Er is geld zat, de economie zit in de lift, de programma’s lijken op elkaar en toch komt de formatie maar niet rond. Ik kijk er niet van op. In het onderwijs wordt immers elk jaar geformeerd. Ook bij ons wordt er veel geschoven achter de schermen en komen er onwerkbare compromissen uit. Enige verschil: na de zomervakantie staan de kinderen voor de deur. In tegenstelling tot de Haagse politici kunnen wij niet eindeloos blijven breien.
In mijn vak (geschiedenis) zijn geen tekorten, in mijn regio (Amsterdam) is geen krimp en in mijn schoolsoort (gymnasium) zijn de leerlingen meestal meegaand en gemotiveerd. Toch is de zoektocht naar nieuwe collega’s ook bij ons een race tegen de klok. Hoe kan dat?
Een nieuwe collega aannemen is altijd een gok
Begin april, ruim voor de zomer, kondigde een geliefde collega zijn ontslag aan. Zijn derde en zesde klassen konden worden vervangen binnen de sectie. Maar de vertrekkende collega had een flinke staat van dienst en nog meer taken binnen de school. Dus begonnen de balletjes te rollen. Gaten werden gevuld, maar daardoor ontstonden ergens anders weer nieuwe gaten.
Pas ruim na de meivakantie bleek één van mijn andere sectiegenoten er een heel pakket aan verantwoordelijkheden bij te krijgen en ontstond er toch een kleine vacature. Tijdens de afsluitende toetsweek lazen we de brieven en tussen de overgangsvergaderingen door deden we de gesprekken.
De sollicitanten kwamen allemaal net van de opleiding, maar er zaten een paar uitstekende tussen. Tenminste, dat denken we. Want een sollicitatieprocedure (een brief, gesprek en referent) in het onderwijs is zo oppervlakkig dat een nieuwe collega aannemen altijd een gok is.
Veel jonge leraren stoppen door overbelasting
De uitverkorene konden we slechts een 0,437-baantje bieden. Ja, in het onderwijs wordt de werktijdfactor tot een duizendste achter de komma geformuleerd. Het werd nog wat opgeplust met een mentoraat. Aangezien je daar niet van kan leven heeft hij ook nog een baan op een andere school, en tapt hij er een biertje in de horeca bij.
Twee banen in twee steden: dubbel zoveel vergaderingen, twee secties, twee methodes, twee leidinggevenden. Welkom in het onderwijs.
Toch weet ook mijn school dat veel te veel jonge leraren stoppen. En dat een van de belangrijkste oorzaken overbelasting is. Dus is het beleid om nieuwe collega’s een zachte landing te bieden: een inwerktraject, een buddy, extra voorbereidingstijd. Maar de praktijk is weerbarstig.
De oplossing? Garandeer nieuwe leraren een ruime baan waar ze van kunnen leven. Laat scholen invulling geven aan die baan. Een gedeelte voor de klas, met ernaast klussen met minder verantwoordelijkheden. Bijvoorbeeld één op één begeleiding, extra inzet tijdens schoolkampen of surveilleren in pauzes. Of gewoon tijd om door te leren.
Moeten we ze in Den Haag wel een keer die formatie gaan afronden.
Erik Ex (1987) is leraar geschiedenis op het Cygnus Gymnasium in Amsterdam. Hij schrijft elke twee weken een column. Lees zijn eerdere bijdragen hier terug.
Zou er iemand met een stopwatch bij de deur staan? “Vandaag moet je 3 uur en 28,8 minuten werken en geen seconde langer!”. Of zou het stiekem toch gewoon 0,45 FTE zijn? Of zelfs 0,5 FTE?!
> Aangezien je daar niet van kan leven heeft hij ook nog een baan op een andere school, en tapt hij er een biertje in de horeca bij.
Zegt wel genoeg over hoe we onderwijs waarderen in Nederland. Allemaal halve baantjes en zelfs dan nog een derde baantje nodig hebben
‘geliefde collega’ en ‘indrukwekkende staat van dienst’ klinkt niet alsof de vertrekkende docent overwerkt uit z’n parttimebaan is vertrokken. Dan is het toch absurd dat er niet een vergelijkbare hoeveelheid FTE kan worden geboden aan zijn vervanger? Of zijn er zoveel parttimers in de rest van de organisatie dat die maar wat graag 0,128 erbij nemen van hun vertrekkende collega? Wie wordt er beter van zo’n systeem?
Ik werk niet op een middelbare school maar van alle type scholen waar ik aan de slag kon, vond ik de hele sollicitatieprocedure in het voortgezet onderwijs vaak het meest omslachtig en traag gaan. En dan naderhand klagen dat je elders aan de slag bent gegaan en zij derhalve gaten moeten opvullen met iemand in opleiding die aan zijn lot zal worden overgelaten of iemand die eigenlijk D-keuze is. Veel getreuzel en vage toezeggingen. Ik ben meer van doorpakken.
Ter verduidelijking: drie cijfers achter de komma bij de FTE betekent hier een nauwkeurigheid van 2 minuten en 9,6 seconden…
Ik had een aanstelling van 0,819. Dat betekent dus 5 dagen oproepbaar, want meer dan 0,8 fte. Wat mij betreft moet dit gewoon per dagdeel gaan, elk dagdeel dat je lesgeeft is 0,1 fte. Maar ja, er gaan wel ergere dingen mis op onze school… zo sta ik nu 30 weken lang te buffelen (38 uur lestaak per week, dan nog vergaderen etc.) En daarna heb ik 8 weken van 9 lesuren per week, zodat alles in mijn 0,9 fte past…
Ja, ik ben elders aan het solliciteren.
Ik krijg even de neiging om hier een lang stuk op te reageren, want ik vind dit niet helemaal op een juiste manier weergegeven.
April is laat. Als je een vertrek hoort in april, zelfs bij GS, dan heb je niet veel hoop op een bevoegd een geschikt docent. Zeker bij zo’n kleine functie. Dit is echter een ideale lio baan. Past mooi bij de studie en dan heb je een jaar om de extra werkzaamheden te zoeken om die persoon en jaar later naar 0.7fte te halen.
En die rare 3 cijfers is een keuze. Je kan getallen namelijk afronden… Maar een computer berekend je taakbeleid gewoon op die manier.
Dit zou prima op te lossen zijn als het onderwijs over zou stappen op een plug-en-play onderwijsmodel waarbij de goed functionerende leerlingen door praktisch iedereen begeleid zouden kunnen worden en de volleerde docenten meer tijd en ruimte krijgen voor de leerlingen met een rugzakje. Het is ronduit idioot dat leraren binnen dezelfde school of dezelfde onderwijskring allemaal hun eigen lessen moeten ontwerpen, terwijl het streven is dat leerlingen aan het eind van de rit praktisch allemaal hetzelfde moeten kennen en kunnen. Maar ja, daarvoor moet je fijnmaziger filteren op niveau, en dan staan de ouders al klaar met fakkels en hooivorken.
9 comments
Artikel, voor de paywall:
Er is geld zat, de economie zit in de lift, de programma’s lijken op elkaar en toch komt de formatie maar niet rond. Ik kijk er niet van op. In het onderwijs wordt immers elk jaar geformeerd. Ook bij ons wordt er veel geschoven achter de schermen en komen er onwerkbare compromissen uit. Enige verschil: na de zomervakantie staan de kinderen voor de deur. In tegenstelling tot de Haagse politici kunnen wij niet eindeloos blijven breien.
In mijn vak (geschiedenis) zijn geen tekorten, in mijn regio (Amsterdam) is geen krimp en in mijn schoolsoort (gymnasium) zijn de leerlingen meestal meegaand en gemotiveerd. Toch is de zoektocht naar nieuwe collega’s ook bij ons een race tegen de klok. Hoe kan dat?
Een nieuwe collega aannemen is altijd een gok
Begin april, ruim voor de zomer, kondigde een geliefde collega zijn ontslag aan. Zijn derde en zesde klassen konden worden vervangen binnen de sectie. Maar de vertrekkende collega had een flinke staat van dienst en nog meer taken binnen de school. Dus begonnen de balletjes te rollen. Gaten werden gevuld, maar daardoor ontstonden ergens anders weer nieuwe gaten.
Pas ruim na de meivakantie bleek één van mijn andere sectiegenoten er een heel pakket aan verantwoordelijkheden bij te krijgen en ontstond er toch een kleine vacature. Tijdens de afsluitende toetsweek lazen we de brieven en tussen de overgangsvergaderingen door deden we de gesprekken.
De sollicitanten kwamen allemaal net van de opleiding, maar er zaten een paar uitstekende tussen. Tenminste, dat denken we. Want een sollicitatieprocedure (een brief, gesprek en referent) in het onderwijs is zo oppervlakkig dat een nieuwe collega aannemen altijd een gok is.
Veel jonge leraren stoppen door overbelasting
De uitverkorene konden we slechts een 0,437-baantje bieden. Ja, in het onderwijs wordt de werktijdfactor tot een duizendste achter de komma geformuleerd. Het werd nog wat opgeplust met een mentoraat. Aangezien je daar niet van kan leven heeft hij ook nog een baan op een andere school, en tapt hij er een biertje in de horeca bij.
Twee banen in twee steden: dubbel zoveel vergaderingen, twee secties, twee methodes, twee leidinggevenden. Welkom in het onderwijs.
Toch weet ook mijn school dat veel te veel jonge leraren stoppen. En dat een van de belangrijkste oorzaken overbelasting is. Dus is het beleid om nieuwe collega’s een zachte landing te bieden: een inwerktraject, een buddy, extra voorbereidingstijd. Maar de praktijk is weerbarstig.
De oplossing? Garandeer nieuwe leraren een ruime baan waar ze van kunnen leven. Laat scholen invulling geven aan die baan. Een gedeelte voor de klas, met ernaast klussen met minder verantwoordelijkheden. Bijvoorbeeld één op één begeleiding, extra inzet tijdens schoolkampen of surveilleren in pauzes. Of gewoon tijd om door te leren.
Moeten we ze in Den Haag wel een keer die formatie gaan afronden.
Erik Ex (1987) is leraar geschiedenis op het Cygnus Gymnasium in Amsterdam. Hij schrijft elke twee weken een column. Lees zijn eerdere bijdragen hier terug.
Zou er iemand met een stopwatch bij de deur staan? “Vandaag moet je 3 uur en 28,8 minuten werken en geen seconde langer!”. Of zou het stiekem toch gewoon 0,45 FTE zijn? Of zelfs 0,5 FTE?!
> Aangezien je daar niet van kan leven heeft hij ook nog een baan op een andere school, en tapt hij er een biertje in de horeca bij.
Zegt wel genoeg over hoe we onderwijs waarderen in Nederland. Allemaal halve baantjes en zelfs dan nog een derde baantje nodig hebben
‘geliefde collega’ en ‘indrukwekkende staat van dienst’ klinkt niet alsof de vertrekkende docent overwerkt uit z’n parttimebaan is vertrokken. Dan is het toch absurd dat er niet een vergelijkbare hoeveelheid FTE kan worden geboden aan zijn vervanger? Of zijn er zoveel parttimers in de rest van de organisatie dat die maar wat graag 0,128 erbij nemen van hun vertrekkende collega? Wie wordt er beter van zo’n systeem?
Ik werk niet op een middelbare school maar van alle type scholen waar ik aan de slag kon, vond ik de hele sollicitatieprocedure in het voortgezet onderwijs vaak het meest omslachtig en traag gaan. En dan naderhand klagen dat je elders aan de slag bent gegaan en zij derhalve gaten moeten opvullen met iemand in opleiding die aan zijn lot zal worden overgelaten of iemand die eigenlijk D-keuze is. Veel getreuzel en vage toezeggingen. Ik ben meer van doorpakken.
Ter verduidelijking: drie cijfers achter de komma bij de FTE betekent hier een nauwkeurigheid van 2 minuten en 9,6 seconden…
Ik had een aanstelling van 0,819. Dat betekent dus 5 dagen oproepbaar, want meer dan 0,8 fte. Wat mij betreft moet dit gewoon per dagdeel gaan, elk dagdeel dat je lesgeeft is 0,1 fte. Maar ja, er gaan wel ergere dingen mis op onze school… zo sta ik nu 30 weken lang te buffelen (38 uur lestaak per week, dan nog vergaderen etc.) En daarna heb ik 8 weken van 9 lesuren per week, zodat alles in mijn 0,9 fte past…
Ja, ik ben elders aan het solliciteren.
Ik krijg even de neiging om hier een lang stuk op te reageren, want ik vind dit niet helemaal op een juiste manier weergegeven.
April is laat. Als je een vertrek hoort in april, zelfs bij GS, dan heb je niet veel hoop op een bevoegd een geschikt docent. Zeker bij zo’n kleine functie. Dit is echter een ideale lio baan. Past mooi bij de studie en dan heb je een jaar om de extra werkzaamheden te zoeken om die persoon en jaar later naar 0.7fte te halen.
En die rare 3 cijfers is een keuze. Je kan getallen namelijk afronden… Maar een computer berekend je taakbeleid gewoon op die manier.
Dit zou prima op te lossen zijn als het onderwijs over zou stappen op een plug-en-play onderwijsmodel waarbij de goed functionerende leerlingen door praktisch iedereen begeleid zouden kunnen worden en de volleerde docenten meer tijd en ruimte krijgen voor de leerlingen met een rugzakje. Het is ronduit idioot dat leraren binnen dezelfde school of dezelfde onderwijskring allemaal hun eigen lessen moeten ontwerpen, terwijl het streven is dat leerlingen aan het eind van de rit praktisch allemaal hetzelfde moeten kennen en kunnen. Maar ja, daarvoor moet je fijnmaziger filteren op niveau, en dan staan de ouders al klaar met fakkels en hooivorken.