Tof voor hem, is wel jong, op 4 jaar al realiseren.
Ik las dit gisteren al, weet niet zo goed hoe ik mij hierbij moet voelen.
Persoonlijk vind ik 12 (of zelfs 9.5) te vroeg omdat je ouders hebt die het verzieken voor hun kind en hun kind in een hoekje proberen te drukken zodat ze zelf helemaal woke en hip kunnen zijn en dat gaan dan ten koste van dat kind. Daarbij toen ik 12 was was ik totaal niet ontwikkeld, als jij mij de kans had gegeven om een Spice Girl te worden had ik het gedaan en een minuut later kon jij mij transformeren in een dino of Indiana Jones.
En voor die kinderen die er echt mee zitten heb ik het idee dat een roepnaam toch wel voldoet, ik zou niet weten wanneer een kind te maken krijgt met hun echte naam behalve dan in het ziekenhuis, maar zusters pikken dat al snel op hopelijk.
Zoals ik al zei, moeilijk en tis een ver van mijn bed show maar toch vind ik het te vroeg.
Fijn voor dit kind, al merk ik wel dat ik mij er weinig bij kan voorstellen. Zowel over dat je op je 4e al zou weten dat je in het ‘verkeerde lichaam’ geboren bent. Heb toch het idee dat het iets is wat te complex is voor de meeste 4 jarige. Maar ook de ‘last van de officiële naam: hoe vaak gebruik je die nou als kind? Ken genoeg mensen met een andere roepnaam/doopnaam en die tweede wordt volgens mij bijna nooit gebruikt. Dus vraag mij hierbij wel af hoeveel invloed de ouders hebben (gehad) hierop.
Uiteindelijk is het wellicht gewoon goed als we de indirecte ‘gendernormen’ in de maatschappij aanpakken. Dan hoeven kinderen niet zo jong zich al zo op te stellen.
Ik wilde toen ik 4-10 jaar was ook jongenskleding aan, kort haar en met de jongens voetballen en Wesley of Rafaël heten (één keer raden waar ik fan van was).
Mijn ouders vertelden dat je als meisje ook jongenskleding aan mag, kort haar kan hebben en kan voetballen en met de puberteit ben ik er overheen gegroeid.
Ik ben nog steeds wat jongensachtig, maar ook absoluut een vrouw, ik bleek ‘gewoon’ lesbisch te zijn.
Ik heb het idee dat dit eerder achteruitgang is dan vooruitgang.
Sowieso moet het wat mij betreft makkelijker worden in Nederland om je naam te wijzen. Al snap ik wel dat bij mensen zo jong als Joey tussenkomst van een rechter gewenst is om te kijken of er sprake is van dwang/coercie. Maar dan zou een verklaring van een psycholoog die beoordeeld heeft dat Joey zich inderdaad als jongen identificeert genoeg moeten zijn. Hoeft geen moeilijke lange rechtsgang te wezen.
Ik ben blij voor hem. Ik kan het mij niet voorstellen dit allemaal te moeten meemaken!
Ik krijg altijd de kriebels van dit soort verhalen; mag dit persoon maar geen verregaande besluiten maken waar die later spijt van krijgt.
Dit is een redelijk ingewikkelde discussie waarbij je een kamp hebt dat pleit voor “vrijheid vooraf, blaren achteraf zijn voor jezelf(/verzorgingsstaat)” en een kampt dat pleit voor “zo moeilijk mogelijk maken (met wellicht enorm zware lasten voor de persoon/verzorgingsstaat zelf) en vrijheid achteraf”
Aka erg vrij versimpeld: vrijheid optimalisatie vs spijt minimalisatie.
Naar mijn idee is hier simpelweg geen eenvoudig juiste weg in te behandelen, wat het voor iedereen betrokken erg moeilijk maakt.
Persoonlijk neig ik naar spijt minimalisatie door ervaring van mijn zusje. Die was een jaar of 9 en zweerde dat ze “ook een jongen was”. Geen jurkjes maar spijkerbroeken, geen ballet meer, geen barbies maar technisch speelgoed etc.
Redenering uit onze sociale kringen: dit zal wel komen omdat ze alleen op haar school vrouwelijke leeftijdsgenoten had. In de buurt alleen maar jongetjes waar ze mee kon opschieten, in de familie alleen maar neven.
Mijn ouders waren hier super vrij in, ze mag lekker gaan doen wat ze wil. Spijkerbroek aan, andere sport, “mannelijk” kapsel, kamer blauw verven, etc; alle dingen die zij associeerde met “jongen zijn”.
Kleine twee jaar later had ze nieuwe vriendinnen en was ze er eigenlijk helemaal klaar mee, wilde weer speelpoppen, weer naar ballet, foto’s van boybands aan de muur.
Nu is ze 24 en achteraf kan ze erom lachen en wijt zij het ook de sociale omstandigheden, maar is ze ontzettend blij nooit verder gepusht te zijn. Dit zou “haar leven geruïneerd hebben”.
Ouders maar ook artsen die binnen de kortste keren compleet met de grillen van jonge kinderen meegaan zijn naar mijn idee levensgevaarlijk.
7 comments
Tof voor hem, is wel jong, op 4 jaar al realiseren.
Ik las dit gisteren al, weet niet zo goed hoe ik mij hierbij moet voelen.
Persoonlijk vind ik 12 (of zelfs 9.5) te vroeg omdat je ouders hebt die het verzieken voor hun kind en hun kind in een hoekje proberen te drukken zodat ze zelf helemaal woke en hip kunnen zijn en dat gaan dan ten koste van dat kind. Daarbij toen ik 12 was was ik totaal niet ontwikkeld, als jij mij de kans had gegeven om een Spice Girl te worden had ik het gedaan en een minuut later kon jij mij transformeren in een dino of Indiana Jones.
En voor die kinderen die er echt mee zitten heb ik het idee dat een roepnaam toch wel voldoet, ik zou niet weten wanneer een kind te maken krijgt met hun echte naam behalve dan in het ziekenhuis, maar zusters pikken dat al snel op hopelijk.
Zoals ik al zei, moeilijk en tis een ver van mijn bed show maar toch vind ik het te vroeg.
Fijn voor dit kind, al merk ik wel dat ik mij er weinig bij kan voorstellen. Zowel over dat je op je 4e al zou weten dat je in het ‘verkeerde lichaam’ geboren bent. Heb toch het idee dat het iets is wat te complex is voor de meeste 4 jarige. Maar ook de ‘last van de officiële naam: hoe vaak gebruik je die nou als kind? Ken genoeg mensen met een andere roepnaam/doopnaam en die tweede wordt volgens mij bijna nooit gebruikt. Dus vraag mij hierbij wel af hoeveel invloed de ouders hebben (gehad) hierop.
Uiteindelijk is het wellicht gewoon goed als we de indirecte ‘gendernormen’ in de maatschappij aanpakken. Dan hoeven kinderen niet zo jong zich al zo op te stellen.
Ik wilde toen ik 4-10 jaar was ook jongenskleding aan, kort haar en met de jongens voetballen en Wesley of Rafaël heten (één keer raden waar ik fan van was).
Mijn ouders vertelden dat je als meisje ook jongenskleding aan mag, kort haar kan hebben en kan voetballen en met de puberteit ben ik er overheen gegroeid.
Ik ben nog steeds wat jongensachtig, maar ook absoluut een vrouw, ik bleek ‘gewoon’ lesbisch te zijn.
Ik heb het idee dat dit eerder achteruitgang is dan vooruitgang.
Sowieso moet het wat mij betreft makkelijker worden in Nederland om je naam te wijzen. Al snap ik wel dat bij mensen zo jong als Joey tussenkomst van een rechter gewenst is om te kijken of er sprake is van dwang/coercie. Maar dan zou een verklaring van een psycholoog die beoordeeld heeft dat Joey zich inderdaad als jongen identificeert genoeg moeten zijn. Hoeft geen moeilijke lange rechtsgang te wezen.
Ik ben blij voor hem. Ik kan het mij niet voorstellen dit allemaal te moeten meemaken!
Ik krijg altijd de kriebels van dit soort verhalen; mag dit persoon maar geen verregaande besluiten maken waar die later spijt van krijgt.
Dit is een redelijk ingewikkelde discussie waarbij je een kamp hebt dat pleit voor “vrijheid vooraf, blaren achteraf zijn voor jezelf(/verzorgingsstaat)” en een kampt dat pleit voor “zo moeilijk mogelijk maken (met wellicht enorm zware lasten voor de persoon/verzorgingsstaat zelf) en vrijheid achteraf”
Aka erg vrij versimpeld: vrijheid optimalisatie vs spijt minimalisatie.
Naar mijn idee is hier simpelweg geen eenvoudig juiste weg in te behandelen, wat het voor iedereen betrokken erg moeilijk maakt.
Persoonlijk neig ik naar spijt minimalisatie door ervaring van mijn zusje. Die was een jaar of 9 en zweerde dat ze “ook een jongen was”. Geen jurkjes maar spijkerbroeken, geen ballet meer, geen barbies maar technisch speelgoed etc.
Redenering uit onze sociale kringen: dit zal wel komen omdat ze alleen op haar school vrouwelijke leeftijdsgenoten had. In de buurt alleen maar jongetjes waar ze mee kon opschieten, in de familie alleen maar neven.
Mijn ouders waren hier super vrij in, ze mag lekker gaan doen wat ze wil. Spijkerbroek aan, andere sport, “mannelijk” kapsel, kamer blauw verven, etc; alle dingen die zij associeerde met “jongen zijn”.
Kleine twee jaar later had ze nieuwe vriendinnen en was ze er eigenlijk helemaal klaar mee, wilde weer speelpoppen, weer naar ballet, foto’s van boybands aan de muur.
Nu is ze 24 en achteraf kan ze erom lachen en wijt zij het ook de sociale omstandigheden, maar is ze ontzettend blij nooit verder gepusht te zijn. Dit zou “haar leven geruïneerd hebben”.
Ouders maar ook artsen die binnen de kortste keren compleet met de grillen van jonge kinderen meegaan zijn naar mijn idee levensgevaarlijk.