populair, net als binnenlandse reizen.” Vetter en verder lijken de trends.
Of dus een kamp waar je als kind actief werkt aan jezelf. Dit jaar worden er elf Sterkampen georganiseerd, met elke keer plaats voor 32 kinderen. „Vorig jaar ging ik op zeilkamp”, vertelt Lexie (12), die wil leren wat vaker haar mening te geven. „Daar vond ik het naar. Dus nu ben ik hier.”
Rustplek
Sterkamp is een sociale vaardigheidstraining gegoten in de vorm van een vijfdaags vakantiekamp, vertelt Merel Nederend, psycholoog kind & jeugd bij De Ster. „Voor kinderen die in de klas niets durven te zeggen. Of die het moeilijk vinden om voor zichzelf op te komen of om vriendjes te maken of te behouden.” Net zoals in elk ander kamp wordt er gevoetbald, geknutseld en gestoelendanst (zonder afvallers), maar daarnaast krijgen de kinderen een paar uur per dag les en oefeningen.
Je mag dan ook alleen mee op Sterkamp als je een leerdoel voor ogen hebt, dat tijdens de intakegesprekken besproken wordt. „Met zowel de ouders als de kinderen”, zegt Nederend. „Als de kinderen zelf geen doel of zin hebben, zullen we ze adviseren niet mee te gaan. We willen immers dat juist deze kinderen een keer wél een positieve ervaring hebben.” Om dat te bereiken, krijgen de kinderen een mentor en is er veel toezicht (op een groep van 30 kinderen 15 leiders, van wie de helft pedagogisch onderlegd is). En er worden aan de lopende band ‘stermomenten’ ingelast om kinderen complimenten te geven. Zoals voor het kind met de grootste glimlach of voor het verlegen kind dat een vraag durft te stellen.
Het lijkt te helpen. Volgens onderzoek van de Universiteit van Amsterdam in opdracht van Stichting De Ster blijkt dat de kinderen zich zes weken na het kamp minder angstig voelen in sociale situaties en dat sociale problemen zijn afgenomen. Een half jaar later is dat effect nog steeds aanwezig.
Daarmee past het kamp in een lange Nederlandse traditie van kampen voor ‘kwetsbare kinderen’, vertelt onderzoeker Bakker. Vanaf 1920 ging dit om gesubsidieerde kampen voor lichamelijk zwakke kinderen uit achterbuurten, waar honger en tuberculose heersten. Na de Tweede Wereldoorlog richtten deze kampen zich op kinderen met mentale problemen. „Op de zenuwpeesjes”, zegt Bakker, „de kinderen die even een break nodig hadden van hun thuissituatie met vaak veel broertjes en zusjes.” Maar het duurde niet lang voordat er steeds meer zogenaamde zenuwpeesjes bij kwamen. „Alle ouders wilden wel een gratis vakantie voor hun kind. Dus werd eind jaren zestig de massale subsidie voor deze kampen stopgezet.”
Toch zijn we zomerkampen altijd als een rustplek voor kinderen blijven zien, zegt Bakker. „Voor bijna elk kind is het fijn om even weg te zijn van thuis. Zeker als het daar niet goed gaat.” Míts de kampleiders weten wat ze doen en de kinderen zelf willen, voegt Bakker daaraan toe, „en ze niet gedwongen worden door hun veeleisende ouders.”
De dagen op Sterkamp hebben een vast ritme. Na het wakker worden met muziek uit The Lion King, het hijsen van de Stervlag en het ontbijt volgt ‘Club’, zoals het uurtje theorieles wordt genoemd. Daarna is het tijd voor Theater, waar spelenderwijs de theorie in de praktijk wordt toegepast. Vandaag draait het om je eigen grenzen aangeven. De kinderen worden ingedeeld in tweetallen en moeten tegenover elkaar gaan staan. „Moet ik alwéér met haar”, roept een meisje geïrriteerd. Om de beurt lopen de kinderen op elkaar af, totdat de ander ‘stop’ zegt. Of niet natuurlijk. Twee jongens lopen gierend van het lachen hard op elkaar in.
Spullen tellen
Het meisje dat niet blij is met haar partner, doet mee aan Sterkamp omdat ze wordt gepest met haar overgewicht. Én omdat ze zelf ook fel kan zijn. „Als ik in de gang op school langsloop noemen ze me het gemene meisje”, vertelt ze. Maar het pesten maakt haar dan ook ontzettend boos. Bijvoorbeeld toen ze haar tas, met daarin nieuw topografiehuiswerk, tijdens de gymles onder de douche hadden gezet. „Ik heb toen een van de pesters bij haar kraag gepakt en tegen de muur gedrukt.”
Op Sterkamp heeft ze geleerd dat het ook anders kan. Nu leert ze haar stermometer te checken, een rustig plekje op te zoeken, en dingen in haar lievelingskleur te tellen. Gisteren telde ze wel 24 witte spullen in de slaapzaal. Want ook op Sterkamp wordt ze een beetje gepest en heeft ze ruzies, vertelt ze. „Een meisje zei dat ik geen vrienden had. Toen heb ik haar met haar woedeaanvallen gepest.” Ja, ze weet het, hetzelfde terugdoen is geen oplossing. „Maar dat is wat ik thuis altijd heb geleerd.”
Ook Fenna (11) wordt op school gepest. Of Sterkamp haar hierbij gaat helpen? Ze zou niet weten hoe. „Ik heb alles geprobeerd. De pesters negeren, niet laten zien dat ik huil, ik praat zelfs met een psycholoog. Maar wat ik ook doe, het pesten houdt niet op.”
Leren omgaan met emoties is basiskennis – Mattijs Franken kampleider en zakelijk directeur van De Ster
Volgens Mattijs Franken is het doel van de kampen om minder kinderen met jeugdzorg in aanraking te laten komen. In die zin is hij het eens met staatssecretaris Maarten van Ooijen van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (ChristenUnie), die onlangs zei dat te veel ouders hun kinderen naar een psycholoog sturen, waardoor de jeugdzorg vastloopt. Maar anders dan Van Ooijen vindt Franken juist dat ouders vaker en vooral eerder laagdrempelige hulp voor hun kinderen moeten zoeken. Zoals Sterkamp. „Wij vinden dat leren omgaan met je emoties basiskennis is. Als meer kinderen dit zouden leren, kan in sommige gevallen langdurige therapie voorkomen worden.”
Pedagoog Nelleke Bakker vindt het positief dat er ook buiten het onderwijs en de jeugdzorg plekken zijn voor de opvoeding, maar vindt wel dat ouders kritisch moeten blijven over de claims die dit soort organisaties doen. „Het idee dat je als kind altijd aan jezelf moet werken, dat heeft de afgelopen twintig jaar echt om zich heen gegrepen. Maar in veel gevallen zijn het ook gewoon bedrijven die winst willen maken.” Zo zijn ‘geschoolde kampleiders’ vaak pedagogiestudenten die amper ervaring hebben met kinderen, ziet Bakker in de praktijk.
Ik vind het zo onbestaanbaar dat pesten nog steeds gebeurt. En niet alleen bij kinderen maar ook bij volwassenen. Ik las vorige week het verhaal van iemand die door haar collega’s onder de kraan in de wc werd geduwd.
Wat is er toch mis met mensen dat ze dat soort dingen doen, en waarom lukt het niet om daar iets tegen te doen?
Ik ben 57 en ben in mijn schooltijd, zowel lagere als middelbare school, erg gepest. Dat het na al die jaren nog steeds gebeurt, vind ik echt zo ongelofelijk.
>Stel: je gaat zwemmen met je vrienden en zij gaan verderop liggen en praten niet met je, wat kan je dan doen?
Dat zijn dus geen vrienden dan.
Dus je gaat op zomerkamp voor kinderen die dus sterker moeten worden.. ik hou van het initiatief hoor… maar als de klas dat weet ga je er weer aan. Kinderen zijn kinderen. Ik denk dat er veel vorderingen worden gemaakt tegen pesten maar je kunt de natuur niet bedwingen…
Ik word al sinds mijn 5e gepest, tegenwoordig wel minder gelukkig. Door covid thuiszitten had het pesten het meest verminderd, maar dat was ook geen pretje.
Ik heb gemerkt dat als je wat ouder wordt pesten meer de vorm neemt van buitensluiten en niet serieus genomen worden. Alsof je op een zwarte lijst staat. Belachelijk gemaakt worden of dat mensen iets naars zeggen of me pijn proberen te doen is nu echt veel minder. Gespierder worden, een baard hebben en beter leren vechten is wat me geholpen heeft.
Ik hoop dat zo’n kamp zin heeft.
Kinderen hebben hier haast een soort zintuig voor om de ‘zwakste’ persoon in de groep eruit te halen en die dan te pesten. Ik had een buurjongen die drie keer van basisschool is gewisseld (echt ver uit elkaar) en elke keer binnen de eerste week alweer werd gepest. Daarna middelbare school, weer hetzelfde verhaal.
Gelukkig is hij nu happy met een leuk gezin en een mooie baan. Maar hij heeft van ver moeten komen.
Is het niet beter om kinderen te leren niet te pesten ipv leren niet gepest te worden
Ik vind het hele idee van “weerbaar worden” eerlijk gezegd bullshit. Je moet niet de slachtoffers aanpakken, maar de pesters. Iedereen die zijn hele jeugd lang dag in, dag uit de grond in geboord wordt door anderen zal daardoor breken, hoe “weerbaar” je je ook probeert op te stellen.
Had je maar normaal moeten zijn.
/s
Het kan pesters echt roesten of je zogenaamd weerbaar bent. Dit is totaal de verkeerde wereld
Misschien moeten ze pestkoppen maar eens gaan aanpakken, i.p.v. het slachtoffer de boodschap mee te geven dat het aan hun eigen gedrag ligt (en dus hun eigen schuld is).
Als je gepest bent, weet je: er wordt niks aan gedaan. Hoogstens een opmerkinkje van een leraar van “zo gaan we niet met elkaar om”. Begin maar eens met leerlingen die herhaaldelijk pesten te laten nablijven of te schorsen in ergere gevallen. Nu zijn het de slachtoffers die “aan zichzelf moeten werken”… “Je moet leren voor jezelf op te komen”, maar je weet allang dat niks wat je doet of zegt het pesten gaat stoppen. Soms helpt terugmeppen, maar dan kan je erop rekenen dat JIJ in de problemen komt.
Het is tijd dat de pesters tot verantwoording worden geroepen.
[removed]
Hmmh, zomaar een idee, in plaats van victim blaming zou je ook de pesters en de ouders daarvan is aan kunnen pakken?
Dat is voor veel schoolleidingen ondenkbaar want dat zou ze daadwerkelijk moeite kosten.
Ben jaren lang intens gepest, was ook een weird fucking kind, dus ergens is het logisch met kinderlogica. Heb tientallen van die zweefteef “sta voor jezelf op” cursussen gedaan vanaf m’n vierde tot mn veertiende en die hebben mij 1 ding geleerd, hulp van buitenaf heb je geen zak aan. Oefenen met net zulk beschadigde kinderen zoals jij, schetst een beeld dat mensen bereid zijn naar je te luisteren, pesters doen dit niet.
Wat mij uiteindelijk geholpen heeft is de knop omdraaien om geen shit meer te pikken van wie dan ook. Behandel je mij onrespectvol, dan krijg je ‘m drie keer zo hard terug. Zodra je de pester aan het janken krijgt heb je gewonnen.
Heb liever dat mensen gewoon normaal zouden kunnen doen en ik zeg ook zeker niet dat wat ik doe het juiste is en eerlijk gezegd nog steeds last ondervind van wat mij overkomen is, maar als ik die knop niet had omgedraaid was ik er nu waarschijnlijk niet meer. Weerbaarheid krijg je niet door trainingen, je krijgt het door de confrontatie aan te gaan en anderen te laten weten dat jij net zoveel recht hebt om er te zijn als zij