Niemand wil wonen in een sporthal of andere hut vol met mensen met allerlei emotionele bagage en trauma’s. We weten allemaal wat de oplossing is: de grenzen sluiten en wachten tot we eindelijk weer plek hebben om iedereen fatsoenlijk te helpen (waarbij onze eigen jeugd ook nog een huis krijgt om een toekomst op te bouwen). Maar die oplossing is in ons polderlandje niet bespreekbaar.
Zo lang je op de een of andere manier hoop uit blijft stralen blijft het volk komen.
* Uitgeprocedeerden niet uitzetten? Aha, ik kan dus gewoon rond blijven hangen. En er is voldoende volk wat die stiekem toch wel helpt.
* Eindeloos proces? Na al die jaren ben ik zo ‘vernederlands’ dat ik een extra argument heb om niet terug te kunnen naar land van afkomst.
* Gezinshereniging? Ik kom er niet door, maar als ik m’n kinderen daar krijg, worden ze niet uitgezet en kom ik er alsnog in.
Zorgen dat uitgeprocedeerd ook echt exit betekend zou al veel helpen, niet alsnog een zak geld of allerlei toeslagen oid er op ‘omdat het anders zielig is’. Gedwongen uitzetten, weg.
Het proces versnellen, niks jaren rekken, gewoon snel, ‘kom je uit gelukzoekers land x, y of z? Direct exit’, ‘politiek land c of d nemen we de moeite voor’
En stop met die eindeloze beroepen, afgewezen is afgewezen, geen 20 beroepen van elk 5 jaar er over. Exit.
Duidelijk en consequent blijven. Elke keer dat je met de hand over het hart strijkt zeg je alleen maar “als je maar door blijft zeuren geven we toch wel toe” en blijf je met deze problematische stroom zitten. Ja moet echt een ja zijn, en nee echt een nee i.p.v. de ‘misschien wel, misschien niet’ die nu gehanteerd wordt.
En de ouderenzorg moet beter, en de jongerenzorg, en alle zorg wel zo’n beetje.
4 comments
Niemand wil wonen in een sporthal of andere hut vol met mensen met allerlei emotionele bagage en trauma’s. We weten allemaal wat de oplossing is: de grenzen sluiten en wachten tot we eindelijk weer plek hebben om iedereen fatsoenlijk te helpen (waarbij onze eigen jeugd ook nog een huis krijgt om een toekomst op te bouwen). Maar die oplossing is in ons polderlandje niet bespreekbaar.
Zo lang je op de een of andere manier hoop uit blijft stralen blijft het volk komen.
* Uitgeprocedeerden niet uitzetten? Aha, ik kan dus gewoon rond blijven hangen. En er is voldoende volk wat die stiekem toch wel helpt.
* Eindeloos proces? Na al die jaren ben ik zo ‘vernederlands’ dat ik een extra argument heb om niet terug te kunnen naar land van afkomst.
* Gezinshereniging? Ik kom er niet door, maar als ik m’n kinderen daar krijg, worden ze niet uitgezet en kom ik er alsnog in.
Zorgen dat uitgeprocedeerd ook echt exit betekend zou al veel helpen, niet alsnog een zak geld of allerlei toeslagen oid er op ‘omdat het anders zielig is’. Gedwongen uitzetten, weg.
Het proces versnellen, niks jaren rekken, gewoon snel, ‘kom je uit gelukzoekers land x, y of z? Direct exit’, ‘politiek land c of d nemen we de moeite voor’
En stop met die eindeloze beroepen, afgewezen is afgewezen, geen 20 beroepen van elk 5 jaar er over. Exit.
Duidelijk en consequent blijven. Elke keer dat je met de hand over het hart strijkt zeg je alleen maar “als je maar door blijft zeuren geven we toch wel toe” en blijf je met deze problematische stroom zitten. Ja moet echt een ja zijn, en nee echt een nee i.p.v. de ‘misschien wel, misschien niet’ die nu gehanteerd wordt.
En de ouderenzorg moet beter, en de jongerenzorg, en alle zorg wel zo’n beetje.
Zorg in heel Nederland moet beter.