Dit stuk gaat over mij, en over mijn generatie. En in zekere zin: over mij en mijn vrienden. Een van de kenmerken van vriendschap is dat je elkaar af en toe de pijnlijke waarheid zegt. Het is tijd om te praten over de ondraaglijke lichtheid van de millennial.
Ik weet nog het moment waarop ik dacht: er is iets verschoven. Het was 2019 en ik had een overmoedig plan opgevat voor een online boekwinkel met een ideëel karakter. Een concurrent voor Bol en Amazon. Stiekem hoopte ik er natuurlijk succes mee te boeken. Ik mailde een aantal schrijvers om te vragen of ze hun steun wilden laten blijken. Het leverde veel positieve reacties op, maar niet uitsluitend. Een millennial-schrijver die regelmatig in talkshows aanschuift om zaken als feminisme en klimaatverandering aan de kijker uit te leggen, wilde niets toezeggen. Hij vroeg me:
‘Wie heb je bereid gevonden om daar nog meer op te staan? Ik hoor wel van je als je een beetje een aardig lijstje hebt (…)’
Ah, oké.
De reactie is mij altijd bijgebleven. Toentertijd leek het een opzichzelfstaand iets, maar naarmate de jaren verstreken, zag ik deze manier van doen steeds meer onder millennials zoals ik. Noem het deugdzaamheid als een vorm van persoonlijk merkbeheer.
Onlangs plaatste mijn vriendin een oproep op Instagram. Een bevriende Volkskrant-journalist zocht voor een interviewreeks idealisten. Mensen die de wereld beter wilden achterlaten. Kenden haar volgers zo iemand? Ze kreeg zo veel reacties dat ze de oproep al na een paar uur weer offline haalde. Allemaal mensen van onze leeftijd die iemand wisten om aan te dragen: zichzelf. Soms bestonden de eerste zinnen uit disclaimers: ja ik ben wit, ja ik ben cis, ja ik ben mij bewust van mijn privileges. En wat hen zoal tot idealist maakte? Bijvoorbeeld: ‘Ik wil het systeem omverwerpen.’ Of: ‘Ik schrijf haiku’s over de klimaatcrisis.’
Goed stuk ouwe!
Wel eens met het stuk hoor. Ik zit ook in een groene groep mensen die meerdere keren per jaar vliegen.
Ik erger me er kapot aan dat we onszelf niets kunnen ontzeggen om hetgeen te bereiken dat we willen.
Maargoed we zijn om gewend om alles te kunnen, dat is lastig af te leren.
Wie weet leren wij ons kinderen in ieder geval iets anders. Al betwijfel ik het.
Ik denk overigens dat voorgaande generaties geen haar beter waren
3 comments
Dit stuk gaat over mij, en over mijn generatie. En in zekere zin: over mij en mijn vrienden. Een van de kenmerken van vriendschap is dat je elkaar af en toe de pijnlijke waarheid zegt. Het is tijd om te praten over de ondraaglijke lichtheid van de millennial.
Ik weet nog het moment waarop ik dacht: er is iets verschoven. Het was 2019 en ik had een overmoedig plan opgevat voor een online boekwinkel met een ideëel karakter. Een concurrent voor Bol en Amazon. Stiekem hoopte ik er natuurlijk succes mee te boeken. Ik mailde een aantal schrijvers om te vragen of ze hun steun wilden laten blijken. Het leverde veel positieve reacties op, maar niet uitsluitend. Een millennial-schrijver die regelmatig in talkshows aanschuift om zaken als feminisme en klimaatverandering aan de kijker uit te leggen, wilde niets toezeggen. Hij vroeg me:
‘Wie heb je bereid gevonden om daar nog meer op te staan? Ik hoor wel van je als je een beetje een aardig lijstje hebt (…)’
Ah, oké.
De reactie is mij altijd bijgebleven. Toentertijd leek het een opzichzelfstaand iets, maar naarmate de jaren verstreken, zag ik deze manier van doen steeds meer onder millennials zoals ik. Noem het deugdzaamheid als een vorm van persoonlijk merkbeheer.
Onlangs plaatste mijn vriendin een oproep op Instagram. Een bevriende Volkskrant-journalist zocht voor een interviewreeks idealisten. Mensen die de wereld beter wilden achterlaten. Kenden haar volgers zo iemand? Ze kreeg zo veel reacties dat ze de oproep al na een paar uur weer offline haalde. Allemaal mensen van onze leeftijd die iemand wisten om aan te dragen: zichzelf. Soms bestonden de eerste zinnen uit disclaimers: ja ik ben wit, ja ik ben cis, ja ik ben mij bewust van mijn privileges. En wat hen zoal tot idealist maakte? Bijvoorbeeld: ‘Ik wil het systeem omverwerpen.’ Of: ‘Ik schrijf haiku’s over de klimaatcrisis.’
Goed stuk ouwe!
Wel eens met het stuk hoor. Ik zit ook in een groene groep mensen die meerdere keren per jaar vliegen.
Ik erger me er kapot aan dat we onszelf niets kunnen ontzeggen om hetgeen te bereiken dat we willen.
Maargoed we zijn om gewend om alles te kunnen, dat is lastig af te leren.
Wie weet leren wij ons kinderen in ieder geval iets anders. Al betwijfel ik het.
Ik denk overigens dat voorgaande generaties geen haar beter waren