«Ετσι πάλεψα και νίκησα τον Λεβιάθαν» – Ο αγώνας κατοίκου της Αθήνας κατά της παράνομης ηχορρύπανσης

3 comments

1. Ασοβαροι πολίτες, ασοβαροι πολιτικοί, ασοβαρη χώρα.

   Για κάθε έναν σαν και την κυρία αυτή υπάρχουν 10,000 σάπιοι που μόνο γκρινιαζουν και ποτέ δεν κάνουν τίποτα για να αλλάξει η καθημερινότητα τους.

   Αν δεν αρχίσετε να απαιτείτε από την αστυνομία και το δημο να κάνουν τη δουλειά τους, τίποτα δεν θα αλλάξει. Και δεν θα αλλάξει.

2. Πρώτο πράγμα που κοιτούσα πριν νοικιάσω, να έχει πυλωτή και όχι μαγαζιά από κάτω η πολυκατοικία. Και ψιλικατζίδικο να υπάρχει τρώει Χ, γιατί σε 2 χρόνια μπορεί να έχει γίνει καφετέρια/μπαράκι.

   Μετά και μπουζούκια να παίζουν μέχρι τις 4 τα ξημερώματα δεν θα βρεις το δίκιο σου, γιατί η λογική θεωρείται κομπλεξισμός/μιζέρια σ’ αυτό το τρελοκομείο.

3. Δεν είμαι από αυτούς που μισούν τα πάντα στην Ελλάδα, το τονίζω γιατί εδώ έχει μπόλικους, αλλά αυτό που η φασαρία θεωρείται ασήμαντο και αν σε ενοχλεί είσαι “περίεργος” είναι από τα πιο ακραία κοινωνικά θέματα.

   Όχι μόνο μαγαζιά, ακόμα και τα μικρά που τώρα έγινε μόδα να βάζουν τη μουσική τους που επαναλαμβάνει απλά για πουτάνες και ναρκωτικά σε κωλοηχεία όπου βρίσκονται, το να μιλάς δυνατά στο κινητό βάζοντας ανοιχτή ακρόαση και προφανώς να νιώθεις γυφτοάρχοντας, καγκουρομηχανές και αυτοκίνητα, και φυσικά μαγαζιά με ντεσιμπέλ σχεδιασμένα για ψυχολογικά βασανιστήρια στη γειτονιά.

   Σε πολλές άλλες χώρες θα σε κοιτούσαν σαν σκουπίδι, που είσαι αν κάνεις τα παραπάνω, θα σε μάζευε αστυνομία αν συνέχιζες, θα ήταν γενικά αδιανόητο.

   Εδώ η προστασία της ηρεμίας και ψυχικής γαλήνης του συνόλου θεωρείται γελοίο και συνεχίζει να επικρατεί στο θέμα βαλκανίλα-ανατολικίλα ’50s.