Zaburzenia lękowe i fobia społeczna przez pół życia, 30 lat i brak perspektyw

To tak zaczynając od początku żeby trochę nakreślić moją obecną sytuację życiową.. wychowywałem się w BARDZO patologicznym domu od mojego urodzenia (a nawet dużo wcześniej) mój ojciec nadużywał w bardzo dużym stopniu alkoholu, pił ciągami, potrafił pić dwa tygodnie bez przerwy, później robić tydzień bez alkoholu i od nowa. W czasie swoich alkoholowych dni stawał się człowiekiem tyranem, niszczył wszystkich psychicznie, wyzywał, groził, kazał wynosić się z domu, mówił że to jego mieszkanie i że mamy “wyp…” i tak było codziennie, ja na to wszystko patrzyłem. Doszło do tego że przestałem w wieku 10 lat wychodzić na zewnątrz by pobawić się z rówieśnikami bo siedziałem z mamą chroniąc ją przed ojcem żeby jej nie bił. Policja bywała u nas 2-3 razy w tygodniu. W szkole podstawowej byłem wycofany, cichy, wyśmiewany i odtrącony przez grupę rówieśników, to samo w gimnazjum (które zresztą ledwo skończyłem bo nie chodziłem do szkoły z powodu ciągłego wyśmiewania, a przez nauczycieli byłem traktowany jak “delikwent” który ucieka z lekcji, nikt nie wiedział co wtedy jest w mojej głowie). Wierzcie lub nie, ale ojciec pił ciągami przez 20 lat mojego życia. W wieku 14 lat rozpoczęły się u mnie zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, fobia społeczna, i ogólnie nerwica – nikt tego u mnie nie leczył bo jak 14 latek może mieć nerwicę, a było to 16 lat temu, więc podejście też było trochę inne. Później doszły do mnie zaburzenia ze strony jelit, dostawałem cały czas biegunek gdy miałem wyjść w jakieś nieznane miejsce czy jechać komunikacją miejską, najmniejszy stres powodował biegunki, trwa to w zasadzie do teraz. Próbowałem leków antydepresyjnych (paroksetyna, citalopram, escitalopram) wszystkie one powodowały nawet pomimo próby przeczekania okresu adaptacyjnego do leku (5-6 tyg) nasilenie lęków i gorsze samopoczucie niż bez, więc w końcu zrezygnowałem.

Z powodów z brzuchem, nasilenia nerwicy i fobii społecznej byłem zmuszony ukończyć szkołę średnią w systemie wieczorowym (było to liceum). Wiedziałem że liceum nie da mi żadnego zawodu a na studia wiedziałem że nie pójdę bo nie jestem wstanie psychicznie i fizycznie. Załapałem się więc na kurs z europejskich funduszy dla osób z niskim wykształceniem i zrobiłem kurs operatora maszyn CNC, kurs trwał 120 godzin a po nim odbywał się egzamin czeladniczy z komisją – zdałem ten egzamin i “niby” uzyskałem zawód operatora maszyn cnc, niestety.. nigdy w tym nie pracowałem pomimo wysłania kilku CV, a obecnie nie wiedziałbym pewnie jak włączyć taką maszynę.

Od kilku lat tułam się po zakładach produkcyjnych i liniach montażowych. Zwykłe proste prace fizyczne. Nic innego nie potrafię. Życie skopało mnie po dupie.. ojciec zniszczył mi życie a to kim będę w przyszłości zaczęło kiełkować już na samym początku szkoły podstawowej, następnie wystąpił efekt domino + słabe geny i psychika, co skończyło się tak jak się skończyło. Chciałbym coś zmienić w swoim życiu, mam obecnie 30 lat i nie chcę żyć tak jak teraz do końca swojego życia. Bardzo chciałbym nauczyć się czegoś i wyjechać za granicę, chciałbym zacząć tam nowy rozdział w moim życiu, rozpocząć od czystej kartki – w miejscu gdzie nikt mnie nie zna, nie wie kim jestem i nie wie z jakiej rodziny pochodzę. W swoim obecnym mieście jestem “naznaczony” to małe 50 tysięczne miasteczko, moją rodzinę zna tu na prawdę wiele osób bo to co tu się działo przechodziło ludzie pojęcie. Nieraz uciekaliśmy boso w zimie przed ojcem który nas wyrzucał z domu. Widziałem wiele scen które utkwiły mi w pamięci a o których nawet nie mam odwagi tu pisać.

Zacząłem uczyć się angielskiego po 2-3 godziny dziennie, myśląc w przyszłość o jakimś wyjeździe.. ale też bardzo dołuje mnie fakt że bez wykształcenia i dobrego fachu w ręce będę skazany na bardzo ciężką pracę i w dodatku pewnie z alkoholikami, narkomanami i ludźmi z wyrokami. Jestem bardzo spokojnym człowiekiem, introwertycznym, bez nałogów, więc raczej nie poradziłbym sobie psychicznie mieszkając z takimi osobami. To też mocno blokuje moje marzenia o wyjeździe. Nigdy nigdzie nie byłem. Nie widziałem morza, nie widziałem plaży, nie byłem w górach, nie byłem za granicą, nie byłem w restauracji. Moje zaburzenia zamknęły mnie w domu i ograniczyły do wegetacji na zasadzie praca na produkcji -> pokój i komputer -> sen i tak w kółko. Jestem więźniem swojego życia, wegetuje. Kiedyś mi pewna osoba powiedziała że dawno by skończyła ze sobą gdyby przeżyła to co ja i gdyby miała teraz takie życie jak ja – miało to z jej ust zabrzmieć chyba motywująco w moją stronę że jestem twardy i się nie poddaje, ale zabrzmiało trochę inaczej.

Dużo marze. Wyobrażam sobie że jestem człowiekiem wolnym od zaburzeń, zdrowym fizycznie, silnym z energią życiową. Że wyzbywam się swoich ograniczeń i zaczynam nadrabiać stracone lata. Często włączam sobie takie filmy [FLORENCE, ITALY WALKING TOUR!! 4K HD! – YouTube](https://www.youtube.com/watch?v=huOTjAmIhZE&ab_channel=FunLifeMemory) i relaksuje się przy tym wyobrażając sobie że jestem tam na miejscu, spaceruje relaksowany i wolny od zmartwień. Utopia.

Nie wiem czy jestem wstanie zrealizować to co mam w głowie. Nie wiem nawet jak zacząć. Zrobić kurs na wózki widłowe? Spróbować złapać się na staż z urzędu pracy do firmy z maszynami CNC? mam mętlik w głowie.. na pewno odpadają wszelkie prace w samochodzie typu C+E, mam prawo jazdy ale nie mam samochodu, boje się nim jeździć i wszędzie poruszam się albo rowerem albo komunikacją miejską. Jestem świadomy że mój wiek jest już mocnym ograniczeniem co do zmiany, bo jak widać jestem w takim położeniu życiowym że ta zmiana musiałaby być o 180 stopni. Jest mi bardzo smutno i przykro że tak skończyłem w życiu, że na loterii zwanym życiem trafiłem w nieodpowiednią rodzinę i do tego ze słabymi genami. Jest wiele osób które miały ciężko w życiu i pewnie ciężej ode mnie ale zapewne mają inną psychikę, silniejszą.. może nawet takie życie umocniło ich wewnętrznie.. ja natomiast jestem słabym psychicznie człowiekiem, prędzej ucieknę niż uderzę pięścią. Jeżeli ktoś to przeczytał.. to chylę czoła, sam nie wiem po co to pisze, może chce się wygadać? zapomniałem wspomnieć.. znajomych też nie mam. Życzę wam spokojnego wieczoru.

by S0ap1t