Toen Yvon Chouinard in de achtertuin van zijn ouders in Burbank, Californië begon met het maken van klimmateriaal gebruikte hij staal. Al snel kreeg hij de reputatie het ‘beste’ klimmateriaal van Amerika te maken. Maar iedere keer dat een klimmer zo’n stalen pin een rots in sloeg, werd de spleet iets groter en uiteindelijk onbruikbaar. Chouinard realiseerde zich dat hij geld verdiende met het vernietigen van de natuur, en daarmee de sport. En dus stapte hij over op aluminium blokken, die de rots niet beschadigden.
De verandering was duur en een risico voor het jonge bedrijf, maar het morele dilemma was voor Chouinard reden genoeg om de verandering door te zetten – en er luidkeels over te communiceren. Met succes: binnen een jaar stapte veertig procent van de Amerikaanse klimgemeenschap over op het gebruik van aluminium.
Deze ervaring bracht Chouinard mee toen hij in 1973 het outdoormerk Patagonia begon. Hij wilde alleen kleding maken van hoge kwaliteit, die lang mee ging. De impact op het milieu wilde hij zo veel mogelijk beperken. In 1996 stapte het merk daarom over op 100 procent biologisch katoen, om dat in de jaren daarna steeds meer te vervangen door gerecycled materiaal. Maar de verantwoordelijkheid die Chouinard het bedrijf toeschreef reikte verder.
In 2002 besloot hij voortaan jaarlijks een procent van de omzet te doneren aan goede doelen op gebied van milieu en natuur. En in 2011 plaatste Patagonia een paginagrote advertentie in The New York Times waarin het consumenten opriep ‘dit jack niet te kopen’, om aandacht te vestigen op het probleem van overconsumptie in de kledingindustrie.
De kleding moest bovendien eerlijk worden geproduceerd: in 2012 benoemde de top van het bedrijf het betalen van een goed loon aan iedereen die Patagoniaproducten maakt tot ‘prioriteit’. En in 2020 lanceerde Patagonia een campagne waarin het consumenten aanmoedigde om hogere eisen te stellen aan kledingmerken: ‘Demand recycled. Demand organic. Demand Fair Trade,’ riep Patagonia zijn kijkers op. Van Patagonia’s eigen producten is meer dan 80 procent Fair Trade gecertificeerd.
In 2022 wekte de inmiddels 84-jarige Chouinard wereldwijd verbazing, toen hij 98 procent van zijn aandelen weggaf aan een nieuw opgerichte ngo, the Holdfast Collective, die zich ‘inzet voor het bestrijden van de milieucrisis en het beschermen van de natuur.’ Niet langer zou de winst van Patagonia naar hemzelf of zijn kinderen vloeien, maar naar het klimaat. ‘De aarde is nu onze enige aandeelhouder,’ zei Chouinard. Miljardair geeft bedrijf weg aan het klimaat, schreven kranten als The New York Times, The Washington Post en The Guardian.
De constructie leverde de ngo naar schatting 700 miljoen dollar voordeel op, die Chouinard aan belasting had moeten betalen wanneer hij het bedrijf had verkocht en de opbrengst had gedoneerd aan dezelfde ngo. Maar volgens Chouinard was deze constructie hem om iets anders te doen: het beschermen van Patagonia’s waarden. De aandelen met stemrecht gaf hij niet aan Holdfast Collective, maar aan een familietrust, waardoor zijn familie de koers van het bedrijf kan blijven bepalen.
De omzet van het bedrijf, waarvan het Europese hoofdkantoor in Amsterdam gevestigd is, groeide vorig jaar met ruim 50 procent tot zo’n 1,5 miljard dollar.
Het is zo kut dat ALLES gewoon een leugen is. Je kan nog zo hard je best doen om ‘verantwoord’ in te kopen: het gaat je niet lukken.
Ik had altijd de theorie dat de kans groter was dat er van een duur kledingstuk meer naar de arbeiders en duurzaamheid van de materialen zou gaan, maar als ik zie welke merken hier genoemd worden kan ik die theorie laten varen. Wat een clusterfuck.
Ik kocht al in de jaren ’80 spullen van Patagonia als bergsporter. Volgens mij werd alles toen nog in de VS geproduceerd. Ben altijd een fan van het merk geweest, ook vanwege de innovaties (eerste fleece van gerecyclede petflessen, olievrije wetsuits) en open bedrijfscultuur van Chouinard.
Maar inmiddels is het een globaal kledingmerk geworden. En het verbaasde me al dat ze nog zo trouw aan hun principes gebleven waren en dat blijkt dus ook niet het geval te zijn. Het is al lang geen buitensportmerk meer en wordt waarschijnlijk gerund door management wat puur naar de omzetcijfers kijkt.
Geldt trouwens ook voor de andere echt goede buitensportmerken van weleer zoals The North Face en Lowe, die nu mainstream zijn. Ik weet nog dat je Lowe rugzakken had die in Ierland werden geproduceerd en de rugzakken in China. Die laatste waren van veel slechtere kwaliteit.
Overigens is het wel mooi en degelijk spul. Het gaat lang mee en in die zin wel duurzamer dan veel andere spullen.
Verschrikkelijk. Soms weet je gewoon niet wat nu goed en duurzaam is. Consuminderen is het enige waarvan ik zeker weet dat het echt werkt. Daar doen we als gezin wel veel aan.
Net als biologische en duurzaam voedsl en cosmetica. Dat lees ik overal (marketingmachines) maar daarna blijkt dat het juist meer co2 uitstoot dan niet-biologisch en traditioneel, omdat dat efficiënter is.
Soms weet ik het even niet meer. Dan maar zo min mogelijk (action meuk en fast fashion etc) en hopelijk zo duurzaam mogelijk.
Naar om te lezen hoe zwaar de mensen in lage lonen landen het hebben. Ergens weten we het wel, maar verdwijnt dit graag uit ons geheugen.
Ontzettend triest om dit zo te lezen, ik had eerder niet zo’n negatief beeld over Patagonia, maar ergens weet je ook wel dat grote bedrijven gewoon veel liegen en greenwashen.
Het is een druppel op de hete plaat, en lang niet voor iedereen mogelijk, maar het beste wat we zelf kunnen doen is lokaal kopen bij kleine kledingateliers, ondanks dat kleding dan een stuk duurder is.
Dus vraag aan jullie! Wat zijn nou wel duurzame merken? Welke merken worden uitsluitend in hoge loon landen gemaakt? (voor zover bewezen is).
Tja, kan me eigenlijk niet verbazen hierover. De textielindustrie is berucht om de slechte werkomstandigheden. Continu komt er weer nieuws naar buiten over hoe mensen daar afgebeuld en uitgebuit worden. Zelfs als je alleen kleding koopt die in het Westen gemaakt wordt weet je niet zeker dat werknemers onder verantwoorde omstandigheden werken: genoeg plekken in bijvoorbeeld het [Verenigd Koninkrijk](https://www.telegraph.co.uk/fashion/brands/truth-uks-fast-fashion-sweatshops/) of de [VS](https://www.cbsnews.com/news/la-garment-factories-investigation/) waar mensen onder slechte omstandigheden voor veel te lage lonen moeten werken.
Snap ook dat het voor kledingmerken lastig is om te controleren: je kan niet iemand 24/7 in elke fabriek zetten om te kijken of ze zich wel aan de regels houden die jij gesteld hebt, en zelfs als je dat wel doet kan er achter de schermen nog veel mis gaan. Fabrieksbazen beloven natuurlijk van alles om een opdracht binnen te halen.
Zaken als Primark lopen omdat mensen er heen gaan. En als je kleding koopt in de winkel denk je er ook eigenlijk verder niet over na hoe dat uiteindelijk in je kast komt, ten minste ik niet. En, laten we deze groep niet vergeten, een aanzienlijk deel van de Nederlanders heeft ook de luxe niet om zich hier over zorgen te maken. Die moeten van een beperkt budget zichzelf en/of hun kinderen kleden en dan is duurzaamheid wel het laatste waar je je zorgen over maakt. En als je kinderen binnen 3 maanden uit hun kleren groeien zal hoe lang de kleding mee gaat je dan ook een worst wezen. Dus winkels als Primark en H&M zullen altijd mensen blijven trekken.
Het probleem zit volgens mij meer in de grote merken die tegelijkertijd én alles voor bodemprijzen inkopen én alles voor een flinke prijs verkopen. Die kunnen absoluut veel meer doen dan dat ze nu doen. Met een paar merken in de industrie die hameren op duurzaamheid kom je niet ver, maar als 50% van alle grote kledingmerken zich écht inspant om hun kleding onder goede omstandigheden te laten maken dan kom je echt wel ergens. Je kleding kan namelijk als je iemand uit Bangladesh of Thailand een fatsoenlijk leefbaar loon geeft nog steeds heel goedkoop gemaakt worden vergeleken met productie in het Westen.
Goh zeg, dus bedrijven die altijd de mond vol hebben over duurzaamheid, eerlijke lonen en noem maar op zijn eigenlijk dikke vette leugenaars die dat alleen maar zeggen in de hoop nog net dat beetje extra winst te maken? Verrassend, je zou bijna zeggen dat het ze alleen maar om geld te doen is.
Het enige wat je extra krijgt voor je euro is de marketing-boodschap dat je goed bezig bent. Een dikke vette leugen die je zelf mag financieren. Wat een cynische wereld 🙁
Ik vind de reactie van Patagonia wel goed. Heel leuk om vanachter een toetsenbord (door kinderhandjes gemaakt, toevallig) te pleiten voor betere arbeidsomstandigheden, maar zoals Patagonia aangeeft, krijg je die niet van de een op de andere dag voor elkaar. Corruptie is een enorm probleem, dus meer geld over de balk, is geen oplossing.
Ik ben verbaasd /s
Kan je nagaan, Patagonia is nog een merk dat moeite doet en dan gaat het er alsnog zo aan toe.
14 comments
Toen Yvon Chouinard in de achtertuin van zijn ouders in Burbank, Californië begon met het maken van klimmateriaal gebruikte hij staal. Al snel kreeg hij de reputatie het ‘beste’ klimmateriaal van Amerika te maken. Maar iedere keer dat een klimmer zo’n stalen pin een rots in sloeg, werd de spleet iets groter en uiteindelijk onbruikbaar. Chouinard realiseerde zich dat hij geld verdiende met het vernietigen van de natuur, en daarmee de sport. En dus stapte hij over op aluminium blokken, die de rots niet beschadigden.
De verandering was duur en een risico voor het jonge bedrijf, maar het morele dilemma was voor Chouinard reden genoeg om de verandering door te zetten – en er luidkeels over te communiceren. Met succes: binnen een jaar stapte veertig procent van de Amerikaanse klimgemeenschap over op het gebruik van aluminium.
Deze ervaring bracht Chouinard mee toen hij in 1973 het outdoormerk Patagonia begon. Hij wilde alleen kleding maken van hoge kwaliteit, die lang mee ging. De impact op het milieu wilde hij zo veel mogelijk beperken. In 1996 stapte het merk daarom over op 100 procent biologisch katoen, om dat in de jaren daarna steeds meer te vervangen door gerecycled materiaal. Maar de verantwoordelijkheid die Chouinard het bedrijf toeschreef reikte verder.
In 2002 besloot hij voortaan jaarlijks een procent van de omzet te doneren aan goede doelen op gebied van milieu en natuur. En in 2011 plaatste Patagonia een paginagrote advertentie in The New York Times waarin het consumenten opriep ‘dit jack niet te kopen’, om aandacht te vestigen op het probleem van overconsumptie in de kledingindustrie.
De kleding moest bovendien eerlijk worden geproduceerd: in 2012 benoemde de top van het bedrijf het betalen van een goed loon aan iedereen die Patagoniaproducten maakt tot ‘prioriteit’. En in 2020 lanceerde Patagonia een campagne waarin het consumenten aanmoedigde om hogere eisen te stellen aan kledingmerken: ‘Demand recycled. Demand organic. Demand Fair Trade,’ riep Patagonia zijn kijkers op. Van Patagonia’s eigen producten is meer dan 80 procent Fair Trade gecertificeerd.
In 2022 wekte de inmiddels 84-jarige Chouinard wereldwijd verbazing, toen hij 98 procent van zijn aandelen weggaf aan een nieuw opgerichte ngo, the Holdfast Collective, die zich ‘inzet voor het bestrijden van de milieucrisis en het beschermen van de natuur.’ Niet langer zou de winst van Patagonia naar hemzelf of zijn kinderen vloeien, maar naar het klimaat. ‘De aarde is nu onze enige aandeelhouder,’ zei Chouinard. Miljardair geeft bedrijf weg aan het klimaat, schreven kranten als The New York Times, The Washington Post en The Guardian.
De constructie leverde de ngo naar schatting 700 miljoen dollar voordeel op, die Chouinard aan belasting had moeten betalen wanneer hij het bedrijf had verkocht en de opbrengst had gedoneerd aan dezelfde ngo. Maar volgens Chouinard was deze constructie hem om iets anders te doen: het beschermen van Patagonia’s waarden. De aandelen met stemrecht gaf hij niet aan Holdfast Collective, maar aan een familietrust, waardoor zijn familie de koers van het bedrijf kan blijven bepalen.
De omzet van het bedrijf, waarvan het Europese hoofdkantoor in Amsterdam gevestigd is, groeide vorig jaar met ruim 50 procent tot zo’n 1,5 miljard dollar.
Het is zo kut dat ALLES gewoon een leugen is. Je kan nog zo hard je best doen om ‘verantwoord’ in te kopen: het gaat je niet lukken.
Ik had altijd de theorie dat de kans groter was dat er van een duur kledingstuk meer naar de arbeiders en duurzaamheid van de materialen zou gaan, maar als ik zie welke merken hier genoemd worden kan ik die theorie laten varen. Wat een clusterfuck.
Ik kocht al in de jaren ’80 spullen van Patagonia als bergsporter. Volgens mij werd alles toen nog in de VS geproduceerd. Ben altijd een fan van het merk geweest, ook vanwege de innovaties (eerste fleece van gerecyclede petflessen, olievrije wetsuits) en open bedrijfscultuur van Chouinard.
Maar inmiddels is het een globaal kledingmerk geworden. En het verbaasde me al dat ze nog zo trouw aan hun principes gebleven waren en dat blijkt dus ook niet het geval te zijn. Het is al lang geen buitensportmerk meer en wordt waarschijnlijk gerund door management wat puur naar de omzetcijfers kijkt.
Geldt trouwens ook voor de andere echt goede buitensportmerken van weleer zoals The North Face en Lowe, die nu mainstream zijn. Ik weet nog dat je Lowe rugzakken had die in Ierland werden geproduceerd en de rugzakken in China. Die laatste waren van veel slechtere kwaliteit.
Overigens is het wel mooi en degelijk spul. Het gaat lang mee en in die zin wel duurzamer dan veel andere spullen.
Verschrikkelijk. Soms weet je gewoon niet wat nu goed en duurzaam is. Consuminderen is het enige waarvan ik zeker weet dat het echt werkt. Daar doen we als gezin wel veel aan.
Net als biologische en duurzaam voedsl en cosmetica. Dat lees ik overal (marketingmachines) maar daarna blijkt dat het juist meer co2 uitstoot dan niet-biologisch en traditioneel, omdat dat efficiënter is.
Soms weet ik het even niet meer. Dan maar zo min mogelijk (action meuk en fast fashion etc) en hopelijk zo duurzaam mogelijk.
Naar om te lezen hoe zwaar de mensen in lage lonen landen het hebben. Ergens weten we het wel, maar verdwijnt dit graag uit ons geheugen.
Ontzettend triest om dit zo te lezen, ik had eerder niet zo’n negatief beeld over Patagonia, maar ergens weet je ook wel dat grote bedrijven gewoon veel liegen en greenwashen.
Het is een druppel op de hete plaat, en lang niet voor iedereen mogelijk, maar het beste wat we zelf kunnen doen is lokaal kopen bij kleine kledingateliers, ondanks dat kleding dan een stuk duurder is.
Dus vraag aan jullie! Wat zijn nou wel duurzame merken? Welke merken worden uitsluitend in hoge loon landen gemaakt? (voor zover bewezen is).
Tja, kan me eigenlijk niet verbazen hierover. De textielindustrie is berucht om de slechte werkomstandigheden. Continu komt er weer nieuws naar buiten over hoe mensen daar afgebeuld en uitgebuit worden. Zelfs als je alleen kleding koopt die in het Westen gemaakt wordt weet je niet zeker dat werknemers onder verantwoorde omstandigheden werken: genoeg plekken in bijvoorbeeld het [Verenigd Koninkrijk](https://www.telegraph.co.uk/fashion/brands/truth-uks-fast-fashion-sweatshops/) of de [VS](https://www.cbsnews.com/news/la-garment-factories-investigation/) waar mensen onder slechte omstandigheden voor veel te lage lonen moeten werken.
Snap ook dat het voor kledingmerken lastig is om te controleren: je kan niet iemand 24/7 in elke fabriek zetten om te kijken of ze zich wel aan de regels houden die jij gesteld hebt, en zelfs als je dat wel doet kan er achter de schermen nog veel mis gaan. Fabrieksbazen beloven natuurlijk van alles om een opdracht binnen te halen.
Zaken als Primark lopen omdat mensen er heen gaan. En als je kleding koopt in de winkel denk je er ook eigenlijk verder niet over na hoe dat uiteindelijk in je kast komt, ten minste ik niet. En, laten we deze groep niet vergeten, een aanzienlijk deel van de Nederlanders heeft ook de luxe niet om zich hier over zorgen te maken. Die moeten van een beperkt budget zichzelf en/of hun kinderen kleden en dan is duurzaamheid wel het laatste waar je je zorgen over maakt. En als je kinderen binnen 3 maanden uit hun kleren groeien zal hoe lang de kleding mee gaat je dan ook een worst wezen. Dus winkels als Primark en H&M zullen altijd mensen blijven trekken.
Het probleem zit volgens mij meer in de grote merken die tegelijkertijd én alles voor bodemprijzen inkopen én alles voor een flinke prijs verkopen. Die kunnen absoluut veel meer doen dan dat ze nu doen. Met een paar merken in de industrie die hameren op duurzaamheid kom je niet ver, maar als 50% van alle grote kledingmerken zich écht inspant om hun kleding onder goede omstandigheden te laten maken dan kom je echt wel ergens. Je kleding kan namelijk als je iemand uit Bangladesh of Thailand een fatsoenlijk leefbaar loon geeft nog steeds heel goedkoop gemaakt worden vergeleken met productie in het Westen.
Goh zeg, dus bedrijven die altijd de mond vol hebben over duurzaamheid, eerlijke lonen en noem maar op zijn eigenlijk dikke vette leugenaars die dat alleen maar zeggen in de hoop nog net dat beetje extra winst te maken? Verrassend, je zou bijna zeggen dat het ze alleen maar om geld te doen is.
Het enige wat je extra krijgt voor je euro is de marketing-boodschap dat je goed bezig bent. Een dikke vette leugen die je zelf mag financieren. Wat een cynische wereld 🙁
Ik vind de reactie van Patagonia wel goed. Heel leuk om vanachter een toetsenbord (door kinderhandjes gemaakt, toevallig) te pleiten voor betere arbeidsomstandigheden, maar zoals Patagonia aangeeft, krijg je die niet van de een op de andere dag voor elkaar. Corruptie is een enorm probleem, dus meer geld over de balk, is geen oplossing.
Ik ben verbaasd /s
Kan je nagaan, Patagonia is nog een merk dat moeite doet en dan gaat het er alsnog zo aan toe.