>«Μακράν η χειρότερη παράσταση στο Φεστιβάλ», «κρίμα για το αρχαίο θέατρο», σχολιάζουν χρήστες στο Twitter. Θυελλώδεις αντιδράσεις για την παράσταση της Λένας Κιτσοπούλου, διασκευή του έργου του Αριστοφάνη, στην Επίδαυρο την Παρασκευή και το Σάββατο.
>Δίχασε κοινό και κριτικούς η παράσταση «Σφήκες» του Αριστοφάνη, που σκηνοθέτησε και διασκεύασε η Λένα Κιτσοπούλου και ανέβηκε στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου το βράδυ της Παρασκευής και του Σαββάτου.
>Υπό συνθήκες καύσωνα στο Αργολικό Θέατρο, οι θεατές παρακολούθησαν μία παράσταση που μάλλον… ενόχλησε αρκετούς, που αποχώρησαν πριν από τη λήξη της σοκαρισμένοι.
>Η εν λόγω παράσταση ήταν και η αιτία για να ξεσπάσει ένας πρωτοφανής «πόλεμος ποιότητας» στα social media, για την «Επίδαυρο που μας αξίζει» ή «δεν μας αξίζει».
>Yπόθεση παράστασης
Η Λένα Κιτσοπούλου, με την παράσταση αυτή, είχε στόχο να στρέψει το βλέμμα στα σύγχρονα «κεντριά», στα λαϊκά δικαστήρια που στήνονται στις τηλεοπτικές εκπομπές και στα σόσιαλ μίντια. Ήθελε με καυστικό χιούμορ και σκωπτική διάθεση να καυτηριάσει τα κακώς κείμενα της εποχής μας.
>Διάλεξε τους «Σφήκες» του Αριστοφάνη γιατί σε αυτό το έργο ο σπουδαίος συγγραφέας της αρχαιότητας ασχολείται με το Αθηναϊκό δικαστικό σύστημα, το οποίο είχε εκπέσει μετά από την θεσμοθέτηση ενός οβολού που κέρδιζε ως αποζημίωση όποιος δεχόταν να συμμετέχει ως δικαστής στα λαϊκά δικαστήρια. Έτσι οι γηραιότεροι πολίτες που προσέρχονταν καθημερινά σε αυτά, κατέληξαν «επαγγελματίες» μισθωτοί δικαστές, με αμφίβολη βέβαια δικαστική προσφορά.
>Η παράσταση «Σφήκες», που αποτελεί συμπαραγωγή του Εθνικού Θεάτρου με το ΚΘΒΕ, βρέθηκε στο στόχαστρο των κριτών των social media, οι οποίοι δεν δίστασαν να «χτυπήσουν» ανελέητα τη σκηνοθέτη της παράστασης, αλλά και τους συντελεστές, με το όνομα της Λένας Κιτσοπούλου να «τρεντάρει» στις πρώτες θέσεις των δημοφιλών μέσων κοινωνικής δικτύωσης όλο το Σαββατοκύριακο.
>Στους δικούς του Σφήκες, ο Αριστοφάνης σατιρίζει με τον αξεπέραστα αιχμηρό του τρόπο, ένα ζήτημα βαθιά πολιτικό: τη διάβρωση του δικαστικού συστήματος, του ακρογωνιαίου λίθου της λαϊκής κυριαρχίας στην αρχαία Αθήνα. Από τη μία ένας χαιρέκακος, δικομανής ηλικιωμένος δικαστής που ζει για να καταδικάζει «ενόχους» κι από την άλλη ο απεγνωσμένος γιος του, ένα σαθρό δικαστικό σύστημα που μοιράζει επιδόματα και μια ολόκληρη κοινωνία από Σφήκες: άτομα σκληρά με οξύ κεντρί, ακόρεστη όρεξη για κριτική και μηδενική διάθεση για αυτοκριτική.
>Στους Σφήκες της Λένας Κιτσοπούλου όμως ουδόλως συμβαίνει κάτι αντίστοιχο, αν σκεφτεί κανείς ότι η σκηνοθέτης απέρριψε εντελώς τον λόγο του συγγραφέα, έγραψε ένα δικό της κείμενο, ένα νέο έργο στο όνομα της «προσαρμογής» στο σήμερα. Αρνήθηκε τη διαχρονικότητα του Αριστοφάνη, τη δύναμη δηλαδή ενός κειμένου που για χιλιάδες χρόνια καταφέρνει να μεταφέρει σε κάθε εποχή τη σημασία της δικαιοσύνης και του σεβασμού στους θεσμούς. Με τις γνωστές κιτς επιλογές της που επιστρατεύει σε κάθε σκηνοθεσία της (πλαστικές καρέκλες, αυτοσχεδιασμούς στη σκηνή, ακραίο λεξιλόγιο, αιρετικές απόψεις, ακατάσχετη χυδαιολογία, προσβολές) κατάφερε απλά ένα θλιβερό αποτέλεσμα που δημιούργησε αηδία στους θεατές.
3 comments
άρα πέτυχε
>«Μακράν η χειρότερη παράσταση στο Φεστιβάλ», «κρίμα για το αρχαίο θέατρο», σχολιάζουν χρήστες στο Twitter. Θυελλώδεις αντιδράσεις για την παράσταση της Λένας Κιτσοπούλου, διασκευή του έργου του Αριστοφάνη, στην Επίδαυρο την Παρασκευή και το Σάββατο.
>Δίχασε κοινό και κριτικούς η παράσταση «Σφήκες» του Αριστοφάνη, που σκηνοθέτησε και διασκεύασε η Λένα Κιτσοπούλου και ανέβηκε στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου το βράδυ της Παρασκευής και του Σαββάτου.
>Υπό συνθήκες καύσωνα στο Αργολικό Θέατρο, οι θεατές παρακολούθησαν μία παράσταση που μάλλον… ενόχλησε αρκετούς, που αποχώρησαν πριν από τη λήξη της σοκαρισμένοι.
>Η εν λόγω παράσταση ήταν και η αιτία για να ξεσπάσει ένας πρωτοφανής «πόλεμος ποιότητας» στα social media, για την «Επίδαυρο που μας αξίζει» ή «δεν μας αξίζει».
>Yπόθεση παράστασης
Η Λένα Κιτσοπούλου, με την παράσταση αυτή, είχε στόχο να στρέψει το βλέμμα στα σύγχρονα «κεντριά», στα λαϊκά δικαστήρια που στήνονται στις τηλεοπτικές εκπομπές και στα σόσιαλ μίντια. Ήθελε με καυστικό χιούμορ και σκωπτική διάθεση να καυτηριάσει τα κακώς κείμενα της εποχής μας.
>Διάλεξε τους «Σφήκες» του Αριστοφάνη γιατί σε αυτό το έργο ο σπουδαίος συγγραφέας της αρχαιότητας ασχολείται με το Αθηναϊκό δικαστικό σύστημα, το οποίο είχε εκπέσει μετά από την θεσμοθέτηση ενός οβολού που κέρδιζε ως αποζημίωση όποιος δεχόταν να συμμετέχει ως δικαστής στα λαϊκά δικαστήρια. Έτσι οι γηραιότεροι πολίτες που προσέρχονταν καθημερινά σε αυτά, κατέληξαν «επαγγελματίες» μισθωτοί δικαστές, με αμφίβολη βέβαια δικαστική προσφορά.
>Η παράσταση «Σφήκες», που αποτελεί συμπαραγωγή του Εθνικού Θεάτρου με το ΚΘΒΕ, βρέθηκε στο στόχαστρο των κριτών των social media, οι οποίοι δεν δίστασαν να «χτυπήσουν» ανελέητα τη σκηνοθέτη της παράστασης, αλλά και τους συντελεστές, με το όνομα της Λένας Κιτσοπούλου να «τρεντάρει» στις πρώτες θέσεις των δημοφιλών μέσων κοινωνικής δικτύωσης όλο το Σαββατοκύριακο.
>Στους δικούς του Σφήκες, ο Αριστοφάνης σατιρίζει με τον αξεπέραστα αιχμηρό του τρόπο, ένα ζήτημα βαθιά πολιτικό: τη διάβρωση του δικαστικού συστήματος, του ακρογωνιαίου λίθου της λαϊκής κυριαρχίας στην αρχαία Αθήνα. Από τη μία ένας χαιρέκακος, δικομανής ηλικιωμένος δικαστής που ζει για να καταδικάζει «ενόχους» κι από την άλλη ο απεγνωσμένος γιος του, ένα σαθρό δικαστικό σύστημα που μοιράζει επιδόματα και μια ολόκληρη κοινωνία από Σφήκες: άτομα σκληρά με οξύ κεντρί, ακόρεστη όρεξη για κριτική και μηδενική διάθεση για αυτοκριτική.
>Στους Σφήκες της Λένας Κιτσοπούλου όμως ουδόλως συμβαίνει κάτι αντίστοιχο, αν σκεφτεί κανείς ότι η σκηνοθέτης απέρριψε εντελώς τον λόγο του συγγραφέα, έγραψε ένα δικό της κείμενο, ένα νέο έργο στο όνομα της «προσαρμογής» στο σήμερα. Αρνήθηκε τη διαχρονικότητα του Αριστοφάνη, τη δύναμη δηλαδή ενός κειμένου που για χιλιάδες χρόνια καταφέρνει να μεταφέρει σε κάθε εποχή τη σημασία της δικαιοσύνης και του σεβασμού στους θεσμούς. Με τις γνωστές κιτς επιλογές της που επιστρατεύει σε κάθε σκηνοθεσία της (πλαστικές καρέκλες, αυτοσχεδιασμούς στη σκηνή, ακραίο λεξιλόγιο, αιρετικές απόψεις, ακατάσχετη χυδαιολογία, προσβολές) κατάφερε απλά ένα θλιβερό αποτέλεσμα που δημιούργησε αηδία στους θεατές.
>[…]
Τα μούτρα σας για Επίδαυρο είναι γκιαουριδες