Klinkt ideaal om jonge werkenden meteen met een burnout te hebben. Hoor het ook best vaak van jaargenoten die klaar zijn met afstuderen, gaan werken en na een half jaar thuis zitten.
Wij horen ook niet te werken 😜
De grap is dat werk maar voor een beperkt deel verantwoordelijk is voor die burn-out. Zoals in het artikel al wordt omschreven zijn prestatiedruk, onzekerheid en torenhoge verwachtingen (van zichzelf) grote aanjagers. Als daar dan nog een baantje bij komt met verantwoordelijkheden & verplichtingen stroomt die toch al volle emmer over.
Ik ben zelf heel bewust in parttime gegaan. Voltijd is gewoon voor mij te zwaar. Houd ik wel een half jaartje vol, maar ook echt niet langer, zo heb ik ervaren. En dat is dan gelijk een half jaar waarin ik nergens meer heen ga, met niemand contact heb, en geen hobbies doe. Alleen eten, werken, slapen. Als die drie je gehele ritme vormen, dan ga je ook gewoon stuk.
Ik heb nooit een burnout gehad, maar ik heb er wel een voelen aankomen toen na dat halve jaartje alle energie op was. Een weekje extra werk prima. Ik heb ook wel eens een avondje doorgetrokken en vervolgens in de ochtend een demo gegeven. Dikke prima, die flexibiliteit kan ik wel bieden. Maar op lange termijn elke dag 9 tot 5 trek ik niet.
Ik ben dit jaar eruit gevlogen. Heftige burnout. Ben als jonge docent compleet door de mangel gehaald. Ik hoop dat ik me nooit meer zo voel als die eerste maanden.
Ben ondertussen 9 maanden thuis en ik probeer op te krabbelen, maar makkelijk is het niet. Ik weet niet wat ik moet als onderwijs het niet is en ik ben vooral bang om te snel te hard te gaan.
Ik sta er niet van te kijken dat dit een steeds groter probleem is. Zeker onder vrouwen. Je merkt gewoon dat die verantwoordelijk van het huishouden toch jou wordt toegerekend, zelfs als je partner wel zijn deel doet. En dan de verwachting om ook een sociaal leuk persoon te zijn en hobbies te hebben en er ook nog een beetje leuk uit te zien en lief voor de klas te staan en alle kritiek maar op je te nemen. Oh en of je ook nog even de ouders van Pien wilt bellen want die kunnen niet op de ouderavond komen maar ze staat wel een vier.. dat soort praktijken.
Hoe deden onze ouders dat? Ik heb alleen een kat en ik kan me niet voorstellen hoe kinderen ooit in mijn schema passen
Ik vind dit toch wel bizar. Vind het ook lastig om de vinger erop te leggen waar het aan ligt. Zelf (vrouw) ook 5 maanden thuisgezeten en begin toevallig morgen met re-integreren. In onze kantoortuin (30 man) zitten er al 6 thuis o.i.d. Dat is echt veel.
Ik wijt het deels aan m’n moeite met fulltime werken volhouden met autisme/adhd maar daar kan toch niet iedereen last van hebben. Zorgelijke ‘trend’. 🙁
6 comments
Klinkt ideaal om jonge werkenden meteen met een burnout te hebben. Hoor het ook best vaak van jaargenoten die klaar zijn met afstuderen, gaan werken en na een half jaar thuis zitten.
Wij horen ook niet te werken 😜
De grap is dat werk maar voor een beperkt deel verantwoordelijk is voor die burn-out. Zoals in het artikel al wordt omschreven zijn prestatiedruk, onzekerheid en torenhoge verwachtingen (van zichzelf) grote aanjagers. Als daar dan nog een baantje bij komt met verantwoordelijkheden & verplichtingen stroomt die toch al volle emmer over.
Ik ben zelf heel bewust in parttime gegaan. Voltijd is gewoon voor mij te zwaar. Houd ik wel een half jaartje vol, maar ook echt niet langer, zo heb ik ervaren. En dat is dan gelijk een half jaar waarin ik nergens meer heen ga, met niemand contact heb, en geen hobbies doe. Alleen eten, werken, slapen. Als die drie je gehele ritme vormen, dan ga je ook gewoon stuk.
Ik heb nooit een burnout gehad, maar ik heb er wel een voelen aankomen toen na dat halve jaartje alle energie op was. Een weekje extra werk prima. Ik heb ook wel eens een avondje doorgetrokken en vervolgens in de ochtend een demo gegeven. Dikke prima, die flexibiliteit kan ik wel bieden. Maar op lange termijn elke dag 9 tot 5 trek ik niet.
Ik ben dit jaar eruit gevlogen. Heftige burnout. Ben als jonge docent compleet door de mangel gehaald. Ik hoop dat ik me nooit meer zo voel als die eerste maanden.
Ben ondertussen 9 maanden thuis en ik probeer op te krabbelen, maar makkelijk is het niet. Ik weet niet wat ik moet als onderwijs het niet is en ik ben vooral bang om te snel te hard te gaan.
Ik sta er niet van te kijken dat dit een steeds groter probleem is. Zeker onder vrouwen. Je merkt gewoon dat die verantwoordelijk van het huishouden toch jou wordt toegerekend, zelfs als je partner wel zijn deel doet. En dan de verwachting om ook een sociaal leuk persoon te zijn en hobbies te hebben en er ook nog een beetje leuk uit te zien en lief voor de klas te staan en alle kritiek maar op je te nemen. Oh en of je ook nog even de ouders van Pien wilt bellen want die kunnen niet op de ouderavond komen maar ze staat wel een vier.. dat soort praktijken.
Hoe deden onze ouders dat? Ik heb alleen een kat en ik kan me niet voorstellen hoe kinderen ooit in mijn schema passen
Ik vind dit toch wel bizar. Vind het ook lastig om de vinger erop te leggen waar het aan ligt. Zelf (vrouw) ook 5 maanden thuisgezeten en begin toevallig morgen met re-integreren. In onze kantoortuin (30 man) zitten er al 6 thuis o.i.d. Dat is echt veel.
Ik wijt het deels aan m’n moeite met fulltime werken volhouden met autisme/adhd maar daar kan toch niet iedereen last van hebben. Zorgelijke ‘trend’. 🙁