Die toeslagenaffaire is me toch een beerput die maar blijft geven zeg 🙁
> Gerrelain kreeg een tijdelijke gezinsvoogd aangewezen. Op 20 februari 2009 dacht ze met hem een kennismakingsgesprek te hebben. In plaats daarvan verschenen er volgens haar zo’n vijftien agenten, die het huis omsingelden. Ze werd direct geblinddoekt en geboeid. Haar kinderen hoorde ze huilen. Uithuisplaatsingen verlopen vaker op deze manier, bevestigt Gerrelains hulpverleenster. “Agenten en jeugdzorg weten vooraf niet op hoeveel weerstand ze stuiten.”
Dit is extreem. De kinderen krijgen alleen maar stress van zoiets, het is niet proportioneel en dus ook nog eens onder valse voorwendselen daarheen gelokt.
Onverteerbaar dat na 13 jaar nog altijd niet duidelijk is waarom dit gezin dit is aangedaan.
Advocaat van de duivel spelend… Het artikel toont de kant van het verhaal van de moeder in kwestie.
GGD/Jeugdzorg zal ongetwijfeld ook haar kant van het verhaal hebben maar kan deze natuurlijk niet neer laten pennen in de krant.
Blijft natuurlijk verschrikkelijk 🙁
Het probleem van dit soort zaken is vaak dat je het verhaal maar van 1 kant hoort. Er zullen best dingen misgaan bij uithuisplaatsingen, maar het is onmogelijk te beoordelen of dat hier het geval is geweest.
Dit komt uiteraard voor een groot deel op conto van de Jeugdbescherming omdat ze het dossier niet willen delen met de klaagster of de Kinderombudsman.
Damn wat een frustratie moet dat zijn ook, ik weet niet of ik dit zo lang zou trekken zonder iemand iets aan te doen
Toen ik jong was werd mijn broertje uit huis ‘s ochtends toen hij 13 jaar was door 6 rechercheurs uit z’n bed gehaald in z’n onderbroek met handboeien in een politiebusje gegooid en we wisten 3 dagen niet waar hij zat. We twijfelden zelfs of het politie was, omdat de rechercheurs in burger waren. Uiteindelijk bleek het om een valse aangifte te gaan van mishandeling en diefstal en wat ik frappant vond is, dat de gene die de aangifte deed, een vader had die bevriend was met de hoofdcommissaris van een politiebureau. Ik vond het allemaal zeer twijfelachtig, maar mijn achterdochtigheid naar de politie is in de jaren erna alleen maar groter geworden. Uiteindelijk hebben ze een tasje van mij, die ik in London had gekocht op schoolreis, ingevorderd en gegeven aan de persoon die aangifte deed.
Er is als burger zo ongelofelijk veel onmacht in Nederland tegen de autoriteiten. Op papier leven we in een paradijs, maar als je eenmaal in dat zwarte gat komt, is er geen normale weg uit. Als je als fraudeur wordt gelabeld door de belastingdienst, kan je ook al niet achterhalen wat de reden daarvan is. Of dat nu de politie of belastingdienst is, je kan er als minima niks tegen doen. Er is praktisch geen rechtsbescherming voor kansarme deel van de bevolking, omdat rechters niet genoeg tegenmacht bieden. De ombudsmannen roepen veel, maar de politiek doet daar niks mee.
Sowieso is de huidige manier waarop de jeugdzorg geregeld is ruim ondermaats. Toen ik 17 was heeft m’n moeder zelfmoord geprobeerd te plegen. Daardoor ontstond volgens jeugdzorg een directe crisissituatie omdat ik als minderjarige ineens op mezelf woonde en daardoor wilde ze mij met spoed uit huis plaatsen, omdat ze zich zorgen om me maakte. Enige probleem was dat ik in Zuid-Limburg woonde en er een tekort aan opvangplekken was, dus is er voor gekozen om me in zo ongeveer de meest strenge gesloten jeugdzorg te plaatsen, want daar was wel nog plek.
Gelukkig werk ik na een week overgeplaatst naar een minder zware gesloten jeugdzorg en na een paar weken heeft de kinderrechter toen ook bepaald dat er helemaal geen goede rede was voor uithuisplaatsing, dus kon ik gelukkig weer gewoon naar huis. Ergste week/maand van m’n leven en het sloeg ook helemaal nergens op.
Ik kon in die tijd niet bij m’n vader wonen, maar mijn voordeel was wel dat m’n vader er financieel goed bijzat, dus die heeft toen aangegeven een appartement voor me te willen kopen. Je kunt het natuurlijk nooit bewijzen, maar voor mijn gevoel is dat ook de enige reden dat het bij mij wel ‘goed’ is afgelopen: jeugdzorg is me serieus gaan nemen, omdat ik uit een ‘goed’ gezin kwam en daardoor had ik het idee dat er een stuk meer naar mij/m’n vader geluisterd werd. Alleen is het spijtig voor al die mensen die niet in die positie zitten en daardoor alsnog slachtoffer worden.
De pest is dat ambtenaren rechtsbescherming hebben en dus nooit voor zulke machtsmisbruikzaken gestraft kunnen worden.
En als het al kan gebeurd het niet.
Als zelfs Rutte met leugens wegkomt….
>”Maar pappa, je hebt altijd gezegd: mijn papieren zijn zoekgeraakt in de kompjoeter.’
>’Ook dat is juist,’ zei Tos. ‘Zie je dat hoge gebouw daar? Dat is het kompjoetergebouw. Daar moest ik twee jaar geleden mijn papieren afgeven aan het loket. Voor “eventjes” zeiden ze. Ik zou ze dadelijk terugkrijgen, zeiden ze.’
>’En toen?’ vroeg Otje.
>’Toen liep de meneer van het loket ermee weg. Er kwam een andere meneer. Die wist van niets. Ik heb gewacht en gewacht en gepraat en gesmeekt en eindelijk…’
>’Eindelijk ben je driftig geworden, papa?’
>Tos knikte. ‘Ze hebben me buiten de deur gezet,’ zei hij. ‘Zonder papieren.’
Kan dit niet naar het Europees Hof gaan? Dit lijkt me toch ernstig genoeg.
Ik word hier eerlijk gezegd wel een beetje stil van. Ik begrijp niet hoe dit kan gebeuren.
Institutioneel racisme.
Ik heb een tijdje bij een jeugdzorginstelling gewerkt en de uitspraken in dit artikel lijken erg op de uitspraken die sommige cliënten van mij deden. ‘Het kwam onverwachts’, ‘Er was geen communicatie’ of ‘Ik krijg nooit mijn dossier in te zien’ zijn voorbeelden hiervan. Als dit soort dingen gebeuren zijn er instanties die clienten bijstaan.
Ik heb bijvoorbeeld een gezin begeleid dat steeds weer belofte na belofte maakte, ze iedere keer niet nakwam en nadat ik meerdere keren het ultimatum ‘uithuisplaatsing’ heb gegeven (in een zeer zorgelijke situatie, het gaat hier niet om zweetvoeten), waren ze toch compleet verrast door de mededeling dat we naar de rechtbank gingen voor een uithuisplaatsing. De rechtbank nodigt ouders overigens altijd uit op zitting, tenzij het om een spoedmachtiging gaat, dan wordt de zitting 2 weken later gehouden.
‘Geen communicatie’ is ook zo’n mooie. Ik heb clienten begeleid die mij op 5 minuten tijd 5 keer belden, 20 appjes stuurden en mijn voicemail bombardeerden. Aangezien ik ook wel eens bij een ander gezin over de vloer kwam kon ik dan niet meteen opnemen en werd er meteen een mail gestuurd naar alle betrokken partijen inclusief mijn teamleider dat ik een vreselijke gezinsvoogd was en nooit bereikbaar was.
Het dossier is bij sommige instellingen helaas inderdaad een rotzooitje, maar alle documenten die worden aangeleverd bij de rechter (op basis waarvan hij zijn besluit moet nemen) worden door de rechtbank ook naar ouders gestuurd. Dan heb je het dus altijd over het volledige dossier van de lopende ondertoezichtstelling.
Dit neemt niet weg dat jeugdzorginstellingen fouten maken, dat gebeurt overal, helaas. Ik heb echter moeite met het klakkeloos overnemen van de ervaringen van deze mevrouw als waar. Wat niet wegneemt dat iedere fout die ooit gemaakt is in dit gezin onderzocht en waar mogelijk hersteld dient te worden. Dat zijn we als maatschappij verplicht te waarborgen naar alle kinderen en ouders die in de toeslagenaffaire onrechtmatig behandeld zijn door organisaties in een machtspositie.
Dit hele artikel geeft me de kriebels en onderschrijft voor mij weer meer hoe erg het is dat Rutte aan mag blijven na dit veroorzaakt te hebben.
En dan het stukje over de situatie in de pleeggezinnen. Absoluut geen goede situatie voor de kinderen, ik zou het bijna mishandeling noemen. Ik kan niet begrijpen dat jeugdzorg denkt dat het beter is voor de kinderen om daar te verblijven dan bij hun eigen moeder die wat schulden heeft. Een jong meisje met kroeshaar maar het haar afknippen omdat je als pleegouder het niet op kan brengen te leren daarvoor te zorgen. Dat raakt me wel.
Een afcshuwelijk verhaal, maar als ik dit lees:
> De rechters die de afgelopen jaren beslissingen namen in haar dossier, heeft ze naar eigen zeggen allemaal uitgescholden.
Krijg ik toch het gevoel dat er iets met haar aan de hand is. Als je je zelfs tegenover de rechters niet kan inhouden, is er toch wel echt een psychisch probleem en als je dat vervolgens niet erkent en behandeling accepteert begrijp ik wel dat ze niet aandurven om de uithuisplaatsing terug te draaien.
Wat dit soort situaties (ouders die de pers zoeken) erg lastig maakt, is dat overheden of instellingen vrijwel nooit inhoudelijk kunnen reageren op dit soort nieuwsberichten. Vanwege de privacy van de clienten is hun beweegruimte maar zeer beperkt en kunnen ze niet echt inhoudelijk reageren op beschuldigingen. In de journalistiek hoort er zo mogelijk sprake te zijn van hoor en wederhoor, maar dat is hier eigenlijk onmogelijk.
Ouders of familieleden daarentegen kunnen vrijuit via de pers hun verhaal vertellen – maar het is wel hún verhaal, of het ook allemaal objectief wáár is, valt voor ons aan de buitenkant nauwelijks te achterhalen.
Lastig allemaal, pijnlijk ook in het licht van de toeslagenaffaire.
> Gerrelain had veel stress door de financiële problemen. Haar maatschappelijk werker was slechthorend, wat communicatieproblemen opleverde. Ze voelde zich niet goed geholpen. In plaats van naar afspraken met maatschappelijk werk, ging Gerrelain naar Verheul als ze hulp nodig had.
Ik ben zelf al vanaf mijn geboorte slechthorend en weet dus dondersgoed hoe dit geregeld tot communicatieproblemen en misverstanden leidt. Als ik dit zo lees, is de slechthorendheid van die maatschappelijk werker dermate ernstig dat deze helemaal niet als maatschappelijk werker zou mogen werken! Het is duidelijk dat deze persoon niet in staat is om zijn of haar werk naar behoren uit te voeren, als cliënten als Gerrelain zich genoodzaakt voelen om naar een andere hulpverlener te stappen.
Het zou me ook niet verbazen als tenminste één van de misverstanden in Gerrelains dossier te herleiden is op de slechthorendheid van die maatschappelijk werker. Het lijkt me goed mogelijk dat Gerrelain dat zelf ook vermoedt, maar dat zij dit nooit hardop kan zeggen omdat het een flink taboe is om iemand aan te spreken op diens handicap(s) en de ongewenst negatieve gevolgen ervan. Gerrelain zou de betrokken instanties dan alleen nog maar verder tegen zich in het harnas jagen, en dus houdt ze begrijpelijkerwijs haar mond.
Echter, wat mij betreft zou die maatschappelijk werker grondig moeten worden onderzocht, want de kans is héél klein dat de negatieve gevolgen van diens slechthorendheid alleen beperkt zijn gebleven tot de zaak van Gerrelain. Ik durf er gerust mijn hand om te verwedden dat er vele anderen zijn die geleden hebben onder de uit de slechthorendheid voortgevloeide onkunde van die persoon. En wanneer dat onderzoek dat ook uitwijst, zou die persoon beboet moeten worden voor het willens en wetens doorgaan met maatschappelijk werk ondanks dat deze heel goed weet dat diens slechthorendheid het werk ernstig belemmert (met alle gevolgen van dien). Een beetje net zoals je iemand met epilepsie zou beboeten voor het veroorzaken van een ongeluk, terwijl deze helemaal niet zou mogen rijden (tenminste niet binnen 6 maanden na de laatste aanval).
Als laatste wil ik in het algemeen zeggen dat slechthorenden helemaal niets te zoeken hebben in beroepen waar goede en foutloze communicatie uiterst cruciaal is. Vaak zijn dit sociale beroepen, zoals leraar, maatschappelijk werker of psycholoog. Slechthorendheid is een handicap die een uiterst negatieve invloed heeft op het vermogen om goed en effectief te communiceren, waardoor een slechthorende zijn hele leven lang problemen zal hebben in de omgang met mensen (op sociaal vlak dus). Goedhorenden zijn zich doorgaans amper bewust van de ernst daarvan en zullen dus zonder problemen een slechthorende aannemen voor een sociaal beroep. Zolang hij of zij maar de juiste papieren heeft… maar zo simpel is het dus eigenlijk niet.
Gelukkig zijn veel slechthorenden zich er wel van bewust dat ze sommige beroepen maar beter links kunnen laten liggen. Mij is bijvoorbeeld ooit eens verteld dat ik het heel goed zou doen als psycholoog, maar ik heb toen direct gezegd dat zo’n beroep (waarbij veel gepraat moet worden en je het je ook niet kunt veroorloven om iets niet goed te verstaan) niet goed samengaat met mijn handicap. Om nog maar te zwijgen over de totale mentale vermoeidheid die zo’n intensief sociaal beroep met zich mee zou brengen, want slechthorenden moeten zich extra inspannen bij het communiceren en dus zijn ze na een lange dag vol intensief gepraat veel meer uitgeput dan iemand die goed hoort.
Hoe dan ook… helaas zijn er ook slechthorenden die onvoldoende zelfkennis hebben of de ernst van hun handicap niet willen onderkennen en dus toch maar een sociaal beroep gaan uitoefenen. Ik vermoed dat de maatschappelijk werker van Gerrelain er zo eentje is, en dat is uitermate treurig. Uiteindelijk vindt zo iemand zichzelf, zijn ego en zijn eigen belangen vele malen belangrijker dan de kwetsbare mensen die hij geacht wordt te beschermen en te helpen. Ik heb dan ook geen enkel goed woord over voor die persoon en hoop dat deze op een dag flink mag boeten voor diens egoïsme en moedwillige nalatigheid.
Dit is ook gewoon beleid. Orde van de dag. Het is belachelijk dat het zo ver is gekomen, en nog belachelijker dat de verantwoordelijken er geen eens nadeel van hebben.
Rutte zou zeggen “wat een gaaf land”
“Gaaf land.”
/s
Denk niet dat dit alleen maar een probleem met de toeslagaffaire is. Bij instellingen zoals jeugdzorg gaat iedereen er maar vanuit dat het werkt zoals het hoort te werken. Dat het allemaal vast wel eerlijk en zorgvuldig uitgevoerd zal worden, etc. Maar van iedereen die er werkelijk ervaring mee gehad heeft, weet 90% dat het een verschrikkelijke instelling is die alleen maar levens verwoest. Is er geen probleem dan wordt je weggehaald. Word je waar je geplaatst bent mishandeld? Oh jammer dan.
Jeugdzorg klopt van geen kanten. Ipv iemand te helpen stoppen ze kinderen in de molen en worden ze zodra ze 18 zijn aan hun lot overgelaten. Succes hè.
23 comments
[mirror](https://archive.is/c6mdL)
Die toeslagenaffaire is me toch een beerput die maar blijft geven zeg 🙁
> Gerrelain kreeg een tijdelijke gezinsvoogd aangewezen. Op 20 februari 2009 dacht ze met hem een kennismakingsgesprek te hebben. In plaats daarvan verschenen er volgens haar zo’n vijftien agenten, die het huis omsingelden. Ze werd direct geblinddoekt en geboeid. Haar kinderen hoorde ze huilen. Uithuisplaatsingen verlopen vaker op deze manier, bevestigt Gerrelains hulpverleenster. “Agenten en jeugdzorg weten vooraf niet op hoeveel weerstand ze stuiten.”
Dit is extreem. De kinderen krijgen alleen maar stress van zoiets, het is niet proportioneel en dus ook nog eens onder valse voorwendselen daarheen gelokt.
Onverteerbaar dat na 13 jaar nog altijd niet duidelijk is waarom dit gezin dit is aangedaan.
Advocaat van de duivel spelend… Het artikel toont de kant van het verhaal van de moeder in kwestie.
GGD/Jeugdzorg zal ongetwijfeld ook haar kant van het verhaal hebben maar kan deze natuurlijk niet neer laten pennen in de krant.
Blijft natuurlijk verschrikkelijk 🙁
Het probleem van dit soort zaken is vaak dat je het verhaal maar van 1 kant hoort. Er zullen best dingen misgaan bij uithuisplaatsingen, maar het is onmogelijk te beoordelen of dat hier het geval is geweest.
Dit komt uiteraard voor een groot deel op conto van de Jeugdbescherming omdat ze het dossier niet willen delen met de klaagster of de Kinderombudsman.
Damn wat een frustratie moet dat zijn ook, ik weet niet of ik dit zo lang zou trekken zonder iemand iets aan te doen
Toen ik jong was werd mijn broertje uit huis ‘s ochtends toen hij 13 jaar was door 6 rechercheurs uit z’n bed gehaald in z’n onderbroek met handboeien in een politiebusje gegooid en we wisten 3 dagen niet waar hij zat. We twijfelden zelfs of het politie was, omdat de rechercheurs in burger waren. Uiteindelijk bleek het om een valse aangifte te gaan van mishandeling en diefstal en wat ik frappant vond is, dat de gene die de aangifte deed, een vader had die bevriend was met de hoofdcommissaris van een politiebureau. Ik vond het allemaal zeer twijfelachtig, maar mijn achterdochtigheid naar de politie is in de jaren erna alleen maar groter geworden. Uiteindelijk hebben ze een tasje van mij, die ik in London had gekocht op schoolreis, ingevorderd en gegeven aan de persoon die aangifte deed.
Er is als burger zo ongelofelijk veel onmacht in Nederland tegen de autoriteiten. Op papier leven we in een paradijs, maar als je eenmaal in dat zwarte gat komt, is er geen normale weg uit. Als je als fraudeur wordt gelabeld door de belastingdienst, kan je ook al niet achterhalen wat de reden daarvan is. Of dat nu de politie of belastingdienst is, je kan er als minima niks tegen doen. Er is praktisch geen rechtsbescherming voor kansarme deel van de bevolking, omdat rechters niet genoeg tegenmacht bieden. De ombudsmannen roepen veel, maar de politiek doet daar niks mee.
Sowieso is de huidige manier waarop de jeugdzorg geregeld is ruim ondermaats. Toen ik 17 was heeft m’n moeder zelfmoord geprobeerd te plegen. Daardoor ontstond volgens jeugdzorg een directe crisissituatie omdat ik als minderjarige ineens op mezelf woonde en daardoor wilde ze mij met spoed uit huis plaatsen, omdat ze zich zorgen om me maakte. Enige probleem was dat ik in Zuid-Limburg woonde en er een tekort aan opvangplekken was, dus is er voor gekozen om me in zo ongeveer de meest strenge gesloten jeugdzorg te plaatsen, want daar was wel nog plek.
Gelukkig werk ik na een week overgeplaatst naar een minder zware gesloten jeugdzorg en na een paar weken heeft de kinderrechter toen ook bepaald dat er helemaal geen goede rede was voor uithuisplaatsing, dus kon ik gelukkig weer gewoon naar huis. Ergste week/maand van m’n leven en het sloeg ook helemaal nergens op.
Ik kon in die tijd niet bij m’n vader wonen, maar mijn voordeel was wel dat m’n vader er financieel goed bijzat, dus die heeft toen aangegeven een appartement voor me te willen kopen. Je kunt het natuurlijk nooit bewijzen, maar voor mijn gevoel is dat ook de enige reden dat het bij mij wel ‘goed’ is afgelopen: jeugdzorg is me serieus gaan nemen, omdat ik uit een ‘goed’ gezin kwam en daardoor had ik het idee dat er een stuk meer naar mij/m’n vader geluisterd werd. Alleen is het spijtig voor al die mensen die niet in die positie zitten en daardoor alsnog slachtoffer worden.
De pest is dat ambtenaren rechtsbescherming hebben en dus nooit voor zulke machtsmisbruikzaken gestraft kunnen worden.
En als het al kan gebeurd het niet.
Als zelfs Rutte met leugens wegkomt….
>”Maar pappa, je hebt altijd gezegd: mijn papieren zijn zoekgeraakt in de kompjoeter.’
>’Ook dat is juist,’ zei Tos. ‘Zie je dat hoge gebouw daar? Dat is het kompjoetergebouw. Daar moest ik twee jaar geleden mijn papieren afgeven aan het loket. Voor “eventjes” zeiden ze. Ik zou ze dadelijk terugkrijgen, zeiden ze.’
>’En toen?’ vroeg Otje.
>’Toen liep de meneer van het loket ermee weg. Er kwam een andere meneer. Die wist van niets. Ik heb gewacht en gewacht en gepraat en gesmeekt en eindelijk…’
>’Eindelijk ben je driftig geworden, papa?’
>Tos knikte. ‘Ze hebben me buiten de deur gezet,’ zei hij. ‘Zonder papieren.’
Kan dit niet naar het Europees Hof gaan? Dit lijkt me toch ernstig genoeg.
Ik word hier eerlijk gezegd wel een beetje stil van. Ik begrijp niet hoe dit kan gebeuren.
Institutioneel racisme.
Ik heb een tijdje bij een jeugdzorginstelling gewerkt en de uitspraken in dit artikel lijken erg op de uitspraken die sommige cliënten van mij deden. ‘Het kwam onverwachts’, ‘Er was geen communicatie’ of ‘Ik krijg nooit mijn dossier in te zien’ zijn voorbeelden hiervan. Als dit soort dingen gebeuren zijn er instanties die clienten bijstaan.
Ik heb bijvoorbeeld een gezin begeleid dat steeds weer belofte na belofte maakte, ze iedere keer niet nakwam en nadat ik meerdere keren het ultimatum ‘uithuisplaatsing’ heb gegeven (in een zeer zorgelijke situatie, het gaat hier niet om zweetvoeten), waren ze toch compleet verrast door de mededeling dat we naar de rechtbank gingen voor een uithuisplaatsing. De rechtbank nodigt ouders overigens altijd uit op zitting, tenzij het om een spoedmachtiging gaat, dan wordt de zitting 2 weken later gehouden.
‘Geen communicatie’ is ook zo’n mooie. Ik heb clienten begeleid die mij op 5 minuten tijd 5 keer belden, 20 appjes stuurden en mijn voicemail bombardeerden. Aangezien ik ook wel eens bij een ander gezin over de vloer kwam kon ik dan niet meteen opnemen en werd er meteen een mail gestuurd naar alle betrokken partijen inclusief mijn teamleider dat ik een vreselijke gezinsvoogd was en nooit bereikbaar was.
Het dossier is bij sommige instellingen helaas inderdaad een rotzooitje, maar alle documenten die worden aangeleverd bij de rechter (op basis waarvan hij zijn besluit moet nemen) worden door de rechtbank ook naar ouders gestuurd. Dan heb je het dus altijd over het volledige dossier van de lopende ondertoezichtstelling.
Dit neemt niet weg dat jeugdzorginstellingen fouten maken, dat gebeurt overal, helaas. Ik heb echter moeite met het klakkeloos overnemen van de ervaringen van deze mevrouw als waar. Wat niet wegneemt dat iedere fout die ooit gemaakt is in dit gezin onderzocht en waar mogelijk hersteld dient te worden. Dat zijn we als maatschappij verplicht te waarborgen naar alle kinderen en ouders die in de toeslagenaffaire onrechtmatig behandeld zijn door organisaties in een machtspositie.
Dit hele artikel geeft me de kriebels en onderschrijft voor mij weer meer hoe erg het is dat Rutte aan mag blijven na dit veroorzaakt te hebben.
En dan het stukje over de situatie in de pleeggezinnen. Absoluut geen goede situatie voor de kinderen, ik zou het bijna mishandeling noemen. Ik kan niet begrijpen dat jeugdzorg denkt dat het beter is voor de kinderen om daar te verblijven dan bij hun eigen moeder die wat schulden heeft. Een jong meisje met kroeshaar maar het haar afknippen omdat je als pleegouder het niet op kan brengen te leren daarvoor te zorgen. Dat raakt me wel.
Een afcshuwelijk verhaal, maar als ik dit lees:
> De rechters die de afgelopen jaren beslissingen namen in haar dossier, heeft ze naar eigen zeggen allemaal uitgescholden.
Krijg ik toch het gevoel dat er iets met haar aan de hand is. Als je je zelfs tegenover de rechters niet kan inhouden, is er toch wel echt een psychisch probleem en als je dat vervolgens niet erkent en behandeling accepteert begrijp ik wel dat ze niet aandurven om de uithuisplaatsing terug te draaien.
Wat dit soort situaties (ouders die de pers zoeken) erg lastig maakt, is dat overheden of instellingen vrijwel nooit inhoudelijk kunnen reageren op dit soort nieuwsberichten. Vanwege de privacy van de clienten is hun beweegruimte maar zeer beperkt en kunnen ze niet echt inhoudelijk reageren op beschuldigingen. In de journalistiek hoort er zo mogelijk sprake te zijn van hoor en wederhoor, maar dat is hier eigenlijk onmogelijk.
Ouders of familieleden daarentegen kunnen vrijuit via de pers hun verhaal vertellen – maar het is wel hún verhaal, of het ook allemaal objectief wáár is, valt voor ons aan de buitenkant nauwelijks te achterhalen.
Lastig allemaal, pijnlijk ook in het licht van de toeslagenaffaire.
> Gerrelain had veel stress door de financiële problemen. Haar maatschappelijk werker was slechthorend, wat communicatieproblemen opleverde. Ze voelde zich niet goed geholpen. In plaats van naar afspraken met maatschappelijk werk, ging Gerrelain naar Verheul als ze hulp nodig had.
Ik ben zelf al vanaf mijn geboorte slechthorend en weet dus dondersgoed hoe dit geregeld tot communicatieproblemen en misverstanden leidt. Als ik dit zo lees, is de slechthorendheid van die maatschappelijk werker dermate ernstig dat deze helemaal niet als maatschappelijk werker zou mogen werken! Het is duidelijk dat deze persoon niet in staat is om zijn of haar werk naar behoren uit te voeren, als cliënten als Gerrelain zich genoodzaakt voelen om naar een andere hulpverlener te stappen.
Het zou me ook niet verbazen als tenminste één van de misverstanden in Gerrelains dossier te herleiden is op de slechthorendheid van die maatschappelijk werker. Het lijkt me goed mogelijk dat Gerrelain dat zelf ook vermoedt, maar dat zij dit nooit hardop kan zeggen omdat het een flink taboe is om iemand aan te spreken op diens handicap(s) en de ongewenst negatieve gevolgen ervan. Gerrelain zou de betrokken instanties dan alleen nog maar verder tegen zich in het harnas jagen, en dus houdt ze begrijpelijkerwijs haar mond.
Echter, wat mij betreft zou die maatschappelijk werker grondig moeten worden onderzocht, want de kans is héél klein dat de negatieve gevolgen van diens slechthorendheid alleen beperkt zijn gebleven tot de zaak van Gerrelain. Ik durf er gerust mijn hand om te verwedden dat er vele anderen zijn die geleden hebben onder de uit de slechthorendheid voortgevloeide onkunde van die persoon. En wanneer dat onderzoek dat ook uitwijst, zou die persoon beboet moeten worden voor het willens en wetens doorgaan met maatschappelijk werk ondanks dat deze heel goed weet dat diens slechthorendheid het werk ernstig belemmert (met alle gevolgen van dien). Een beetje net zoals je iemand met epilepsie zou beboeten voor het veroorzaken van een ongeluk, terwijl deze helemaal niet zou mogen rijden (tenminste niet binnen 6 maanden na de laatste aanval).
Als laatste wil ik in het algemeen zeggen dat slechthorenden helemaal niets te zoeken hebben in beroepen waar goede en foutloze communicatie uiterst cruciaal is. Vaak zijn dit sociale beroepen, zoals leraar, maatschappelijk werker of psycholoog. Slechthorendheid is een handicap die een uiterst negatieve invloed heeft op het vermogen om goed en effectief te communiceren, waardoor een slechthorende zijn hele leven lang problemen zal hebben in de omgang met mensen (op sociaal vlak dus). Goedhorenden zijn zich doorgaans amper bewust van de ernst daarvan en zullen dus zonder problemen een slechthorende aannemen voor een sociaal beroep. Zolang hij of zij maar de juiste papieren heeft… maar zo simpel is het dus eigenlijk niet.
Gelukkig zijn veel slechthorenden zich er wel van bewust dat ze sommige beroepen maar beter links kunnen laten liggen. Mij is bijvoorbeeld ooit eens verteld dat ik het heel goed zou doen als psycholoog, maar ik heb toen direct gezegd dat zo’n beroep (waarbij veel gepraat moet worden en je het je ook niet kunt veroorloven om iets niet goed te verstaan) niet goed samengaat met mijn handicap. Om nog maar te zwijgen over de totale mentale vermoeidheid die zo’n intensief sociaal beroep met zich mee zou brengen, want slechthorenden moeten zich extra inspannen bij het communiceren en dus zijn ze na een lange dag vol intensief gepraat veel meer uitgeput dan iemand die goed hoort.
Hoe dan ook… helaas zijn er ook slechthorenden die onvoldoende zelfkennis hebben of de ernst van hun handicap niet willen onderkennen en dus toch maar een sociaal beroep gaan uitoefenen. Ik vermoed dat de maatschappelijk werker van Gerrelain er zo eentje is, en dat is uitermate treurig. Uiteindelijk vindt zo iemand zichzelf, zijn ego en zijn eigen belangen vele malen belangrijker dan de kwetsbare mensen die hij geacht wordt te beschermen en te helpen. Ik heb dan ook geen enkel goed woord over voor die persoon en hoop dat deze op een dag flink mag boeten voor diens egoïsme en moedwillige nalatigheid.
Dit is ook gewoon beleid. Orde van de dag. Het is belachelijk dat het zo ver is gekomen, en nog belachelijker dat de verantwoordelijken er geen eens nadeel van hebben.
Rutte zou zeggen “wat een gaaf land”
“Gaaf land.”
/s
Denk niet dat dit alleen maar een probleem met de toeslagaffaire is. Bij instellingen zoals jeugdzorg gaat iedereen er maar vanuit dat het werkt zoals het hoort te werken. Dat het allemaal vast wel eerlijk en zorgvuldig uitgevoerd zal worden, etc. Maar van iedereen die er werkelijk ervaring mee gehad heeft, weet 90% dat het een verschrikkelijke instelling is die alleen maar levens verwoest. Is er geen probleem dan wordt je weggehaald. Word je waar je geplaatst bent mishandeld? Oh jammer dan.
Jeugdzorg klopt van geen kanten. Ipv iemand te helpen stoppen ze kinderen in de molen en worden ze zodra ze 18 zijn aan hun lot overgelaten. Succes hè.