Vrij oud artikel, maar nog steeds relevant naar mijn mening, en ik ben benieuwd wat deze subreddit hiervan te zeggen heeft. Zelf woon ik al mijn hele leven in Amsterdam, maar er is me nooit echt wat opgevallen van een bandscene. Ik ben dan wel iemand die niet zo gauw uitgaat, maar ook overdag kom ik eigenlijk vrijwel nooit mensen tegen met een bandshirt, en ik hoor van mijn leeftijdsgenoten eigenlijk nooit wat over dat ze in een band zitten, als ze al een instrument bespelen. Wanneer ik dan een keer een Nederlandse band vind, zijn het vrijwel altijd enkel mannen van 40, misschien 30+.
Meeste jonge mensen die ik tegenkom die een instrument bespelen gaan naar het conservatorium of pielen wat in hun slaapkamer, maar haast niemand die in een bandje zit. Dit in tegenstelling tot andere landen (met name America, Duitsland en Scandinavië) waar om de have klap nieuwe bands vandaan komen. Zelfs België lijkt actiever dan ons op dat vlak. Waarom is de Nederlandse bandscene zo karig? Of is het enkel in Amsterdam zo?
Gezien de Nederlandse bevolking vergrijst, is dat toch ook wel logisch? Of zie ik wat over het hoofd.
– muziekles is tegenwoordig niet meer goedkoop, omdat het niet meer ondersteund wordt door gemeenten. Is rond dezelfde tijd uit het pakket gegaan als schoolzwemles.
– uitgaan is heel duur, dus minder uitgaanslocaties, dus minder gelegenheid voor bandjes om op te treden.
– internet en social media heeft ervoor gezorgt dat er nog maar weinig tiener middagen met vrienden verslijten met rondhangen, vervelen en fiebelen met muziekinstrumenten.
– de Boomer generatie was enorm groot. Elke generatie erna is ~15-20% kleiner. Is daarvoor gecorrigeerd of is de daling in bandjes ook rond de ~15-20%?
Twee dingen waar ik het erg mee eens ben:
– minder plekken om te spelen
– veel muzikanten die thuis in hun eentje spelen
Twee aanvullingen:
– er is overal vergrijzing
– bandmuziek is zo uitgemolken dat het nu moeilijker is om als jonge band relevant te zijn
Misschien moeten aantrekkelijke oefenruimtes wat meer bestaanszekerheid hebben, zoals dBs in Utrecht…
Door jarenlang kwakkelend cultuurbeleid is het soms ook wel lastig om redelijke repetitieruimtes te vinden, zie bijvoorbeeld het gedoe rondom dB’s in Utrecht van dit jaar. De gemeente draagt ze een warm hart toe maar steekt geen vinger uit om de problemen daadwerkelijk op te lossen. Veel andere repetitieruimtes zijn er zelfs in Utrecht al niet. In kleinere provinciestadjes en dorpen is dit zeer waarschijnlijk nog veel kariger.
Buiten dat is muziekles gewoon echt duur, maar tegelijkertijd kun je er als docent vaak maar net van rondkomen. Dat helpt niet bepaald mee.
Ik speel al ruim 12 jaar basgitaar. Toen ik begon heb ik wel in meerdere bandjes gespeeld. Maar we liepen er steeds tegenaan dat niemand tijd had om te repeteren of thuis te oefenen, naast zaken als werk of studie. Ook hadden we soms wat creatieve meningsverschillen over welke nummers we wilden spelen (covers) of was er een verschil in niveau.
Inmiddels speel ik ook alleen nog maar thuis. Voor mij speelt daarin ook mee dat ik de basgitaar als hobby zie. Ik hou van muziek en ik hou van de bas als instrument, maar ik heb niet de behoefte om veel op te treden, laat staan om daar bekend mee te worden. Het is voor mij een creatieve uitlaatklep.
Voor veel mensen zullen ook de kosten meespelen. Muziekles, repetitieruimte en vooral instrumenten zijn niet goedkoop.
Traditionele bands zijn minder populair tegenwoordig, maar het barst van de beginnende rappers en producers die hun ding doen. Qua talent zit dat wel goed.
Dat gezegd wordt de cultuursector ook kapotbezuinigt. Oefenruimte huren is best duur en dat is voor jongeren een hoge drempel. Al helemaal als je een ruimte wil om soms gewoon wat te proberen en waar creatieve ideeën kunnen ontstaan, niet constant op de klok kijken. Dan moet je geluk hebben dat iemands ouders in het buitengebied wonen en een schuur beschikbaar hebben.
Als de gemeente zulke plekken zou faciliteren voor talentontwikkeling zouden er ook meer bands zijn. Maar ja, moet wel geld aan verdiend kunnen worden hé.
8 comments
Vrij oud artikel, maar nog steeds relevant naar mijn mening, en ik ben benieuwd wat deze subreddit hiervan te zeggen heeft. Zelf woon ik al mijn hele leven in Amsterdam, maar er is me nooit echt wat opgevallen van een bandscene. Ik ben dan wel iemand die niet zo gauw uitgaat, maar ook overdag kom ik eigenlijk vrijwel nooit mensen tegen met een bandshirt, en ik hoor van mijn leeftijdsgenoten eigenlijk nooit wat over dat ze in een band zitten, als ze al een instrument bespelen. Wanneer ik dan een keer een Nederlandse band vind, zijn het vrijwel altijd enkel mannen van 40, misschien 30+.
Meeste jonge mensen die ik tegenkom die een instrument bespelen gaan naar het conservatorium of pielen wat in hun slaapkamer, maar haast niemand die in een bandje zit. Dit in tegenstelling tot andere landen (met name America, Duitsland en Scandinavië) waar om de have klap nieuwe bands vandaan komen. Zelfs België lijkt actiever dan ons op dat vlak. Waarom is de Nederlandse bandscene zo karig? Of is het enkel in Amsterdam zo?
Gezien de Nederlandse bevolking vergrijst, is dat toch ook wel logisch? Of zie ik wat over het hoofd.
– muziekles is tegenwoordig niet meer goedkoop, omdat het niet meer ondersteund wordt door gemeenten. Is rond dezelfde tijd uit het pakket gegaan als schoolzwemles.
– uitgaan is heel duur, dus minder uitgaanslocaties, dus minder gelegenheid voor bandjes om op te treden.
– internet en social media heeft ervoor gezorgt dat er nog maar weinig tiener middagen met vrienden verslijten met rondhangen, vervelen en fiebelen met muziekinstrumenten.
– de Boomer generatie was enorm groot. Elke generatie erna is ~15-20% kleiner. Is daarvoor gecorrigeerd of is de daling in bandjes ook rond de ~15-20%?
Twee dingen waar ik het erg mee eens ben:
– minder plekken om te spelen
– veel muzikanten die thuis in hun eentje spelen
Twee aanvullingen:
– er is overal vergrijzing
– bandmuziek is zo uitgemolken dat het nu moeilijker is om als jonge band relevant te zijn
Misschien moeten aantrekkelijke oefenruimtes wat meer bestaanszekerheid hebben, zoals dBs in Utrecht…
Door jarenlang kwakkelend cultuurbeleid is het soms ook wel lastig om redelijke repetitieruimtes te vinden, zie bijvoorbeeld het gedoe rondom dB’s in Utrecht van dit jaar. De gemeente draagt ze een warm hart toe maar steekt geen vinger uit om de problemen daadwerkelijk op te lossen. Veel andere repetitieruimtes zijn er zelfs in Utrecht al niet. In kleinere provinciestadjes en dorpen is dit zeer waarschijnlijk nog veel kariger.
Buiten dat is muziekles gewoon echt duur, maar tegelijkertijd kun je er als docent vaak maar net van rondkomen. Dat helpt niet bepaald mee.
Ik speel al ruim 12 jaar basgitaar. Toen ik begon heb ik wel in meerdere bandjes gespeeld. Maar we liepen er steeds tegenaan dat niemand tijd had om te repeteren of thuis te oefenen, naast zaken als werk of studie. Ook hadden we soms wat creatieve meningsverschillen over welke nummers we wilden spelen (covers) of was er een verschil in niveau.
Inmiddels speel ik ook alleen nog maar thuis. Voor mij speelt daarin ook mee dat ik de basgitaar als hobby zie. Ik hou van muziek en ik hou van de bas als instrument, maar ik heb niet de behoefte om veel op te treden, laat staan om daar bekend mee te worden. Het is voor mij een creatieve uitlaatklep.
Voor veel mensen zullen ook de kosten meespelen. Muziekles, repetitieruimte en vooral instrumenten zijn niet goedkoop.
Traditionele bands zijn minder populair tegenwoordig, maar het barst van de beginnende rappers en producers die hun ding doen. Qua talent zit dat wel goed.
Dat gezegd wordt de cultuursector ook kapotbezuinigt. Oefenruimte huren is best duur en dat is voor jongeren een hoge drempel. Al helemaal als je een ruimte wil om soms gewoon wat te proberen en waar creatieve ideeën kunnen ontstaan, niet constant op de klok kijken. Dan moet je geluk hebben dat iemands ouders in het buitengebied wonen en een schuur beschikbaar hebben.
Als de gemeente zulke plekken zou faciliteren voor talentontwikkeling zouden er ook meer bands zijn. Maar ja, moet wel geld aan verdiend kunnen worden hé.