Al 22 jaar ingeschreven bij Woningnet, maar nooit aan de beurt: ‘Het voelt als een loterij’
Hoe bepaalt Woningnet welke kandidaat een woning mag bekijken, en wie hem krijgt? Menno Oostra (67) en zijn partner Leonor Malavar (65) – ruim twee decennia ingeschreven – tasten in het duister. ‘Het systeem is arbitrair en betuttelend.’
Het echtpaar Menno Oostra en Leonor Malaver staat al sinds hun komst naar Amsterdam, tweeëntwintig jaar geleden, ingeschreven bij Woningnet. “We wonen sinds 2001 in De Pijp, in een vrijesectorhuurwoning met een tuintje,” vertelt Oostra. “De buurt is enorm veranderd. Gewone winkels werden allemaal horeca en de prijzen stegen – en onze huur is fors meegegroeid.”
Woon-werkruimte
Het huidige bedrag van rond de 1800 euro per maand is voor Oostra en Malaver, die een stichting hebben die de samenwerking tussen Latijns-Amerika en Amsterdam helpt te bevorderen, nauwelijks nog op te hoesten. Malaver: “We organiseren workshops, studiebegeleiding en coaching voor Latijns-Amerikaanse Amsterdammers en werken regelmatig samen met de VU, de gemeente Amsterdam en met consulaten en ambassades van verschillende Latijns-Amerikaanse landen, en aan studies en projecten in die landen zelf. Ons kantoor, met een bibliotheek en een archief vol documentatie en beeldmateriaal, is aan huis. Vanuit hier organiseren we tentoonstellingen en geven we advies aan Latijns-Amerikaanse bewoners, zodat ze beter mee kunnen doen in de Amsterdamse samenleving en hun rechten kennen.”
Om hun werk voort te kunnen zetten, hopen Oostra en Malaver een sociale huurwoning te vinden waar ook ruimte is voor hun stichting. Ze hebben echter geconstateerd dat een woon-werkruimte niet past in de werkwijze van Woningnet en de wooncorporaties. Oostra: “We hebben ze er allebei al vaak over gebeld, maar ze wijzen naar elkaar en hebben geen oplossing. Als een woon-werkcombinatie niet mogelijk is, zouden we ons archief willen aanbieden aan een vergelijkbare instelling die er de ruimte voor heeft, maar onze grootste wens is om een betaalbare woning in de stad te vinden mét een werkkamer.”
Nooit aan de beurt
Via Woningnet reageert Malaver dagelijks op tientallen woningen. “Ondanks onze inschrijfduur komen we nooit aan de beurt. We ontdekken maar niet wat de criteria voor toekenning zijn en hoe onze positie tussen andere kandidaten wordt bepaald.”
In de rubriek ‘Verhuurd’ zien ze dat vrijwel alle woningen buiten de reguliere lijst om worden verhuurd, via directe bemiddeling. Malaver: “‘Aantal reacties = 1’ staat er dan naast een huis, dat is zeer ongeloofwaardig. Ook valt het ons op dat plattegronden soms niet correct zijn, met onjuiste afmetingen, foto’s zijn er vaak niet en het is soms onduidelijk of er een balkon of een tuin is. Af en toe worden woningen zonder reden weer ingetrokken, of we staan heel hoog, maar worden toch niet uitgenodigd.”
Het echtpaar komt ook niet in aanmerking voor enige vorm van urgentie. “We zijn bij het loket van de Wmo (Wet maatschappelijke ondersteuning, red.) geweest, maar we komen niet in aanmerking voor een benedenwoning, want we kunnen – gelukkig – nog traplopen.”
Het nieuwe systeem van Woningnet, waarbij je extra punten krijgt als je vaak reageert of juist punten kunt verliezen, noemen ze nog ondoorzichtiger dan het oude. Oostra: “Het is arbitrair en betuttelend, en het voelt als een loterij.” Soms wordt iets aangeboden in dorpen ver buiten Amsterdam, maar ze zien het niet voor zich om daar te gaan wonen. “Het voelt alsof we door de corporaties de stad uit gejaagd worden. Maar we willen niet weg. Ons werk is gebonden aan deze stad, we zijn actief als vrijwilliger bij buurtwerk en stembureaus tijdens de verkiezingen.”
Als ze niet aan een betaalbare woning kunnen komen, zouden ze op een dag zomaar op straat kunnen komen te staan. Malaver: “Die gedachte geeft veel stress; we proberen er maar niet te veel over na te denken. We kunnen niks anders doen dan héél veel reageren en hopen dat we op de een of andere manier alsnog een betaalbare woning zullen vinden, waar we ook kunnen blijven werken. Wie heeft een tip voor ons of wil onze activiteiten steunen?”
Tip van Menno
Menno: “Woningnet en de Amsterdamse corporaties zouden flexibeler moeten werken, met meer oog voor de behoeften en omstandigheden van elke huurder.”
Huizenjacht
De zoektocht naar een huis vergt geld, geduld en incasseringsvermogen. Dit artikel is onderdeel van een serie over de huizenjagers van Amsterdam: met welke dromen begonnen ze, en welke zijn daar nog van over? Lees ook voorgaande afleveringen: [hoe vind je nog een huis in Amsterdam?](https://archive.ph/1eyou)
Misschien lees ik het niet goed, of het artikel is niet duidelijk, maar ze zoeken dus een sociale huur woning met een deel voor commerciële doeleinden? (en 1800 voor een gemixte woning in de locatie die ze nu hebben lijkt mij niet heel duur?)
Tja ik weet niet goed wat is daar van moet vinden. Niet heel gek toch? Lijkt mij logisch dat sociale huur corporaties gewoon focussen op woningen. En dat als er maatschappelijk relevante activiteiten ondernomen worden in Amsterdam die niet rendabel maar wel wenselijk dat de gemeente iets regelt aan ruimte.
Los daarvan lijkt het mij wel verstandig gewoon transparent te maken op welke wijze een woning is verhuurd en duidelijk maken welk proces is doorlopen.
>Soms wordt iets aangeboden in dorpen ver buiten Amsterdam, maar ze zien het niet voor zich om daar te gaan wonen.
Zo hoog is de nood dan nog niet. Het komt over als een stel dat perse binnen de ring van Amsterdam wil wonen, bij voorkeur in een rijtjeshuis en dan wel in de goede wijken natuurlijk.
Ik ben actief bij het stembureau… , ja, dan heb je je echt onmisbaar gemaakt voor de samenleving. Maar serieus, als je 1800 per maand voor huisvesting kan ophoesten, wat doe je dan in de sociale woningbouw?
4 comments
Al 22 jaar ingeschreven bij Woningnet, maar nooit aan de beurt: ‘Het voelt als een loterij’
Hoe bepaalt Woningnet welke kandidaat een woning mag bekijken, en wie hem krijgt? Menno Oostra (67) en zijn partner Leonor Malavar (65) – ruim twee decennia ingeschreven – tasten in het duister. ‘Het systeem is arbitrair en betuttelend.’
Het echtpaar Menno Oostra en Leonor Malaver staat al sinds hun komst naar Amsterdam, tweeëntwintig jaar geleden, ingeschreven bij Woningnet. “We wonen sinds 2001 in De Pijp, in een vrijesectorhuurwoning met een tuintje,” vertelt Oostra. “De buurt is enorm veranderd. Gewone winkels werden allemaal horeca en de prijzen stegen – en onze huur is fors meegegroeid.”
Woon-werkruimte
Het huidige bedrag van rond de 1800 euro per maand is voor Oostra en Malaver, die een stichting hebben die de samenwerking tussen Latijns-Amerika en Amsterdam helpt te bevorderen, nauwelijks nog op te hoesten. Malaver: “We organiseren workshops, studiebegeleiding en coaching voor Latijns-Amerikaanse Amsterdammers en werken regelmatig samen met de VU, de gemeente Amsterdam en met consulaten en ambassades van verschillende Latijns-Amerikaanse landen, en aan studies en projecten in die landen zelf. Ons kantoor, met een bibliotheek en een archief vol documentatie en beeldmateriaal, is aan huis. Vanuit hier organiseren we tentoonstellingen en geven we advies aan Latijns-Amerikaanse bewoners, zodat ze beter mee kunnen doen in de Amsterdamse samenleving en hun rechten kennen.”
Om hun werk voort te kunnen zetten, hopen Oostra en Malaver een sociale huurwoning te vinden waar ook ruimte is voor hun stichting. Ze hebben echter geconstateerd dat een woon-werkruimte niet past in de werkwijze van Woningnet en de wooncorporaties. Oostra: “We hebben ze er allebei al vaak over gebeld, maar ze wijzen naar elkaar en hebben geen oplossing. Als een woon-werkcombinatie niet mogelijk is, zouden we ons archief willen aanbieden aan een vergelijkbare instelling die er de ruimte voor heeft, maar onze grootste wens is om een betaalbare woning in de stad te vinden mét een werkkamer.”
Nooit aan de beurt
Via Woningnet reageert Malaver dagelijks op tientallen woningen. “Ondanks onze inschrijfduur komen we nooit aan de beurt. We ontdekken maar niet wat de criteria voor toekenning zijn en hoe onze positie tussen andere kandidaten wordt bepaald.”
In de rubriek ‘Verhuurd’ zien ze dat vrijwel alle woningen buiten de reguliere lijst om worden verhuurd, via directe bemiddeling. Malaver: “‘Aantal reacties = 1’ staat er dan naast een huis, dat is zeer ongeloofwaardig. Ook valt het ons op dat plattegronden soms niet correct zijn, met onjuiste afmetingen, foto’s zijn er vaak niet en het is soms onduidelijk of er een balkon of een tuin is. Af en toe worden woningen zonder reden weer ingetrokken, of we staan heel hoog, maar worden toch niet uitgenodigd.”
Het echtpaar komt ook niet in aanmerking voor enige vorm van urgentie. “We zijn bij het loket van de Wmo (Wet maatschappelijke ondersteuning, red.) geweest, maar we komen niet in aanmerking voor een benedenwoning, want we kunnen – gelukkig – nog traplopen.”
Het nieuwe systeem van Woningnet, waarbij je extra punten krijgt als je vaak reageert of juist punten kunt verliezen, noemen ze nog ondoorzichtiger dan het oude. Oostra: “Het is arbitrair en betuttelend, en het voelt als een loterij.” Soms wordt iets aangeboden in dorpen ver buiten Amsterdam, maar ze zien het niet voor zich om daar te gaan wonen. “Het voelt alsof we door de corporaties de stad uit gejaagd worden. Maar we willen niet weg. Ons werk is gebonden aan deze stad, we zijn actief als vrijwilliger bij buurtwerk en stembureaus tijdens de verkiezingen.”
Als ze niet aan een betaalbare woning kunnen komen, zouden ze op een dag zomaar op straat kunnen komen te staan. Malaver: “Die gedachte geeft veel stress; we proberen er maar niet te veel over na te denken. We kunnen niks anders doen dan héél veel reageren en hopen dat we op de een of andere manier alsnog een betaalbare woning zullen vinden, waar we ook kunnen blijven werken. Wie heeft een tip voor ons of wil onze activiteiten steunen?”
Tip van Menno
Menno: “Woningnet en de Amsterdamse corporaties zouden flexibeler moeten werken, met meer oog voor de behoeften en omstandigheden van elke huurder.”
Huizenjacht
De zoektocht naar een huis vergt geld, geduld en incasseringsvermogen. Dit artikel is onderdeel van een serie over de huizenjagers van Amsterdam: met welke dromen begonnen ze, en welke zijn daar nog van over? Lees ook voorgaande afleveringen: [hoe vind je nog een huis in Amsterdam?](https://archive.ph/1eyou)
Misschien lees ik het niet goed, of het artikel is niet duidelijk, maar ze zoeken dus een sociale huur woning met een deel voor commerciële doeleinden? (en 1800 voor een gemixte woning in de locatie die ze nu hebben lijkt mij niet heel duur?)
Tja ik weet niet goed wat is daar van moet vinden. Niet heel gek toch? Lijkt mij logisch dat sociale huur corporaties gewoon focussen op woningen. En dat als er maatschappelijk relevante activiteiten ondernomen worden in Amsterdam die niet rendabel maar wel wenselijk dat de gemeente iets regelt aan ruimte.
Los daarvan lijkt het mij wel verstandig gewoon transparent te maken op welke wijze een woning is verhuurd en duidelijk maken welk proces is doorlopen.
>Soms wordt iets aangeboden in dorpen ver buiten Amsterdam, maar ze zien het niet voor zich om daar te gaan wonen.
Zo hoog is de nood dan nog niet. Het komt over als een stel dat perse binnen de ring van Amsterdam wil wonen, bij voorkeur in een rijtjeshuis en dan wel in de goede wijken natuurlijk.
[Het kaartje onderaan het artikel](https://i.imgur.com/9LzwvHV.png) over verhuizingen helpt ook niet.
Ik ben actief bij het stembureau… , ja, dan heb je je echt onmisbaar gemaakt voor de samenleving. Maar serieus, als je 1800 per maand voor huisvesting kan ophoesten, wat doe je dan in de sociale woningbouw?