Hoe kan iemand zonder veroordeling al tien jaar in een tbs-kliniek zitten?
Het tbs-systeem Het tbs-systeem zit verstopt. Mensen die tbs opgelegd hebben gekregen, wachten in de cel tot er plek is. Terwijl psychiatrisch patiënten die níét in zo’n kliniek horen er juist vastzitten.
Bas Haan
16 juni 2023 om 19:38
Leestijd 12 minuten
Illustratie Lynne Brouwer
„Klote en goed”, vat de timide jongeman (27) zijn situatie samen. Het is eind maart, hij zit in een kleine, kale spreekkamer op de, op een na, zwaarst beveiligde afdeling van tbs-kliniek De Rooyse Wissel. Om privacyredenen wordt zijn naam niet genoemd in dit artikel. Hij ziet er jonger uit dan hij is, hij draagt een schone trainingsbroek van Australian, het bijbehorende jasje ontbreekt. Dat ligt „in de opslag” bij de meeste van zijn spullen. Hij speelt met zijn koffiebekertje, spreekt binnensmonds in korte zinnen. Die klinken wat versuft, mogelijk door de antipsychotica. Om zijn nek hangt de koptelefoon waar hij uren per dag muziek op luistert, maar die hem er ook permanent aan herinnert dat hij hier zijn computer moet missen en dus zelf geen muziek kan maken. De meeste spullen zijn namelijk verboden in de tbs-kliniek, waar hij al meer dan een jaar ‘woont’.
De tbs-kliniek van psychiatrische instelling De Rooyse Wissel is een door hoge gevangenishekken omgeven, afgesloten complex tussen de bossen en weilanden langs de provinciale weg in Oostrum, Noord-Limburg. Er zitten zo’n tweehonderd tbs’ers: mensen die misdrijven pleegden, maar niet of verminderd toerekeningsvatbaar waren en daarom van de rechter jarenlang een gedwongen psychiatrische tbs-behandeling moeten ondergaan – vaak aansluitend op een gevangenisstraf.
Maar dat geldt niet voor deze man. Aan zijn opname is geen strafrechter te pas gekomen. Hij kreeg ook nooit tbs opgelegd. Hij zit hier omdat hij simpelweg nergens anders terecht kan.
„Ik word er boos van”, zegt hij, zonder stemverheffing, „Ik zit de hele dag op mijn kamer. Maar ik kan er niks tegen doen.”
Hij is een van de cliënten van het ‘FACT-team’ van De Rooyse Wissel. Dat team staat los van de tbs-kliniek en behandelt niet-opgenomen patiënten. Het team werkt niet vanuit een kliniek, maar vanuit een doodnormaal kantoorpand in een woonwijk in Blerick, op een half uur rijden.
>bezuinigingen, marktwerking en decentralisatie steeds moeilijker geworden. De gevolgen zijn schrijnend.
De rode draad van veel meer onderwerpen, dankzij de neoliberalen.
Wij zijn de samenleving lieve forum genoten… Ik, werkzaam in de wijkzorg, wil best de niet op handen zijnde loonsverhoging opofferen voor meer verpleeghuizen en ggz plekken. Ik lijk wel gek, maar “men” beseft niet dat het al 5 voor 12 is geweest.
Los van de inhoudelijke ellende die het artikel blootlegt: dit is een kwaliteitsstuk. De journalist weet uitstekend de menselijke inzet en het onmogelijke systeem naast elkaar te zetten, met respect.
Antwoord op de titel: er werken
Ik zou dan toch liever nog een keer zelfmoord proberen dan in zo’n *limbo* te moeten verblijven. Elke keer als ik dit soort dingen lees ben ik toch weer blij dat het met mij anders is gelopen, maar ik had in zijn schoenen kunnen staan.
Mooi man, die marktwerking in ins keigaaf landje! 😒
Ik ben verpleegkundige in de psychiatrie en het laten doorstromen van patiënten met deze problematiek en een hoge WLZ (5 of hoger) is problematisch. Waar deze meneer mee te maken heeft is niet uniek, ik ben werkzaam geweest op twee afdelingen vol met mensen die nergens aangenomen worden en in een forensisch kliniek waar mensen met een TBS en Zorgmaatregel (vroeger RM) gemengd op afdelingen opgenomen zijn. Ik ken een casus waarbij iemand 15 jaar lang opgenomen was zonder TBS maatregel (wel met een ZM).
De zorgzwaarte is simpelweg te hoog en andere plekken kunnen dit niet aan. Het risico op terugval is enorm en je wil de voorpagina van de krant als instelling niet halen. In Nederland zijn er vrijwel geen instellingen die mensen met deze problematiek opnemen voor een woonplek, het kost veel, lever niks op en je neemt een enorm risico.
8 comments
Hoe kan iemand zonder veroordeling al tien jaar in een tbs-kliniek zitten?
Het tbs-systeem Het tbs-systeem zit verstopt. Mensen die tbs opgelegd hebben gekregen, wachten in de cel tot er plek is. Terwijl psychiatrisch patiënten die níét in zo’n kliniek horen er juist vastzitten.
Bas Haan
16 juni 2023 om 19:38
Leestijd 12 minuten
Illustratie Lynne Brouwer
„Klote en goed”, vat de timide jongeman (27) zijn situatie samen. Het is eind maart, hij zit in een kleine, kale spreekkamer op de, op een na, zwaarst beveiligde afdeling van tbs-kliniek De Rooyse Wissel. Om privacyredenen wordt zijn naam niet genoemd in dit artikel. Hij ziet er jonger uit dan hij is, hij draagt een schone trainingsbroek van Australian, het bijbehorende jasje ontbreekt. Dat ligt „in de opslag” bij de meeste van zijn spullen. Hij speelt met zijn koffiebekertje, spreekt binnensmonds in korte zinnen. Die klinken wat versuft, mogelijk door de antipsychotica. Om zijn nek hangt de koptelefoon waar hij uren per dag muziek op luistert, maar die hem er ook permanent aan herinnert dat hij hier zijn computer moet missen en dus zelf geen muziek kan maken. De meeste spullen zijn namelijk verboden in de tbs-kliniek, waar hij al meer dan een jaar ‘woont’.
De tbs-kliniek van psychiatrische instelling De Rooyse Wissel is een door hoge gevangenishekken omgeven, afgesloten complex tussen de bossen en weilanden langs de provinciale weg in Oostrum, Noord-Limburg. Er zitten zo’n tweehonderd tbs’ers: mensen die misdrijven pleegden, maar niet of verminderd toerekeningsvatbaar waren en daarom van de rechter jarenlang een gedwongen psychiatrische tbs-behandeling moeten ondergaan – vaak aansluitend op een gevangenisstraf.
Maar dat geldt niet voor deze man. Aan zijn opname is geen strafrechter te pas gekomen. Hij kreeg ook nooit tbs opgelegd. Hij zit hier omdat hij simpelweg nergens anders terecht kan.
„Ik word er boos van”, zegt hij, zonder stemverheffing, „Ik zit de hele dag op mijn kamer. Maar ik kan er niks tegen doen.”
Hij is een van de cliënten van het ‘FACT-team’ van De Rooyse Wissel. Dat team staat los van de tbs-kliniek en behandelt niet-opgenomen patiënten. Het team werkt niet vanuit een kliniek, maar vanuit een doodnormaal kantoorpand in een woonwijk in Blerick, op een half uur rijden.
>bezuinigingen, marktwerking en decentralisatie steeds moeilijker geworden. De gevolgen zijn schrijnend.
De rode draad van veel meer onderwerpen, dankzij de neoliberalen.
Wij zijn de samenleving lieve forum genoten… Ik, werkzaam in de wijkzorg, wil best de niet op handen zijnde loonsverhoging opofferen voor meer verpleeghuizen en ggz plekken. Ik lijk wel gek, maar “men” beseft niet dat het al 5 voor 12 is geweest.
Los van de inhoudelijke ellende die het artikel blootlegt: dit is een kwaliteitsstuk. De journalist weet uitstekend de menselijke inzet en het onmogelijke systeem naast elkaar te zetten, met respect.
Antwoord op de titel: er werken
Ik zou dan toch liever nog een keer zelfmoord proberen dan in zo’n *limbo* te moeten verblijven. Elke keer als ik dit soort dingen lees ben ik toch weer blij dat het met mij anders is gelopen, maar ik had in zijn schoenen kunnen staan.
Mooi man, die marktwerking in ins keigaaf landje! 😒
Ik ben verpleegkundige in de psychiatrie en het laten doorstromen van patiënten met deze problematiek en een hoge WLZ (5 of hoger) is problematisch. Waar deze meneer mee te maken heeft is niet uniek, ik ben werkzaam geweest op twee afdelingen vol met mensen die nergens aangenomen worden en in een forensisch kliniek waar mensen met een TBS en Zorgmaatregel (vroeger RM) gemengd op afdelingen opgenomen zijn. Ik ken een casus waarbij iemand 15 jaar lang opgenomen was zonder TBS maatregel (wel met een ZM).
De zorgzwaarte is simpelweg te hoog en andere plekken kunnen dit niet aan. Het risico op terugval is enorm en je wil de voorpagina van de krant als instelling niet halen. In Nederland zijn er vrijwel geen instellingen die mensen met deze problematiek opnemen voor een woonplek, het kost veel, lever niks op en je neemt een enorm risico.