Door de verkoop van sociale huurwoningen verandert Amsterdam. ‘Alle armen worden de stad uit gedrukt’

1 comment

1. [Archive](https://archive.ph/4kjLq)
   Door de verkoop van sociale huurwoningen verandert Amsterdam. ‘Alle armen worden de stad uit gedrukt’
   Sociale huur – Het aantal sociale huurwoningen in Amsterdam gaat rap achteruit. Verkochte corporatiewoningen verschijnen al snel weer flink duurder op de markt. „Alle armen worden de stad uit gedrukt.”

   Nico is niet iemand die zich snel opwindt over alles wat om hem heen verandert. Al bijna vijftig jaar woont hij aan de Jozef Israëlskade in Amsterdam in een sociale huurwoning. De afgelopen decennia zag hij zijn buurt de Pijp transformeren. De corporatie waarvan hij zijn huis huurt, verkocht links en rechts appartementen in zijn portiek. De auto’s in de straat werden groter en glimmender en op de stoep kwamen de bakfietsen.

   „Het is niet echt een arbeidersbuurt meer, hè”, zegt de 74-jarige Nico, die niet met zijn achternaam in de krant wil, met een lachje.

   Hij knikt even naar twee jonge mensen die in hardloopkleding het trappenhuis aflopen. „Hai, hai, goeiemiddag”, zegt Nico, leunend tegen de deurpost. „Geen idee wie het zijn”, zegt hij als ze de voordeur dicht hebben getrokken. Daarvoor wisselen de bewoners te snel. Het begon met ouders die voor hun studerende kind een appartementje kochten. „En als die dan klaar was, dachten ze: goh, dat is eigenlijk wel lekker geld verdienen.” Zo werd het een huurwoning en had hij om de zoveel tijd weer nieuwe buren.

   Maar hij wil niet klagen, hoor. Hij ziet wel wat er om hem heen gebeurt. „Laat ze maar lekker hun geld verdienen.”

   Jaren geleden kreeg Nico zelf ook eens een aanbod van de Alliantie om zijn huurwoning te kopen. Maar ja, dat kon hij helemaal niet betalen als gepensioneerd elektricien. En dus bleef hij gewoon huren. Want hem krijgen ze niet weg.

   Aan het portiek van Nico en zijn vrouw wonen nog een paar sociale huurders zoals zij, jonge stellen en wat studenten die een appartement delen, gekocht door een van hun ouders. Een van de appartementen is bijna twee jaar verbouwd, om er bij verkoop fiks winst op te maken. Zo komt in dit portiek de dynamiek van de stedelijke woningmarkt samen.

   In sommige gevels aan de Jozef Israëlskade zitten nog glimmende, blauwe gevelstenen. „Stichting Onze Woning, 1923”, staat erop. De straat, voor bijna driekwart in handen van woningcorporaties, is de laatste jaren onderdeel geworden van de verkoopgolf die rond 2010 begon.

   Gevoelig onderwerp
   De verkoop van sociale huurwoningen in grote steden, met name Amsterdam, is al jaren een gevoelig onderwerp. Er bestaat een groot tekort aan sociale huurwoningen. Om dat op te lossen, kondigde minister Hugo de Jonge (Volkshuisvesting, CDA) vorig jaar aan dat in 2030 in elke gemeente ten minste 30 procent van de woningen bestemd moet zijn voor sociale verhuur.

   Verkoop van sociale woningen lijkt dan contraproductief. Maar corporaties zeggen de opbrengsten nodig te hebben om elders nieuwe huurwoningen te bouwen. Elke verkochte woning levert twee nieuwe op, stellen ze. Overigens geven corporaties wanneer een sociale huurwoning in de verkoop gaat, altijd keurig aan dat huurders voorrang krijgen. Maar die kunnen zelden de prijs opbrengen; ze zijn niet voor niks aangewezen op de sociale sector.

   Zo werd een appartement van 66 vierkante meter vloeroppervlak op de derde etage van het portiek aan de Jozef Israëlskade begin dit jaar verkocht voor 515.000 euro, nadat de Alliantie het voor 489.000 te koop had gezet. Zo’n woning aanbieden aan sociale huurders – met een inkomen van hooguit 48.625 euro – heeft weinig zin. Met dat inkomen is een hypotheeklening van rond de 200.000 euro wel ongeveer het maximaal haalbare.

   Boudewijn Rückert (60) sloot zich in 2016 aan bij actiegroep Niet te koop, die toen net een jaar actief was en protesteerde tegen de verkoop van sociale huurwoningen in Amsterdam. Hij zag hoe woningcorporaties waardevolle woningen verkochten en dat „alle armen” zo langzaam uit de stad worden gedrukt.

   Ja, hij kent dat verhaal van de corporaties ook wel. Dat ze twee nieuwe woningen kunnen bouwen door er één te verkopen. Maar die nieuwe huizen komen ergens aan de rand van de stad, zoals in Noord en Nieuw-West. Dat wil zeggen: áls ze er al komen. Want Rückert ziet de voorraad sociale huurwoningen alleen maar slinken.