Portret jesiennej sójki, garść ciekawostek w komentarzu :)

5 comments

1. No i gdzie ten komentarz. Obiecali ciekawostki, dawac moje ciekawostki.

2. Piękne zdjęcie!
   Sójki swojego czasu były jednymi z moich ulubionych ptaków. Są strasznie cwane, bezczelne, potrafią też szczekać i miauczeć.

3. Wydaje się, że krukowate to posępne i czarno upierzone gatunki. Nic bardziej mylnego. Doskonały kontrprzykład stanowi sójka, o której obserwacje szczególnie łatwo jesienią. Ptaki przeszukują ogrody, parki i skraje lasów w poszukiwaniu przysmaków: orzechów, żołędzi, bezkręgowców. Nie każdy przysmak można zjeść od razu, więc sójki zakopują część zdobyczy na trudne dni. Nie każda sójka przeżyje zimę, a nawet jeśli, to wiele kryjówek pozostanie nieodkopanych. Nie powinna dziwić zatem obecność pojedynczych dębów, leszczyn lub orzechów włoskich po latach. Sójka to ptak niezwykle inteligentny. Gdy sikorom zajmuje kilka godzin rozeznanie się w nowym karmniku, sójka już po solidniej przekąsce spogląda w głąb czatowni, gdzie siedzi zakamuflowany fotograf. Sójki potrafią też wykiwać miłośników przyrody. Głosem. Piękni manipulatorzy doskonale naśladują głosy innych ptaków (najlepszym przykładem myszołów), ale i miauczenie kota. Sójka dla rozrywki potrafi siedzieć na szczycie drzewa i przedrzeźniać wpatrującego się w górę mruczka. Do tego dochodzą dźwięki współczesnej technologii, kliknięcia, metaliczne stuki, no i masa okropnych krzyków, wrzasków i gulgotań. Ot, repertuar sójek bywa bogatszy od niejednego keyboardu Casio z lat 90!

4. W sójkach najbardziej podoba mi się to, że choć mogą naśladować tyle ładnych, melodyjnych dźwięków, to ich własne wołanie brzmi jak naparzanie w klawiaturę widelcem

5. I jeszcze słowo o tym portrecie. Wykonany obiektywem długoogniskowym (400mm) pokazuje masę szczegółów i detali wokół dzioba. Warto zwrócić uwagę na pojedyncze włoski nad i pod dziobem. Czyżby ptak miał… wąsy? Nic z tych rzeczy – ptaki nie tworzą włosów jak ssaki, a widoczne struktury to pióra! Mniej typowe od klasycznych piór skrzydeł czy ogona, ale pióra. Co ciekawe, kiedy w Chinach ruszyła gorączka odkryć dinozaurów pokrytych piórami, pierwsze egzemplarze budziły wątpliwość właśnie z wyżej wymienionego powodu. Nie każde pióro wygląda jak pióro, a przypominające wlosy lub włókna nietypowe, splątane twory trudno zaklasyfikować jako rewelacyjne odkrycie. Tak było chyba w przypadku Sinosauropteryxa, którego słynny egzemplarz miał nietypowe struktury wzdłuż kręgosłupa.