Precies mijn kritiek op de overheid, bedrijf over burger. En dat is maar één van de punten die hier opnoemt. Ben echt benieuwd of hij iets gaat bereiken met zijn doelen. Ik wens hem in ieder geval sterkte.
Hij heeft echt goede punten, maar ben ook benieuwd hoe die over klimaat/stikstof/vergrijzing denkt. Als hij daarmee gewoon meegaat met het CDA verliest die toch wel wat van mijn sympathie.
*Tekst (kopjes, alinea’s en interpunctie naar eigen inzicht toegevoegd):*
Dames en heren, in het Palazzo Publico van Siena kun je nog steeds de fresco’s zien die
Ambrogio Lorenzetti rond 1338 schilderde. Drie enorme fresco’s getiteld “L’Allegoria ed Effetti del Buono e del Cattivo Governo”. De allegorie van de effecten van goed en slecht bestuur. Zij sieren de zaal waar door het bestuur van de Republiek van Siena (‘de Negen’) wordt vergaderd.
Een allegorie is een symbolische voorstelling waarbij een idee of een abstract begrip, zoals hier goed bestuur, verbeeld wordt als een personificatie met personen en met concrete zaken. Tegenwoordig gebruiken we natuurlijk liever een uitlegfilmpje op YouTube of een infographic in de krant maar dit was eeuwenlang een concrete manier om moeilijke zaken uit te leggen.
We zien hier de personificatie van goed bestuur en goed bestuur zit hier <wijst naar persoon in schilderij>. Vrouwe Justitia zit hier met aan de ene kant de straffende engel en dan andere kant de belonende engel. Goed bestuur is een rijzige man en boven hem zien we geloof, liefde en hoop en we zien wat we nodig hebben voor goed bestuur. Vrede die ligt hier rustig (de deugden zijn natuurlijk allemaal door vrouwen uitgebeeld) sterkte, voorzichtigheid, grootmoedigheid en geduld, en rechtvaardigheid natuurlijk in de persoon van Vrouwe Justitia en haar weegschaal. Die zien we hier ook twee keer.
Het is niet allemaal zoetsappig overigens, goed bestuur toont ook haar sterke arm en houdt met behulp van gewapende ridders misdadigers gevangen <wijst naar schilderij>. Aan de andere kant de personificatie van slecht bestuur, en trouwens, dit zie je wat minder goed en dat komt omdat dit de buitenmuur is en in 7 eeuwen is er een klein beetje waterschade opgetreden in Siena. Aan de andere kant zie je dus die personificatie van slecht bestuur: een tiran met horens en boven hem zien we hebzucht, hoogmoed en ijdelheid uitgebeeld. Vrouwe Justitia lijkt weggestopt in soort dwangbuis, haar weegschaal is kapot geslagen <wijst op schilderij>. En wie zitten er naast die tiran? Wreedheid, bedrog, woede, tweedracht en oorlog (allemaal mannelijke figuren).
De allegorie toont daarnaast de gevolgen van goed en slecht bestuur. Bij goed bestuur zien we een harmonieuze en florerende samenleving bruisend van activiteit en hoop. Er wordt volop gebouwd zie je rechtsboven en de economie floreert. Bij slecht bestuur zien we een samenleving in verval: tweespalt, misdaad en defaitisme die zagen we op het vorige plaatje <refererend naar schilderijen>. Dit is overigens het goed bestuur wat we hier zien op het platteland, want het moest zowel effect hebben op de stad als het platteland.
Dames en heren, mij is de afgelopen tijd vaak gevraagd wat mijn plannen waren voor de komende maanden en jaren. Hoe ik mijn nieuwe kamerlidmaatschap, hoe ik mijn nieuwe rol als kamerlid vorm ga geven. Wat ik ga doen met al die tijd die ik nu over heb nu ik me niet mee bezig hoef te houden met meer of minder verheffende partijperikelen. Het antwoord in die vraag is eigenlijk vrij simpel: ik ga terug naar de basis. Zoveel mogelijk terug naar de essentie van het ambt dat ik al 18 jaar uitoefenen. Het ambt van volksvertegenwoordiger is het centrale ambt in onze democratie; gekozen uit en door het volk bekleed met een tijdelijke macht is het onze taak erop toe te zien dat het land goed bestuurd wordt om zo de randvoorwaarden te scheppen voor een florerende en harmonieuze samenleving.Want goed of slecht bestuur dat maakt wat uit.
De bestuurders van de Republiek Siena werden hier continu aan herinnerd. Een blik op de fresco’s aan de muur van de vergaderzaal sprak boekdelen en anders was een blik door het grote raam naar de buitenwereld, naar de toestand van de samenleving van stad en ommeland van Siena, voldoende om te zien of het bestuur deed wat het moest doen. Voor ons in de Tweede Kamer is het soms wat moeilijker. In de Tweede Kamer zijn er geen fresco’s maar hangt grond, klei en modder aan de muren. Er zijn evenmin ramen waardoor je goed naar buiten kunt kijken om te zien of het huidige bestuur wel zorgt voor een harmonieuze en bruisende samenleving. Ik heb ze gisteravond na de vergadering gefotografeerd: ze zitten daarboven <verwijst naar foto> en u weet dat de beveiliging zich zorgen maakt of die jongens van Greenpeace daar niet door naar beneden komen.
In de Tweede Kamer zien we de buitenwereld en vaak enkel indirect via kamerbrieven, rapporten en nieuwsberichten. En misschien vergeten we te vaak dat we wat we daarin lezen niet altijd precies hetzelfde is als de werkelijkheid. Want wie gewoon naar buiten kijkt los van de statistiek en overheidsvoorlichting ziet heel andere dingen. Zo vertelt de regering ons jaar op jaar dat we steeds welvarender worden; de armoede neemt af, de werkloosheid is laag en weinig mensen zitten in de bijstand. Volgens het CBS daalde het percentage huishoudens met een laag inkomen van bijna 12 procent in het hoogconjunctuurjaar 2000 tot 8 procent in het coronacrisisjaar 2020. Maar terwijl de officiële armoedecijfers fors daalden verdubbelde het aantal daklozen in de afgelopen 10 jaar en steeg het aantal mensen dat hulp kreeg van de voedselbanken naar meer dan 160.000.
Wie de wetten bestudeert ziet dat rechtsbescherming in Nederland in theorie voor iedereen uitstekend geregeld is. Vrouwe Justitia zit op papier stevig op haar troon, haar balans hoog geheven. Maar het toeslagenschandaal heeft laten zien dat dat voor een deel fictie is. Voor een grote groep burgers werd en wordt er geen recht gedaan. Voor hen is Vrouwe Justitia gekneveld; een gebroken weegschaal ligt naast haar op de grond.
En de rot zit dieper, ook bij andere uitvoeringsorganisaties gaat het mis. Héél erg mis. En dan zijn er nog de maatschappelijke akkoorden die onder de kabinetten Rutte zijn gesloten. Bijvoorbeeld het klimaatakkoord: heel Nederland, zo lijkt het, heeft mogen meepraten en is akkoord. Maar in de praktijk zijn dat vooral grote bedrijven en de vaak door de staat of een loterij gesubsidieerde niet-representatieve belangenorganisaties die het beleid bepalen. Échte burgers en hun belangen, hun dromen en verwachtingen, worden daar niet vertegenwoordigd.
Het maatschappelijk middenveld is al lang niet meer representatief en er komen zo vaak schijnoplossingen tot stand die vooral een oplossing zijn voor de klasse die aan tafel zit en die geen enkel maatschappelijk draagvlak hebben. Het klimaatakkoord heeft nu een vrijstelling van de energiebelasting voor de passagiers van cruiseschepen maar niet voor de huurders met een bijstandsuitkering van een tochtige woning. De scheepvaartsector kreeg namelijk een green deal, de gewone burger of de mensen in de bijstand niet en zij betalen dus twee keer zoveel voor een energie.
Wie door het raam naar buiten kijkt en zich niet beperkt tot de overheidsvoorlichting of de statistieken ziet de scheuren in de samenleving, die ziet het ontstaan van een grote groep werkende armen, die ziet woningnood, die ziet een afbrokkelende rechtsstaat en de volstrekt verstoorde verhouding tussen overheid en burger. Niet écht tekenen kortom van goed bestuur.
Dames en heren, dat het bestuur tekortschiet zien we niet alleen als we naar de samenleving kijken dat zien we ook aan de manier van besturen zelf. Enkele maanden geleden kregen we door de openbaarmaking van enkele notulen een inkijkje in de discussie, misschien wel in het echte denken, van de ministerraad toen het ging over de toeslagenaffaire. Er wordt niet of nauwelijks gepraat over hoe de reële problemen van de toeslagenslachtoffers die uit huis gezet werden, die hun kinderen kwijtraakten, konden worden opgelost. Er werd niet gepraat, wordt ook niet gepraat, over hoe kamervragen volledig en correct beantwoord kunnen worden. Integendeel, bijna de volledige discussie gaat over het achterhouden of het doseren van informatie, over het sensibiliseren van niet nader te noemen kamerleden, en vooral en helemaal over de beeldvorming. Dat is kenmerkend voor de huidige politieke cultuur die ontstaan is onder premier Rutte, onder demissionair premier Rutte.
De beeldvorming gaat boven alles. Dat begint met het feit dat er veel te veel voorlichters en spindoctors zijn die de werkelijke gevolgen van de beleidskeuzes aan het directe zicht proberen te onttrekken. Maar het uit zich ook in de neiging enkel te sturen op statistieken. Statistieken doen het immers goed in de media en zijn dus perfecte marketinginstrumenten geworden en daarom krijgt het terugdringen van de armoedecijfers in de praktijk voorrang boven het terugdringen van de armoede. Wint het halen van klimaatdoelen het van een werkelijke bijdrage leveren aan het klimaat. En richt ons overheidsbeleid zich op het verbeteren van de koopkrachtplaatjes meer dan het verbeteren van de werkelijke koopkracht.
Wat een verademing om naar hem te luisteren. Het verbaast mij dat hij (zo lang) bij het CDA zat. Hij klinkt en denkt als een ware sociaaldemocraat, waar CDA al jaren een neo-liberaal partij is die zich voordoet als een christelijke middenpartij.
Ik heb altijd op linkse partijen gestemd. Nooit met volledige overtuiging van de trekker ervan, maar meer door de ideeën of utopie die die partijen theoretisch uitdragen. En deze man draagt het als persoon uit. Hij straalt het uit. En heeft (in ieder geval de laatste 5 jaar) bewezen dit ook in praktijk uit te voeren.
Mocht hij een partij oprichten, dan zou ik het zeker overwegen, omdat ik vind dat o.a. volkshuisvesting en bestaanszekerheid gedepolitiseerd moeten worden. Deze twee zaken zouden geen links of rechts politiek moeten zijn, het is ons grondrecht. Niet de apathische markt moet hiervoor zorgen, maar een empatische overheid. De huidige politici maken zich voortdurend zorgen over de economie, maar nooit oprecht over de mensen. Als er dan 1 iemand is die hier voor zal vechten, zal hij dat wel zijn.
Groot fan van Omtzigt, maar hij gaat hier en daar toch wel heel kort door de bocht.
> Het klimaatakkoord heeft nu een vrijstelling van de energiebelasting voor de passagiers van cruiseschepen maar niet voor de huurders met een bijstandsuitkering van een tochtige woning. De scheepvaartsector kreeg namelijk een green deal, de gewone burger of de mensen in de bijstand niet en zij betalen dus twee keer zoveel voor een energie.
De reden hiervoor is dat je iedereen wilt laten betalen voor de vervuiling die ze veroorzaken. Voor de koopkracht van de burger maakt het niet uit of je dat nu op het niveau van de burger of op het niveau van bedrijven doet. Echter, consumenten zijn niet mobiel maar bedrijven wel. Een consument kan zij uitstoot alleen verminderen door… minder uitstoot te veroorzaken. Een bedrijf kan zijn biezen pakken en net over de grens gaan zitten, waardoor de economie schade oploopt zonder dat nuttige klimaatdoelen gehaald worden. Als we bedrijven willen laten betalen voor hun vervuiling moeten we dat in internationaal verband doen.
En daar is de green deal voor.
> In antwoord op mijn kamervragen bleek dat een woningbouwcorporatie die een woning voor 7200 euro per jaar verhuurd, een huur van 600 euro per maand, hierover 1600 euro belasting per jaar betaalt. Na zo’n belastingheffing, dat zijn dus de eerste twee- en halve maanden huur, komt de woningbouwcorporatie maar net uit de kosten. Uit de opbrengst kan deze corporatie geen nieuwe woningen bouwen. De particuliere belegger die die huizen dan op koopt en de huur verhoogt tot 1000 euro per maand (zeg 12.000 euro per jaar, ik had hier in Amsterdam misschien dan weer een iets hoger bedrag moeten zeggen) betaalt desondanks vijf keer minder belasting: slechts enige honderden euro’s. En dan vragen wij ons af waarom er geen betaalbare huurwoningen meer zijn. Dat is dus niet het gevolg van de markt, dat is het belangrijke gevolg van overheidsbeleid.
De particuliere belegger betaalt vrijwel zeker meer dan €1600 euro aan box-3 heffing per jaar.
Er is inderdaad sprake van oneerlijke concurrentie, echter de oneerlijke concurrentie vind plaats precies in de omgekeerde richting die hier wordt aangegeven. Het is jammer dat Omtzicht hier doet alsof beleggers een voordeel hebben van de fiscus terwijl het totale subsidiepakket aan sociale huurwoningen veel groter is dan het subsidiepakket voor beleggers.
> [Over armoede]. En de keuze voor een absolute of relatieve definitie van armoede is géén filosofische discussie. Het is bepalend voor het beleid omdat de overheid zich door de statistieken laat leiden.
Beetje nitpicky maar het probleem is dat de sukkels bij de overheid zich laten leiden door deze arbitraire grens. Dat gaat mis ongeacht wat die arbitraire grens is, je wilt sturen op de beste verdeling van inkomens en die is continu, niet discreet.
> Ook de huizenprijzen spelen geen rol in de inflatie-index. Statistici zien huizen technisch als een investering, niet als een consumptiegoed. Zoals bekend zijn de huizenprijzen de afgelopen decennia vele malen sneller gestegen dan de inflatie of de lonen.
…maar huizenprijzen zijn niet harder gestegen dan de bestedingsruimte. Hij had beter een verhaal kunnen opvoeren over dat huurders steeds dieper in de shit komen naarmate de rente daalt. Maar dat had dan weer niet geklopt met de rest van zijn opstel want de huren zitten wel in de CPB inflatie.
> Rant over alleenstaanden.
Hier ben ik het helemaal mee eens. Maar ik ben wel benieuwd hoe Omtzigt het op korte termijn mogelijk wil maken om alleenstaanden weer bestaansrecht te geven zonder de woningnood 5 keer erger te maken. Niemand wil het toegeven maar alleenstaanden keihard tegen werken is wel een goede manier om woningen efficiënter te alloceren.
> Rechtvaardigheid zou centraal moeten staan in het belastingstelsel waarom is de laagste effectieve belastingdruk gereserveerd voor de hoogste inkomens en inkomen met kapitaal en moeten mensen met een laag inkomen die en zaterdag overwerken 80% van elke oefening de euro aan de staat afstaan?
Een afgestudeerd econometricus moet op de hoogte zijn van de optimale belastingtheorie van Mirrlees. Daar staat het antwoord in. Hoe onrechtvaardig het ook klinkt, deze marginale belastingdruk leid tot de hoogste welvaart onder de armen. Maar blijkbaar is Omtzigt voor een rechtvaardiger belastingbeleid ook als dat resulteert in lagere welvaart onder de armen? Is Omtzigt het soms oneens met Mirrlees?
Even los van de inhoud, wat een fijne man is het ook om naar te luisteren zeg, dat is me eigenlijk nooit te boven gekomen.
6 comments
Precies mijn kritiek op de overheid, bedrijf over burger. En dat is maar één van de punten die hier opnoemt. Ben echt benieuwd of hij iets gaat bereiken met zijn doelen. Ik wens hem in ieder geval sterkte.
Hij heeft echt goede punten, maar ben ook benieuwd hoe die over klimaat/stikstof/vergrijzing denkt. Als hij daarmee gewoon meegaat met het CDA verliest die toch wel wat van mijn sympathie.
*Tekst (kopjes, alinea’s en interpunctie naar eigen inzicht toegevoegd):*
[**Inleiding**](https://youtu.be/2oX1ACi9zMo?t=0)
Dames en heren, in het Palazzo Publico van Siena kun je nog steeds de fresco’s zien die
Ambrogio Lorenzetti rond 1338 schilderde. Drie enorme fresco’s getiteld “L’Allegoria ed Effetti del Buono e del Cattivo Governo”. De allegorie van de effecten van goed en slecht bestuur. Zij sieren de zaal waar door het bestuur van de Republiek van Siena (‘de Negen’) wordt vergaderd.
Een allegorie is een symbolische voorstelling waarbij een idee of een abstract begrip, zoals hier goed bestuur, verbeeld wordt als een personificatie met personen en met concrete zaken. Tegenwoordig gebruiken we natuurlijk liever een uitlegfilmpje op YouTube of een infographic in de krant maar dit was eeuwenlang een concrete manier om moeilijke zaken uit te leggen.
We zien hier de personificatie van goed bestuur en goed bestuur zit hier <wijst naar persoon in schilderij>. Vrouwe Justitia zit hier met aan de ene kant de straffende engel en dan andere kant de belonende engel. Goed bestuur is een rijzige man en boven hem zien we geloof, liefde en hoop en we zien wat we nodig hebben voor goed bestuur. Vrede die ligt hier rustig (de deugden zijn natuurlijk allemaal door vrouwen uitgebeeld) sterkte, voorzichtigheid, grootmoedigheid en geduld, en rechtvaardigheid natuurlijk in de persoon van Vrouwe Justitia en haar weegschaal. Die zien we hier ook twee keer.
Het is niet allemaal zoetsappig overigens, goed bestuur toont ook haar sterke arm en houdt met behulp van gewapende ridders misdadigers gevangen <wijst naar schilderij>. Aan de andere kant de personificatie van slecht bestuur, en trouwens, dit zie je wat minder goed en dat komt omdat dit de buitenmuur is en in 7 eeuwen is er een klein beetje waterschade opgetreden in Siena. Aan de andere kant zie je dus die personificatie van slecht bestuur: een tiran met horens en boven hem zien we hebzucht, hoogmoed en ijdelheid uitgebeeld. Vrouwe Justitia lijkt weggestopt in soort dwangbuis, haar weegschaal is kapot geslagen <wijst op schilderij>. En wie zitten er naast die tiran? Wreedheid, bedrog, woede, tweedracht en oorlog (allemaal mannelijke figuren).
De allegorie toont daarnaast de gevolgen van goed en slecht bestuur. Bij goed bestuur zien we een harmonieuze en florerende samenleving bruisend van activiteit en hoop. Er wordt volop gebouwd zie je rechtsboven en de economie floreert. Bij slecht bestuur zien we een samenleving in verval: tweespalt, misdaad en defaitisme die zagen we op het vorige plaatje <refererend naar schilderijen>. Dit is overigens het goed bestuur wat we hier zien op het platteland, want het moest zowel effect hebben op de stad als het platteland.
[**Het ambt van volksvertegenwoordiger**](https://youtu.be/2oX1ACi9zMo?t=182)
Dames en heren, mij is de afgelopen tijd vaak gevraagd wat mijn plannen waren voor de komende maanden en jaren. Hoe ik mijn nieuwe kamerlidmaatschap, hoe ik mijn nieuwe rol als kamerlid vorm ga geven. Wat ik ga doen met al die tijd die ik nu over heb nu ik me niet mee bezig hoef te houden met meer of minder verheffende partijperikelen. Het antwoord in die vraag is eigenlijk vrij simpel: ik ga terug naar de basis. Zoveel mogelijk terug naar de essentie van het ambt dat ik al 18 jaar uitoefenen. Het ambt van volksvertegenwoordiger is het centrale ambt in onze democratie; gekozen uit en door het volk bekleed met een tijdelijke macht is het onze taak erop toe te zien dat het land goed bestuurd wordt om zo de randvoorwaarden te scheppen voor een florerende en harmonieuze samenleving.Want goed of slecht bestuur dat maakt wat uit.
De bestuurders van de Republiek Siena werden hier continu aan herinnerd. Een blik op de fresco’s aan de muur van de vergaderzaal sprak boekdelen en anders was een blik door het grote raam naar de buitenwereld, naar de toestand van de samenleving van stad en ommeland van Siena, voldoende om te zien of het bestuur deed wat het moest doen. Voor ons in de Tweede Kamer is het soms wat moeilijker. In de Tweede Kamer zijn er geen fresco’s maar hangt grond, klei en modder aan de muren. Er zijn evenmin ramen waardoor je goed naar buiten kunt kijken om te zien of het huidige bestuur wel zorgt voor een harmonieuze en bruisende samenleving. Ik heb ze gisteravond na de vergadering gefotografeerd: ze zitten daarboven <verwijst naar foto> en u weet dat de beveiliging zich zorgen maakt of die jongens van Greenpeace daar niet door naar beneden komen.
[**Statistiek en werkelijkheid**](https://youtu.be/2oX1ACi9zMo?t=276)
In de Tweede Kamer zien we de buitenwereld en vaak enkel indirect via kamerbrieven, rapporten en nieuwsberichten. En misschien vergeten we te vaak dat we wat we daarin lezen niet altijd precies hetzelfde is als de werkelijkheid. Want wie gewoon naar buiten kijkt los van de statistiek en overheidsvoorlichting ziet heel andere dingen. Zo vertelt de regering ons jaar op jaar dat we steeds welvarender worden; de armoede neemt af, de werkloosheid is laag en weinig mensen zitten in de bijstand. Volgens het CBS daalde het percentage huishoudens met een laag inkomen van bijna 12 procent in het hoogconjunctuurjaar 2000 tot 8 procent in het coronacrisisjaar 2020. Maar terwijl de officiële armoedecijfers fors daalden verdubbelde het aantal daklozen in de afgelopen 10 jaar en steeg het aantal mensen dat hulp kreeg van de voedselbanken naar meer dan 160.000.
Wie de wetten bestudeert ziet dat rechtsbescherming in Nederland in theorie voor iedereen uitstekend geregeld is. Vrouwe Justitia zit op papier stevig op haar troon, haar balans hoog geheven. Maar het toeslagenschandaal heeft laten zien dat dat voor een deel fictie is. Voor een grote groep burgers werd en wordt er geen recht gedaan. Voor hen is Vrouwe Justitia gekneveld; een gebroken weegschaal ligt naast haar op de grond.
En de rot zit dieper, ook bij andere uitvoeringsorganisaties gaat het mis. Héél erg mis. En dan zijn er nog de maatschappelijke akkoorden die onder de kabinetten Rutte zijn gesloten. Bijvoorbeeld het klimaatakkoord: heel Nederland, zo lijkt het, heeft mogen meepraten en is akkoord. Maar in de praktijk zijn dat vooral grote bedrijven en de vaak door de staat of een loterij gesubsidieerde niet-representatieve belangenorganisaties die het beleid bepalen. Échte burgers en hun belangen, hun dromen en verwachtingen, worden daar niet vertegenwoordigd.
Het maatschappelijk middenveld is al lang niet meer representatief en er komen zo vaak schijnoplossingen tot stand die vooral een oplossing zijn voor de klasse die aan tafel zit en die geen enkel maatschappelijk draagvlak hebben. Het klimaatakkoord heeft nu een vrijstelling van de energiebelasting voor de passagiers van cruiseschepen maar niet voor de huurders met een bijstandsuitkering van een tochtige woning. De scheepvaartsector kreeg namelijk een green deal, de gewone burger of de mensen in de bijstand niet en zij betalen dus twee keer zoveel voor een energie.
Wie door het raam naar buiten kijkt en zich niet beperkt tot de overheidsvoorlichting of de statistieken ziet de scheuren in de samenleving, die ziet het ontstaan van een grote groep werkende armen, die ziet woningnood, die ziet een afbrokkelende rechtsstaat en de volstrekt verstoorde verhouding tussen overheid en burger. Niet écht tekenen kortom van goed bestuur.
[**Bestuurlijk tekortschieten**](https://youtu.be/2oX1ACi9zMo?t=450)
Dames en heren, dat het bestuur tekortschiet zien we niet alleen als we naar de samenleving kijken dat zien we ook aan de manier van besturen zelf. Enkele maanden geleden kregen we door de openbaarmaking van enkele notulen een inkijkje in de discussie, misschien wel in het echte denken, van de ministerraad toen het ging over de toeslagenaffaire. Er wordt niet of nauwelijks gepraat over hoe de reële problemen van de toeslagenslachtoffers die uit huis gezet werden, die hun kinderen kwijtraakten, konden worden opgelost. Er werd niet gepraat, wordt ook niet gepraat, over hoe kamervragen volledig en correct beantwoord kunnen worden. Integendeel, bijna de volledige discussie gaat over het achterhouden of het doseren van informatie, over het sensibiliseren van niet nader te noemen kamerleden, en vooral en helemaal over de beeldvorming. Dat is kenmerkend voor de huidige politieke cultuur die ontstaan is onder premier Rutte, onder demissionair premier Rutte.
De beeldvorming gaat boven alles. Dat begint met het feit dat er veel te veel voorlichters en spindoctors zijn die de werkelijke gevolgen van de beleidskeuzes aan het directe zicht proberen te onttrekken. Maar het uit zich ook in de neiging enkel te sturen op statistieken. Statistieken doen het immers goed in de media en zijn dus perfecte marketinginstrumenten geworden en daarom krijgt het terugdringen van de armoedecijfers in de praktijk voorrang boven het terugdringen van de armoede. Wint het halen van klimaatdoelen het van een werkelijke bijdrage leveren aan het klimaat. En richt ons overheidsbeleid zich op het verbeteren van de koopkrachtplaatjes meer dan het verbeteren van de werkelijke koopkracht.
Wat een verademing om naar hem te luisteren. Het verbaast mij dat hij (zo lang) bij het CDA zat. Hij klinkt en denkt als een ware sociaaldemocraat, waar CDA al jaren een neo-liberaal partij is die zich voordoet als een christelijke middenpartij.
Ik heb altijd op linkse partijen gestemd. Nooit met volledige overtuiging van de trekker ervan, maar meer door de ideeën of utopie die die partijen theoretisch uitdragen. En deze man draagt het als persoon uit. Hij straalt het uit. En heeft (in ieder geval de laatste 5 jaar) bewezen dit ook in praktijk uit te voeren.
Mocht hij een partij oprichten, dan zou ik het zeker overwegen, omdat ik vind dat o.a. volkshuisvesting en bestaanszekerheid gedepolitiseerd moeten worden. Deze twee zaken zouden geen links of rechts politiek moeten zijn, het is ons grondrecht. Niet de apathische markt moet hiervoor zorgen, maar een empatische overheid. De huidige politici maken zich voortdurend zorgen over de economie, maar nooit oprecht over de mensen. Als er dan 1 iemand is die hier voor zal vechten, zal hij dat wel zijn.
Groot fan van Omtzigt, maar hij gaat hier en daar toch wel heel kort door de bocht.
> Het klimaatakkoord heeft nu een vrijstelling van de energiebelasting voor de passagiers van cruiseschepen maar niet voor de huurders met een bijstandsuitkering van een tochtige woning. De scheepvaartsector kreeg namelijk een green deal, de gewone burger of de mensen in de bijstand niet en zij betalen dus twee keer zoveel voor een energie.
De reden hiervoor is dat je iedereen wilt laten betalen voor de vervuiling die ze veroorzaken. Voor de koopkracht van de burger maakt het niet uit of je dat nu op het niveau van de burger of op het niveau van bedrijven doet. Echter, consumenten zijn niet mobiel maar bedrijven wel. Een consument kan zij uitstoot alleen verminderen door… minder uitstoot te veroorzaken. Een bedrijf kan zijn biezen pakken en net over de grens gaan zitten, waardoor de economie schade oploopt zonder dat nuttige klimaatdoelen gehaald worden. Als we bedrijven willen laten betalen voor hun vervuiling moeten we dat in internationaal verband doen.
En daar is de green deal voor.
> In antwoord op mijn kamervragen bleek dat een woningbouwcorporatie die een woning voor 7200 euro per jaar verhuurd, een huur van 600 euro per maand, hierover 1600 euro belasting per jaar betaalt. Na zo’n belastingheffing, dat zijn dus de eerste twee- en halve maanden huur, komt de woningbouwcorporatie maar net uit de kosten. Uit de opbrengst kan deze corporatie geen nieuwe woningen bouwen. De particuliere belegger die die huizen dan op koopt en de huur verhoogt tot 1000 euro per maand (zeg 12.000 euro per jaar, ik had hier in Amsterdam misschien dan weer een iets hoger bedrag moeten zeggen) betaalt desondanks vijf keer minder belasting: slechts enige honderden euro’s. En dan vragen wij ons af waarom er geen betaalbare huurwoningen meer zijn. Dat is dus niet het gevolg van de markt, dat is het belangrijke gevolg van overheidsbeleid.
De particuliere belegger betaalt vrijwel zeker meer dan €1600 euro aan box-3 heffing per jaar.
Er is inderdaad sprake van oneerlijke concurrentie, echter de oneerlijke concurrentie vind plaats precies in de omgekeerde richting die hier wordt aangegeven. Het is jammer dat Omtzicht hier doet alsof beleggers een voordeel hebben van de fiscus terwijl het totale subsidiepakket aan sociale huurwoningen veel groter is dan het subsidiepakket voor beleggers.
> [Over armoede]. En de keuze voor een absolute of relatieve definitie van armoede is géén filosofische discussie. Het is bepalend voor het beleid omdat de overheid zich door de statistieken laat leiden.
Beetje nitpicky maar het probleem is dat de sukkels bij de overheid zich laten leiden door deze arbitraire grens. Dat gaat mis ongeacht wat die arbitraire grens is, je wilt sturen op de beste verdeling van inkomens en die is continu, niet discreet.
> Ook de huizenprijzen spelen geen rol in de inflatie-index. Statistici zien huizen technisch als een investering, niet als een consumptiegoed. Zoals bekend zijn de huizenprijzen de afgelopen decennia vele malen sneller gestegen dan de inflatie of de lonen.
…maar huizenprijzen zijn niet harder gestegen dan de bestedingsruimte. Hij had beter een verhaal kunnen opvoeren over dat huurders steeds dieper in de shit komen naarmate de rente daalt. Maar dat had dan weer niet geklopt met de rest van zijn opstel want de huren zitten wel in de CPB inflatie.
> Rant over alleenstaanden.
Hier ben ik het helemaal mee eens. Maar ik ben wel benieuwd hoe Omtzigt het op korte termijn mogelijk wil maken om alleenstaanden weer bestaansrecht te geven zonder de woningnood 5 keer erger te maken. Niemand wil het toegeven maar alleenstaanden keihard tegen werken is wel een goede manier om woningen efficiënter te alloceren.
> Rechtvaardigheid zou centraal moeten staan in het belastingstelsel waarom is de laagste effectieve belastingdruk gereserveerd voor de hoogste inkomens en inkomen met kapitaal en moeten mensen met een laag inkomen die en zaterdag overwerken 80% van elke oefening de euro aan de staat afstaan?
Een afgestudeerd econometricus moet op de hoogte zijn van de optimale belastingtheorie van Mirrlees. Daar staat het antwoord in. Hoe onrechtvaardig het ook klinkt, deze marginale belastingdruk leid tot de hoogste welvaart onder de armen. Maar blijkbaar is Omtzigt voor een rechtvaardiger belastingbeleid ook als dat resulteert in lagere welvaart onder de armen? Is Omtzigt het soms oneens met Mirrlees?
Even los van de inhoud, wat een fijne man is het ook om naar te luisteren zeg, dat is me eigenlijk nooit te boven gekomen.