Onze samenleving kan prima zonder economische groei, volgens Paul Schenderling
Mocht je het gevoel hebben dat de ene milieucrisis over de ander heen buitelt: dat is ook zo. Ze hebben allemaal met elkaar te maken. Volgens econoom Paul Schenderling is er maar één serieuze oplossing: ons tomeloze geloof in economische groei temmen. In zijn boek Er is leven na de groei presenteert hij een concreet alternatief.
Als grote aanjager van de Nederlandse postgroei-beweging trekt Paul Schenderling door het hele land. Hij staat er voor uiteenlopende zaaltjes. De bibliotheek in Berkel en Rodenrijs, de Rotary Club in Deventer, de wetenschappelijke bureaus van ChristenUnie én GroenLinks, het ministerie van EZK, een volle zaal in Tivoli Vredenburg en 72 andere zeer uiteenlopende plekken.
Zijn grootste succesnummer daarbij is een plaatje dat de paradox van Jevons illustreert. We zien drie Volkswagens. Links een Kever uit 1950, in het midden een Golf uit 1995 en rechts een Tiguan uit 2022. De drie auto’s hebben één ding gemeen: ze verbruiken alle drie ongeveer 7,5 liter voor honderd kilometer. Het belangrijke verschil? De Kever weegt 748 kilo, de Golf 1156 kilo en de Tiguan 1590 kilo. De verbrandingsmotor is de afgelopen zeventig jaar door technologische vooruitgang bijna twee keer zo efficiënt geworden. Toch hebben we bijna al die milieuwinst tenietgedaan door steeds zwaardere auto’s te maken. (Zie ook ‘De SUV ligt op ramkoers met het klimaat’ uit VN #4).
Dweilen met de kraan open dus. Volgens Schenderling is het een mechanisme dat we blijven zien zolang we de economie afhankelijk laten zijn van economische groei. Twee jaar geleden ontdekte hij nóg een onderbelichte schaduwzijde van economische groei: hij kwam erachter dat alleen al voor de Nederlandse consumptie tien miljoen mensen nodig zijn, die onder slechte arbeidsomstandigheden werken om onze consumptiehonger te stillen. Het was voor Schenderling de druppel. Hij besloot voortijdig te stoppen met zijn buitenpromotie over kwaliteit van leven, om zich volledig te richten op de Nederlandse postgroei-beweging. Daarvoor vormde hij een denktank met vertegenwoordigers van twaalf politieke partijen, van SP en Partij voor de Dieren tot VVD en SGP. Namens deze denktank schreef hij een boek: Er is leven na de groei.
1 comment
Onze samenleving kan prima zonder economische groei, volgens Paul Schenderling
Mocht je het gevoel hebben dat de ene milieucrisis over de ander heen buitelt: dat is ook zo. Ze hebben allemaal met elkaar te maken. Volgens econoom Paul Schenderling is er maar één serieuze oplossing: ons tomeloze geloof in economische groei temmen. In zijn boek Er is leven na de groei presenteert hij een concreet alternatief.
Als grote aanjager van de Nederlandse postgroei-beweging trekt Paul Schenderling door het hele land. Hij staat er voor uiteenlopende zaaltjes. De bibliotheek in Berkel en Rodenrijs, de Rotary Club in Deventer, de wetenschappelijke bureaus van ChristenUnie én GroenLinks, het ministerie van EZK, een volle zaal in Tivoli Vredenburg en 72 andere zeer uiteenlopende plekken.
Zijn grootste succesnummer daarbij is een plaatje dat de paradox van Jevons illustreert. We zien drie Volkswagens. Links een Kever uit 1950, in het midden een Golf uit 1995 en rechts een Tiguan uit 2022. De drie auto’s hebben één ding gemeen: ze verbruiken alle drie ongeveer 7,5 liter voor honderd kilometer. Het belangrijke verschil? De Kever weegt 748 kilo, de Golf 1156 kilo en de Tiguan 1590 kilo. De verbrandingsmotor is de afgelopen zeventig jaar door technologische vooruitgang bijna twee keer zo efficiënt geworden. Toch hebben we bijna al die milieuwinst tenietgedaan door steeds zwaardere auto’s te maken. (Zie ook ‘De SUV ligt op ramkoers met het klimaat’ uit VN #4).
Dweilen met de kraan open dus. Volgens Schenderling is het een mechanisme dat we blijven zien zolang we de economie afhankelijk laten zijn van economische groei. Twee jaar geleden ontdekte hij nóg een onderbelichte schaduwzijde van economische groei: hij kwam erachter dat alleen al voor de Nederlandse consumptie tien miljoen mensen nodig zijn, die onder slechte arbeidsomstandigheden werken om onze consumptiehonger te stillen. Het was voor Schenderling de druppel. Hij besloot voortijdig te stoppen met zijn buitenpromotie over kwaliteit van leven, om zich volledig te richten op de Nederlandse postgroei-beweging. Daarvoor vormde hij een denktank met vertegenwoordigers van twaalf politieke partijen, van SP en Partij voor de Dieren tot VVD en SGP. Namens deze denktank schreef hij een boek: Er is leven na de groei.