She came from Greece, she had a thirst for knowledge

Μια ανάμνηση από ένα μυστήριο που δεν είναι και απαραίτητο να λυθεί ποτέ.

Ποια είναι η αρνητική πρωταγωνίστρια του τραγουδιού [Common People](https://en.wikipedia.org/wiki/Common_People), η γυναίκα από την Ελλάδα που γνώρισε ο [Jarvis Cocker](https://en.wikipedia.org/wiki/Jarvis_Cocker) των [Pulp](https://en.wikipedia.org/wiki/Pulp_(band)) στο Λονδίνο, στα τέλη της δεκαετίας του ’80; Είναι μόνο μία, είναι σίγουρα Ελληνίδα, ή είναι μια σύνθεση από ανθρώπους με παραπλήσια νοοτροπία που συνάντησε ο καλλιτέχνης εκείνη την περίοδο; Πλούσιοι νέοι που “ζούσαν την αναζήτησή τους” σε φτηνές γειτονιές της πόλης, ταυτιζόμενοι επιφανειακά με τους φτωχότερους γύρω τους, χωρίς όμως στ’ αλήθεια να μπορούν ή να θέλουν να βιώσουν τις δυσκολίες από τη θέση εκείνων.

Το [τραγούδι](https://www.youtube.com/watch?v=yuTMWgOduFM) βγήκε το 1995 και εξελίχθηκε στον “ύμνο” της Britpop μουσικής και, πιθανότατα, στο πιο χαρακτηριστικό τραγούδι των Pulp.

Τα ονόματα που έχουν προταθεί κατά καιρούς, χωρίς ποτέ να επιβεβαιωθούν από τον ίδιο τον στιχουργό, είναι, προφανώς, πλούσιες Ελληνίδες φοιτήτριες στο Saint Martin’s College, την ίδια περίοδο με τον Cocker: Η [Δανάη Στράτου](https://www.bbc.com/news/world-europe-32628750), παιδί οικογενείας βιομηχάνων, για την οποία όμως ο ίδιος ο Cocker [έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο](https://faroutmagazine.co.uk/story-behind-pulp-common-people/). Η [Κύπρια καλλιτέχνις Κατερίνα Κανά](https://www.lifo.gr/proswpa/athenians/katerina-kana-ena-brady-eipe-ston-tzarbis-koker-i-wanna-live-common-people-kai) (χωρίς να είναι σαφές αν και πόσο πλούσια ήταν). [Μια ανώνυμη γυναίκα που κάποιος ανώνυμος άνδρας το 2011, στο St Martin’s, έδειξε σε φωτογραφία στον Cocker και εκείνος το μισοεπιβεβαίωσε.](https://faroutmagazine.co.uk/jarvis-cocker-tracking-woman-inspired-pulp-common-people/) Καταλαβαίνετε.

Η αγαπημένη μου όμως περίπτωση, ο λόγος που κάνω αυτό το ποστ, είναι [μια ανάρτηση της μιας παραγράφου, σε ένα μάλλον άσημο (αλλά αλλόκοτα ενδιαφέρον) ελληνικό blog](http://gsus-saved.blogspot.com/2011/03/like-you-like-you.html), ανεβασμένη δεκαετίες μετά τα γεγονότα, το 2011:

​

>*Πριν από 10 περίπου χρόνια σε ένα φοιτητικό δωμάτιο στην Θεσσαλονίκη είχε έρθει μια μητέρα από την Λάρισα και μαγείρευε στην κόρη της που είχε εξεταστική. Στο δωμάτιό της είχαν μαζευτεί διάφοροι από το έτος που τους είχε καλέσει να φάνε. Οι περισσότεροι μπριτάδες. Περιμένοντας χαζεύουν τηλεόραση που παίζει το Common People στο mute. Κάποιοι θα το μουρμουράνε. Μπαίνει στο δωμάτιο η μάνα κρατώντας μία πιατέλα και λέει: «Ένας τέτοιος ξερακιανός άπλυτος μου την έπεφτε συνέχεια στην σχολή, δεν του έκατσα ποτέ». Η μάνα είχε σπουδάσει στο Saint Martin’s. Δεν έφαγε κανείς εκείνη την ημέρα. Την υπέβαλαν σε βασανιστήρια για να θυμηθεί λεπτομέρειες. Θυμόταν μόνο ότι έπαιζε μουσική σε μπάντα. Ούτε καν είχε ενδιαφερθεί να μάθει το όνομά του.Αληθινό περιστατικό. Η φοιτήτρια έκτοτε λέει ότι η μάνα της έριξε χυλόπιτα στον Jarvis.*

Είναι μια ανάρτηση που έχει πλάκα. Μια φοιτητομητέρα, εκεί που νοικοκυρεύει τα αγρίμια που έχουν μαζευτεί στο σπίτι του παιδιού της, καταφέρνει να τους εξιτάρει όλους, χωρίς να φαίνεται να προσπαθεί καν. The unexpected cool is even cooler.

Δεν ήμουν ιδιαίτερα *μπριτάς* ούτε καν τότε, όταν ήταν στα χάι της η brit pop, ούτε είμαι και κανένας φανατικός των Pulp. Ακόμα και το μυστήριο με τη νεαρή Ελληνίδα πλούσια κάπου με κουράζει, δεν έχω κι εγώ πραγματική *δίψα για τη γνώση* αυτή.

Αλλά σήμερα έτυχε να ακούσω το τραγούδι και θυμήθηκα αυτήν την ανάρτηση. Ήταν σα να βγήκα για το σούπερ μάρκετ και, για κάποιο λόγο, έκανα μια παράκαμψη για να τσεκάρω αν ένα μικρό γκραφίτι, σε έναν πίσω τοίχο μιας αυλής, που είχα δει στο παρελθόν κάπου στην πόλη, ήταν ακόμα εκεί.

Το γκραφίτι, η ανάρτηση στο μπλογκ δηλαδή, ήταν ακόμα εκεί. Και μιλούσε για το παρελθόν του συντάκτη, πιθανώς ιστορία που άκουσε, ούτε καν δικό του βίωμα. Για μια κυρία στη Λάρισα και το δικό της παρελθόν στο Λονδίνο. Για μια (απίθανη, εννοείται) συνάντησή της που μπορεί και να έγινε τραγούδι. Ένα τραγούδι ενός Άγγλου από το Σέφιλντ, για το παρελθόν αυτού, στο δικό του Λονδίνο.

Κι αυτή εδώ η ανάρτηση είναι άλλη μια πέτρα που ρίχνω στο ρυάκι. Με την ελπίδα, στα επόμενα δέκα-δεκαπέντε χρόνια, να διασχίσω πάλι τη ροή του ίντερνετ και του χρόνου, για μία ακόμα βόλτα προς την άλλη όχθη. Και πίσω ξανά.

by ProdromosPip