Fijn he, alles in schema’s en vinkjes stoppen .. eenzelfde verhaal bij logopedisten: die verzuipen ook in onredelijke vergoedingen en regels. Gevolg: de jongere garde wil dit niet en stopt ermee
Fijn hè al 12 jaar geen fatsoenlijke tarief verhoging en geen salaris perspectief
Anekdote, mijn broer heeft de studie gedaan voor fysiotherapie en is in de eerste twee jaar gestopt en begonnen als basisschool leraar. Reden? Hij was de mensen gewoon zat, fysiotherapie is de laatste jaren erg veranderd van veel masseren naar echt oefeningen doen. Veel (vooral oudere mensen) hebben nog het idee dat de fysio dus een plek is waar je een complete behandeling krijgt en zelf niks hoeft te doen. Dat viel mijn broer erg tegen het verkeerde been omdat hij mensen probeerde te helpen die vervolgens niet luisteren naar zijn advies en behandelmethoden.
Er waren natuurlijk ook mensen die wel geholpen wilden worden, maar het vrat aan hem en is dus leraar geworden. In zijn woorden. “Van kinderen verwacht ik dat ze niet luisteren.”
Er zit meer achter dan wat er in het artikel aangesproken wordt maar dat is een nogal ongemakkelijk onderwerp.
Fysios worden steeds meer geconfronteerd met patienten die eigenlijk niet in de fysiotherapie thuis horen tenzij ze in samenwerking met een sociaalwerker en/of een psychiater/psychotherapeut/paartherapeut behandeld worden.
Deze patienten hebben problemen thuis, op hun werk, met zichzelf of met de wereld in het algemeen en komen met vage rug-, nek-, schouder-, ga-maar-door-klachten. Klachten, die normaalgesproken vanzelf weer weg gaan maar door de psychosociale omstandigheden zijn gaan “vastzitten”.
De huisarts weet ‘t maar kan er niets aan doen, de specialist weet ‘t maar ziet niets “behandelbaars” en niemand durft de patient erop aan te spreken. Hoe het met de GGZ in Nederland gesteld is weten we onderhand.
Fysios zijn niet specifiek opgeleid om deze patienten helpen, het is vechten tegen de bierkaai, je wordt als klaagmuur gebruikt. Wanneer je 2-3 zulke patienten per dag ziet gaat ‘t nog. Wanneer je er een stuk of 8-10 ziet ben je ‘s avonds totaal stuk. Gemiddeld ziet een fysio in Nederland zo’n 12-14 patienten per dag.
Burnout voorgeprogrammeerd.
Bron: vele gesprekken met collegas en studenten die tijdens de stage van een verrekte koude kermis thuiskomen.
Wanneer je dit probleem wilt oplossen moet je heel wat veranderen in de gezondheidszorg, dat is met een CAO niet gedaan.
Tja, volgens mij speelt dit probleem helaas bij veel meer paramedische beroepen. Ik zie in mijn omgeving ook een hoop jonge logopedisten stoppen. De lonen die heel laag liggen, door de ontzettend lage tarieven vanuit de zorgverzekeraar. En als je in de eerstelijnspraktijken werkt, ook regelmatig geen vergoeding als mensen niet op komen dagen. Dit in combinatie met een hele hoge werkdruk.
Het is zo zonde, want zeker met oog op preventie zijn paramedische beroepen ontzettend belangrijk. Helaas zullen met de personeelstekorten de wachttijden alleen maar toenemen, en de zorg minder toegankelijk worden.
Zit nu 2e jaar fysio opleiding en het enige wat ik om me heen hoor is negativiteit over de fysiotherapie. Van de praktijkhouder waar ik stage liep tot de leraren op school die vertellen hoe de zorgverzekering de fysiotherapie kapot maakt. We werken voor 25% onder de kostprijs die nodig is om het hoofd boven water te houden. Onrealistische behandelindex waar je met moeite aan kunt houden en als je het niet red word je nog meer gekort op je declaraties. Het maakt het voor mij heel moeilijk om nog postief te blijven om de opleiding af te maken, misschien toch maar wat anders gaan zoeken waar wel toekomst is..
* Ze vinden het salaris te laag voor een beroep op hbo-niveau en ze hebben geen cao die hun arbeidsvoorwaarden beschermt.
* Ze voelen zich beperkt door de zorgverzekeraars die hun vrijheid om goede zorg te verlenen inperken.
Ja, snap ik wel. Geld is nou eenmaal belangrijk, zeker nu met die inflatie en huizencrisis.
Helaas is dit bij, zover ik weet, alle paramedische beroepen in de eerstelijn zo. Geen CAO, slecht salaris en nog slechtere arbeidsvoowaarden. Binnen de huidtherapie is het ook een drama.
8 comments
Fijn he, alles in schema’s en vinkjes stoppen .. eenzelfde verhaal bij logopedisten: die verzuipen ook in onredelijke vergoedingen en regels. Gevolg: de jongere garde wil dit niet en stopt ermee
Fijn hè al 12 jaar geen fatsoenlijke tarief verhoging en geen salaris perspectief
Anekdote, mijn broer heeft de studie gedaan voor fysiotherapie en is in de eerste twee jaar gestopt en begonnen als basisschool leraar. Reden? Hij was de mensen gewoon zat, fysiotherapie is de laatste jaren erg veranderd van veel masseren naar echt oefeningen doen. Veel (vooral oudere mensen) hebben nog het idee dat de fysio dus een plek is waar je een complete behandeling krijgt en zelf niks hoeft te doen. Dat viel mijn broer erg tegen het verkeerde been omdat hij mensen probeerde te helpen die vervolgens niet luisteren naar zijn advies en behandelmethoden.
Er waren natuurlijk ook mensen die wel geholpen wilden worden, maar het vrat aan hem en is dus leraar geworden. In zijn woorden. “Van kinderen verwacht ik dat ze niet luisteren.”
Er zit meer achter dan wat er in het artikel aangesproken wordt maar dat is een nogal ongemakkelijk onderwerp.
Fysios worden steeds meer geconfronteerd met patienten die eigenlijk niet in de fysiotherapie thuis horen tenzij ze in samenwerking met een sociaalwerker en/of een psychiater/psychotherapeut/paartherapeut behandeld worden.
Deze patienten hebben problemen thuis, op hun werk, met zichzelf of met de wereld in het algemeen en komen met vage rug-, nek-, schouder-, ga-maar-door-klachten. Klachten, die normaalgesproken vanzelf weer weg gaan maar door de psychosociale omstandigheden zijn gaan “vastzitten”.
De huisarts weet ‘t maar kan er niets aan doen, de specialist weet ‘t maar ziet niets “behandelbaars” en niemand durft de patient erop aan te spreken. Hoe het met de GGZ in Nederland gesteld is weten we onderhand.
Fysios zijn niet specifiek opgeleid om deze patienten helpen, het is vechten tegen de bierkaai, je wordt als klaagmuur gebruikt. Wanneer je 2-3 zulke patienten per dag ziet gaat ‘t nog. Wanneer je er een stuk of 8-10 ziet ben je ‘s avonds totaal stuk. Gemiddeld ziet een fysio in Nederland zo’n 12-14 patienten per dag.
Burnout voorgeprogrammeerd.
Bron: vele gesprekken met collegas en studenten die tijdens de stage van een verrekte koude kermis thuiskomen.
Wanneer je dit probleem wilt oplossen moet je heel wat veranderen in de gezondheidszorg, dat is met een CAO niet gedaan.
Tja, volgens mij speelt dit probleem helaas bij veel meer paramedische beroepen. Ik zie in mijn omgeving ook een hoop jonge logopedisten stoppen. De lonen die heel laag liggen, door de ontzettend lage tarieven vanuit de zorgverzekeraar. En als je in de eerstelijnspraktijken werkt, ook regelmatig geen vergoeding als mensen niet op komen dagen. Dit in combinatie met een hele hoge werkdruk.
Het is zo zonde, want zeker met oog op preventie zijn paramedische beroepen ontzettend belangrijk. Helaas zullen met de personeelstekorten de wachttijden alleen maar toenemen, en de zorg minder toegankelijk worden.
Zit nu 2e jaar fysio opleiding en het enige wat ik om me heen hoor is negativiteit over de fysiotherapie. Van de praktijkhouder waar ik stage liep tot de leraren op school die vertellen hoe de zorgverzekering de fysiotherapie kapot maakt. We werken voor 25% onder de kostprijs die nodig is om het hoofd boven water te houden. Onrealistische behandelindex waar je met moeite aan kunt houden en als je het niet red word je nog meer gekort op je declaraties. Het maakt het voor mij heel moeilijk om nog postief te blijven om de opleiding af te maken, misschien toch maar wat anders gaan zoeken waar wel toekomst is..
* Ze vinden het salaris te laag voor een beroep op hbo-niveau en ze hebben geen cao die hun arbeidsvoorwaarden beschermt.
* Ze voelen zich beperkt door de zorgverzekeraars die hun vrijheid om goede zorg te verlenen inperken.
Ja, snap ik wel. Geld is nou eenmaal belangrijk, zeker nu met die inflatie en huizencrisis.
Helaas is dit bij, zover ik weet, alle paramedische beroepen in de eerstelijn zo. Geen CAO, slecht salaris en nog slechtere arbeidsvoowaarden. Binnen de huidtherapie is het ook een drama.