> Op het eerste gezicht is die verontwaardiging begrijpelijk. Velen associëren de regenboogkleuren nog altijd met de legitieme strijd van holebiverenigingen voor juridische gelijkberechtiging. Die strijd is in eigen land gestreden. Holebi’s genieten dezelfde rechten als hetero’s en de seksuele gerichtheid op mensen van hetzelfde geslacht wordt door de medische wereld niet langer als ziekelijk beschouwd. Wanneer, zoals in het bloedtransfusiebeleid, er toch een onderscheid wordt gemaakt, heeft dat niets te maken met vooroordelen maar wel met seksueel risicogedrag en hiv-prevalentie binnen de homogemeenschap (DS 8 december).
> Geen enkele politieke partij stelt die positieve evolutie vandaag in vraag, laat staan dat men ze zou willen terugdraaien. Precies daarom is de beslissing van de Aalsterse meerderheid zo opvallend. Ze maakt duidelijk dat de regenboogkleuren veel van hun oorspronkelijke betekenis en overredingskracht verloren hebben en ze een ideologische lading hebben gekregen die bij sommigen veeleer weerstand dan sympathie oproept.
> Politiek filosoof Brian Barry heeft die bedreiging in zijn standaardwerk Culture and equality uitstekend beargumenteerd. Daarin heeft hij ook aandacht voor de (terechte) strijd voor gelijkberechtiging van holebi’s en hekelt hij de ‘cultureel revolutionaire’ manier waarop die volgens sommigen gevoerd moet worden. Hij illustreert dat een dergelijke revolutionaire strijd door zijn aard een contrarevolutionaire reactie uitlokt die, wanneer er een democratisch draagvlak voor wordt gevonden, zoals nu bijvoorbeeld in Polen, de rechten van holebi’s kan fnuiken.
> Misschien moeten diegenen die allicht goedbedoeld maar onbezonnen regenboogvlaggen laten wapperen of regenboogzebrapaden aanleggen, zich eens grondig bezinnen over de vraag of hun activisme bijdraagt aan de belangen van holebi’s en de beste garantie vormt voor de instandhouding van hun gelijkberechtiging. Want hoewel die formeel verworven is, ligt de aanvaarding van homoseksualiteit in de superdiverse samenleving niet voor de hand. De manier waarop men sommigen vandaag tracht te overtuigen, is contraproductief en helaas zijn holebi’s daarvan het grootste slachtoffer.
Op legaal gebied is de strijd van gelijkheid hier in België inderdaad gewoon. Maar dat is slechts het begin. Er is nog steeds te veel verbaal en fysiek geweld wegens homo/transphobie om te zeggen dat de strijd gewonnen is hier in België.
En dan nog, is de strijd pas gewonnen wanneer ieder lgbtq+ persoon hun waarheid kan leven zonder voor hun veiligheid te moeten vresen.
Dat holebi’s nog steeds op veel vlakken gediscrimineerd worden is erg. Dat ze moeten gevierd worden door middel van een gay parade of holebi zebrapad is onnodig en bij de disciminatoren waarschijnlijk als een rode vlag bij het stiervechten.
Gewoon integreren in de cultuur zodat dit iets alledaags wordt, maar niet in de spotlight zetten. Ze zijn niet meer of minder dan een ander.
3 comments
TLDR
> Op het eerste gezicht is die verontwaardiging begrijpelijk. Velen associëren de regenboogkleuren nog altijd met de legitieme strijd van holebiverenigingen voor juridische gelijkberechtiging. Die strijd is in eigen land gestreden. Holebi’s genieten dezelfde rechten als hetero’s en de seksuele gerichtheid op mensen van hetzelfde geslacht wordt door de medische wereld niet langer als ziekelijk beschouwd. Wanneer, zoals in het bloedtransfusiebeleid, er toch een onderscheid wordt gemaakt, heeft dat niets te maken met vooroordelen maar wel met seksueel risicogedrag en hiv-prevalentie binnen de homogemeenschap (DS 8 december).
> Geen enkele politieke partij stelt die positieve evolutie vandaag in vraag, laat staan dat men ze zou willen terugdraaien. Precies daarom is de beslissing van de Aalsterse meerderheid zo opvallend. Ze maakt duidelijk dat de regenboogkleuren veel van hun oorspronkelijke betekenis en overredingskracht verloren hebben en ze een ideologische lading hebben gekregen die bij sommigen veeleer weerstand dan sympathie oproept.
> Politiek filosoof Brian Barry heeft die bedreiging in zijn standaardwerk Culture and equality uitstekend beargumenteerd. Daarin heeft hij ook aandacht voor de (terechte) strijd voor gelijkberechtiging van holebi’s en hekelt hij de ‘cultureel revolutionaire’ manier waarop die volgens sommigen gevoerd moet worden. Hij illustreert dat een dergelijke revolutionaire strijd door zijn aard een contrarevolutionaire reactie uitlokt die, wanneer er een democratisch draagvlak voor wordt gevonden, zoals nu bijvoorbeeld in Polen, de rechten van holebi’s kan fnuiken.
> Misschien moeten diegenen die allicht goedbedoeld maar onbezonnen regenboogvlaggen laten wapperen of regenboogzebrapaden aanleggen, zich eens grondig bezinnen over de vraag of hun activisme bijdraagt aan de belangen van holebi’s en de beste garantie vormt voor de instandhouding van hun gelijkberechtiging. Want hoewel die formeel verworven is, ligt de aanvaarding van homoseksualiteit in de superdiverse samenleving niet voor de hand. De manier waarop men sommigen vandaag tracht te overtuigen, is contraproductief en helaas zijn holebi’s daarvan het grootste slachtoffer.
Op legaal gebied is de strijd van gelijkheid hier in België inderdaad gewoon. Maar dat is slechts het begin. Er is nog steeds te veel verbaal en fysiek geweld wegens homo/transphobie om te zeggen dat de strijd gewonnen is hier in België.
En dan nog, is de strijd pas gewonnen wanneer ieder lgbtq+ persoon hun waarheid kan leven zonder voor hun veiligheid te moeten vresen.
Dat holebi’s nog steeds op veel vlakken gediscrimineerd worden is erg. Dat ze moeten gevierd worden door middel van een gay parade of holebi zebrapad is onnodig en bij de disciminatoren waarschijnlijk als een rode vlag bij het stiervechten.
Gewoon integreren in de cultuur zodat dit iets alledaags wordt, maar niet in de spotlight zetten. Ze zijn niet meer of minder dan een ander.