> Αναγορευμένη το 1929 από την Κομμουνιστική Διεθνή σε «παγκόσμια ημέρα αγώνα κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου», με προγραμματισμένες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας για την εκκολαπτόμενη νέα παγκόσμια σύρραξη και τα σχέδια ιμπεριαλιστικής επίθεσης εναντίον της ΕΣΣΔ, αντιμετωπιζόταν από τον Τύπο και τις αστυνομίες των καπιταλιστικών χωρών ως μείζων πρόκληση κατά της κρατικής ασφάλειας, που έπρεπε να παταχθεί δυναμικά με κάθε μέσο. Οι πόλεις στρατοκρατούνταν και οι Ασφάλειες οργίαζαν, σε μια εντυπωσιακή επίδειξη των κατασταλτικών δυνατοτήτων του κρατικού μηχανισμού.
> Στην περίπτωση της Ελλάδας, η ξεχασμένη αυτή επέτειος παρουσιάζει πάντως ένα πρόσθετο ενδιαφέρον: υπενθυμίζει μια ιστορική παράδοση της Αριστεράς, αντιμιλιταριστική κι απροκάλυπτα αντιεθνικιστική, πολύ διαφορετική απ’ αυτή που επικράτησε μεταπολεμικά, μετά την ανασύστασή της ως πατριωτική δύναμη αντίστασης στη χιτλερική Κατοχή. Στα χρόνια του Μεσοπολέμου, η ελληνική Αριστερά δεν συγκροτούνταν, βλέπεις, μονάχα ως φορέας ενός εναλλακτικού κοινωνικού σχεδίου, αλλά και ως η μόνη δομική αντιπολίτευση στον εγχώριο εθνικισμό και μεγαλοϊδεατισμό, την ιδεολογία που είχε ηγεμονεύσει στην εγχώρια δημόσια ζωή από τα μέσα του ΙΘ΄ αιώνα μέχρι την οδυνηρή έμπρακτη εφαρμογή της τη δεκαετία 1912-1922.
3 comments
> Αναγορευμένη το 1929 από την Κομμουνιστική Διεθνή σε «παγκόσμια ημέρα αγώνα κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου», με προγραμματισμένες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας για την εκκολαπτόμενη νέα παγκόσμια σύρραξη και τα σχέδια ιμπεριαλιστικής επίθεσης εναντίον της ΕΣΣΔ, αντιμετωπιζόταν από τον Τύπο και τις αστυνομίες των καπιταλιστικών χωρών ως μείζων πρόκληση κατά της κρατικής ασφάλειας, που έπρεπε να παταχθεί δυναμικά με κάθε μέσο. Οι πόλεις στρατοκρατούνταν και οι Ασφάλειες οργίαζαν, σε μια εντυπωσιακή επίδειξη των κατασταλτικών δυνατοτήτων του κρατικού μηχανισμού.
> Στην περίπτωση της Ελλάδας, η ξεχασμένη αυτή επέτειος παρουσιάζει πάντως ένα πρόσθετο ενδιαφέρον: υπενθυμίζει μια ιστορική παράδοση της Αριστεράς, αντιμιλιταριστική κι απροκάλυπτα αντιεθνικιστική, πολύ διαφορετική απ’ αυτή που επικράτησε μεταπολεμικά, μετά την ανασύστασή της ως πατριωτική δύναμη αντίστασης στη χιτλερική Κατοχή. Στα χρόνια του Μεσοπολέμου, η ελληνική Αριστερά δεν συγκροτούνταν, βλέπεις, μονάχα ως φορέας ενός εναλλακτικού κοινωνικού σχεδίου, αλλά και ως η μόνη δομική αντιπολίτευση στον εγχώριο εθνικισμό και μεγαλοϊδεατισμό, την ιδεολογία που είχε ηγεμονεύσει στην εγχώρια δημόσια ζωή από τα μέσα του ΙΘ΄ αιώνα μέχρι την οδυνηρή έμπρακτη εφαρμογή της τη δεκαετία 1912-1922.
Όχι άλλο κάρβουνοοοοο
Ενδιαφέρον άρθρο.