Ik vond dit een interessant artikel – veel van de problemen die deze vrouw aansnijdt herken ik niet in het maatschappelijk debat, en gaan in tegen wat je vaak hoort. Maar ook komen versimpelde representaties van andere discussies langs:
>Karman wil vrouw zijn, geen transgender. Maar ze is bang dat de samenleving dat wel van haar eist. Neem Nikkie de Jager, zegt ze. Die succesvolle beautyvlogger onthulde in januari 2020 transgender (en transseksueel) te zijn, nadat ze was gechanteerd door iemand die dreigde dat naar buiten te brengen. Een schrikbeeld voor Karman: „De reacties klonken alsof de samenleving het prettiger vindt dat je een geslachtsverandering altijd met je meedraagt. Dat iedereen het weet en dat je jezelf voorstelt als transgender en niet als mevrouw. Ik wil dat niet.”
Zo voelde ik de sfeer na de coming out van bijvoorbeeld Nikkie totaal niet.
Andere punten die ze aanhaalt voelen weersproken door dit opiniestuk:
>De ‘genderkritiek’ van ex-hoogleraar Kathleen Stock is vooral retoriek zonder empirische grondslag, meent Pieter Sleutels.Kathleen Stock, ex-hoogleraar filosofie en prominente ‘gendercritica’ uit het Verenigd Koninkrijk, kwam in een interview met NRC (11/12) met de uiterst aanstootgevende uitspraak: „Je kunt je sekse feitelijk niet veranderen.” Deze uitspraak sloeg in als een bom bij… precies nul mensen. Niemand beweert tenslotte dat trans vrouwen op magische wijze XX-chromosomen hebben gekregen.Het is dan ook niet deze uitspraak waartegen haar studenten in protest kwamen. Onder de paraplu van de ogenschijnlijk onschuldige en niet-weerspreekbare bewering ‘trans vrouwen zijn biologisch geen vrouw’ verschuilt Stock namelijk de twee standpunten waar het haar echt om te doen is: 1) door zelfidentificatie lopen vrouwen gevaar en 2) de snelle stijging in transgender jongeren is alarmerend. Ze weeft deze standpunten retorisch zorgvuldig aan haar overkoepelende positie vast (‘We zouden de nadruk op biologie niet moeten loslaten, want dat resulteert in 1 en 2’), waardoor het eenvoudiger te verbloemen is dat beide stellingen bij nadere observatie niet standhouden.
>
>**Statistieken**Neem de eerste. Als iedereen zich zonder tussenkomst van een medisch professional een vrouw kan noemen, kunnen „mannen die zeggen zich te identificeren als vrouw” privéruimtes van vrouwen binnentreden, meent Stock. Mannen met een penis, die dus geen biologische vrouw zijn, zo benadrukt ze, terugverwijzend naar haar zogenaamde hoofdargument. Maar is hier sprake van een oorzaak-gevolgrelatie? Zorgt het loslaten van de ‘biologische vrouw’ er inderdaad voor dat geweld in vrouwenruimtes structureel toeneemt?
>
>NRC schrijft terecht dat het bij de gevallen die Stock noemt om uitzonderingen gaat. Stock lijkt echter in haar repliek – „Ik begrijp niet helemaal waarom het uitmaakt dat het om kleine getallen gaat” – anekdotisch en statistisch bewijs niet te onderscheiden. Vooropgesteld, iedere aanranding is er één te veel, maar om beleid om te gooien heb je meer nodig dan losstaande incidenten.
>
>Dus is er een aantoonbaar statistisch patroon dat zelfidentificatie zorgt voor een gegroeid gevaar in vrouwenruimtes? Nee, verre van, zo blijkt uit diverse onderzoeken. Intussen antwoordt Stock op de vraag of transgenders niet ook met geweld te maken krijgen: „Gelukkig is het aantal moorden op transgenders hier heel laag.” Waarom is Stocks maatstaf voor ‘geweld’ hier ineens moord, terwijl ze het eerder over seksueel geweld had, iets waar transgender personen minstens zo veel mee te maken krijgen als cisgender vrouwen? Bovendien: waarom doet anekdotisch bewijs er voor Stock hier plotseling niet meer toe?
>
>**Inconsequent**Dan de zogenaamde hausse in transgender jongeren. De „stijging van 5.000 procent van de aanmeldingen voor genderklinieken in het VK” (hoog getal! alarmbellen!) is in absolute cijfers een stijging van 77 in 2009 naar 2.590 in 2019 . Dat laatste aantal is nog geen 0,03 procent van de Britse jeugdbevolking. Klinkt al een stuk minder apocalyptisch, toch?
>
>Stocks verklaring voor die stijging? „Het is een trend.” Oké, interessant. Waar komt dit idee vandaan, wetenschappelijk gezien? Dan moeten we kijken naar een hypothese van Lisa Littman, wier studie betoogde dat jongeren door leeftijdsgenoten en sociale media opgejut worden om ‘transgender te worden’ terwijl hun mentale strubbelingen daarmee niet daadwerkelijk worden opgelost.
>
>Voor het gemak wordt zelden benoemd dat het artikel forse kritiek heeft gekregen omdat de dataset bevooroordeeld en niet representatief was. Of dat de statistische analyse ook in de herziene versie niét aangepast werd. Of dat 62 gerenommeerde onderzoeksinstituten expliciet afstand namen van de hypothese die in het betreffende artikel opgesteld werd. Of dat vervolgstudies geen enkel bewijs vonden voor Littmans theorie.
>
>Opvallend genoeg benoemt Stock even verderop in het interview dat er „weinig betrouwbare data” zijn over spijt na behandelingen met hormoonkuren en puberteitsremmers. Waar zijn dan precies de betrouwbare data om aan te tonen dat het bij de stijging in transgender jongeren om een trend gaat? Stocks argumentatie komt hier toch behoorlijk inconsequent over.
>
>(Spijtpercentages voor het verwijderen van de baarmoeder of testikels – wellicht een nog veel ingrijpendere procedure – zijn er overigens wel. Die liggen rond de 0,5 procent.)
>
>**Retoriek**Een wetenschapper levert gedegen bewijs voor haar standpunten. In Stocks argumenten herken ik voornamelijk retoriek zonder empirische grondslag. Ze heeft geen data om haar gelijk aan te tonen, alleen incidenten. Het betekent ook dat Stock óf niet bekend is met onderzoeken die haar stellingen tegenspreken, óf die onderzoeken moedwillig bagatelliseert of negeert. Beide vind ik bijzonder nalatig voor een hoogleraar.
>
>Misschien, heel misschien, hadden Stocks studenten dus een punt toen ze tegen haar standpunten ingingen. Stock blijft immers volhouden dat haar studenten haar aanvielen, maar op hun tegenargumenten gaat ze geenszins in.
>
>En is het niet een integraal onderdeel van wetenschap dat standpunten die geen hout snijden mogen worden bekritiseerd?
>
>Helaas, mevrouw Stock, volgens mij betekent academische vrijheid ook dat u soms ideeën hoort die u onprettig vindt, maar waarvan u later blij bent dat ze zijn besproken.
Paywall-omzeiling:
>‘Ik bén vrouw. Maar mijn transitie verzwijgen is kennelijk not done ’
Christine Karman werd decennia terug vrouw. Ze werd als vrouw geaccepteerd. Dat is veranderd: openheid is de norm. „Dat je je voorstelt als transgender en niet als mevrouw. Ik wil dat niet.”
Op de ochtend voor dit interview dacht Christine Karman: zal ik toch afzeggen? De Britse filosoof Kathleen Stock en het Britse parlementslid Rosie Duffield worden allebei bedreigd om een mening die dicht bij de hare ligt. Online wordt Karman vaak uitgescholden omdat ze vindt dat je gender (of iemand zich vrouw of man voelt en zich zo gedraagt) moet onderscheiden van geslacht (of iemand een vrouwen- of mannenlichaam heeft). Ze wil haar kinderen en kleinkinderen niet met haar mening belasten.
>
>
Toch wil ze die graag verkondigen. Ze ligt er steeds vaker van wakker. Dertig jaar geleden is Karman (67), een Nederlandse freelance softwareontwikkelaar, van geslacht veranderd. „Daarna ben ik altijd geaccepteerd als vrouw. Ik heb er nooit iets over gezegd, mensen hebben nooit iets gevraagd.”
>
>
Maar nu heeft ze het gevoel dat dat niet meer kan. „Destijds begreep iedereen dat je je best deed om als vrouw geaccepteerd te worden”, zegt ze. „Nu ben ik bang dat de reactie is: je bent geen vrouw, je bent transgender en je accepteert dat niet.” De categorie transgender omvat behalve transseksuelen ook mensen die geen geslachtsveranderende operatie willen, maar wel in een ander geslacht leven dan bij geboorte vastgesteld. „Ik heb niet de illusie dat ik volledig onder de radar blijf”, zegt Karman. „Maar toen ik klein was, dacht ik niet: ik wil transgender zijn. Ik dacht: ik wil net zo zijn als andere vrouwen.”
>
>
Het is een rare paradox: Karman moet uit de kast komen als transseksueel om te pleiten voor haar recht om als transseksueel ‘onder de radar’ te blijven. Ze wil dat niet, maar ziet dat standpunt anders niet vertegenwoordigd.
>
>
In feite uit ze zich als transseksuele vrouw die zich niet wil uiten; ze praat erover om ruimte te vragen voor mensen die er niet over willen praten. „Ik denk dat een grote groep transseksuelen niet gehoord wordt omdat die zich niet wíl laten horen. Maar ik vind het belang van de discussie inmiddels groter dan mijn eigen belang.”
>
>
**Nooit onzeker, maar nu wel**
We zouden lunchen, maar het is duidelijk dat Karman het interview achter de rug wil hebben voor ze een hap door haar keel krijgt. Ze praat snel; ze heeft ’s nachts liggen oefenen hoe ze alles wilde vertellen. Als ze haar koffiekopje optilt, trilt haar hand. „Ik heb over de hele wereld gereisd met mijn bedrijf, presentaties gegeven voor grote groepen mensen. En ik was nooit onzeker over mezelf, oké? Nooit. Maar nu wel.” Vijfentwintig, dertig jaar geleden was het makkelijker om transseksueel te zijn, vindt ze. „Het was geen onderwerp. Ik functioneerde normaal als vrouw en in je gedachten raakt het dan naar de achtergrond. Ik heb het er op mijn werk alleen over gehad in de periode dat ik veranderde.”
>
>
Toen was ze al een jaar in gesprek met een psycholoog van de genderkliniek. „Je krijgt pillen, je lichaam verandert. Vervolgens begin je met een real life test: je gaat leven naar je nieuwe geslacht, voor iedereen. En anderhalf jaar daarna beginnen ze over een operatie. Dan ben je al tweeënhalf jaar bezig en dan moet dat nog gebeuren.”
>
>
Vlak voor de real life test vertelde ze erover op het softwarebedrijf waar ze werkte. „Dan sta je daar ineens voor dertig collega’s. Er kwamen wat vragen: hoe oud was je toen je dat wist, heb je het altijd al gehad. Bij de eerste vraag die weer over werk ging, dacht ik: zo, dat is geaccepteerd.” Op vrijdag ging ze weg als man, op maandag kwam ze terug als vrouw. „Mijn collega’s hadden cadeautjes voor me, wat parfum en make-up, gewoon wat pakjes om me welkom te heten. Ik had andere kleren, maar niets opvallends. Ik had wel mijn haar anders gekleurd om in ieder geval één statement te hebben.”
>
>
In een zelfhulpgroep van Humanitas praatte ze destijds met andere transseksuelen. „Om dingen te leren, mensen te leren kennen, zodat je niet alleen staat. We kregen ook bewegingsadvies. Heel interessant: vrouwen zetten hun voeten meer achter elkaar en hebben een meer zelfbeschermende houding. Ook omdat dat nodig is, natuurlijk.” Kledingadvies kreeg Karman niet. „Maar geslachtsverandering komt niet uit de lucht vallen. Als puber trok ik de kleren van mijn zus aan. En toen ik op mezelf woonde, kon ik alles doen wat ik wilde.” In vrouwenkleren de straat op. Wat dan trouwens toch spannend was. „Heel eng. Maar ja.” Ze valt stil, voor het eerst.
>
>
>
>
Terug naar die maandag met de cadeautjes van haar collega’s. Toen had ze haar operatie nog niet gehad? „Nee dat was veel later. Dat was… Ik vind het ook heel naar om daarover te praten.”
>
>
Weer een stilte.
>
>
Dan, snel: „Ik wil het wel vertellen maar het is een beetje gênant. Het is in principe één operatie, vijf dagen in het ziekenhuis en dan thuis een week herstellen. Het was ruim een jaar nadat ik van geslacht veranderd was voor de buitenwereld, en ik wilde geen ziekteverlof vragen voor een geslachtsveranderende operatie. Dus ik zei tegen de genderkliniek: plan het maar in de zomer, dan neem ik vakantie en zeg ik tegen iedereen dat ik twee weken naar Drenthe ga. Zo heb ik het gedaan.”
>
>
Bijna niemand wist het. Een paar vrienden, wat familie. „Ik had toen een soort halve relatie met een jongeman en die heeft ook niet geweten dat ik in die periode geopereerd was. Hij is de eerste met wie ik ooit seks heb gehad, daarna, maar hij wist niet dat dat niet op die manier had gekund toen hij me leerde kennen.”
[deleted]
Ik snap niet wat haar probleem is eigenlijk. Ze niet uit de kast komen, en komt vervolgens uit de kast in de krant.
Daarna verdedigd ze een hoop mensen die haar in mannenkleedkamers willen hebben en haar met regelgeving overal verplicht uit de kast willen laten komen.
Ik snap het niet. Is dit gewoon een boomer die over de jeugd zeurt of mis ik iets?
Beetje een warrig artikel. Lijkt me simpelweg een generatieconflict die in dit artikel wordt voorgesteld. Waar die mevrouw haar trans zijn zo veel mogelijk verborgen wilt houden, wilt de nieuwe generatie de schaamte voorbij en openlijk voor henzelf uitkomen. Als die mevrouw kiest om haar transgender zijn te verbergen moet ze dat vooral doen, maar ik snap niet wat voor probleem er voor haar is dat een nieuwe generatie het anders wilt doen dan haar, en niet wilt leven alsof hun transgender zijn per se geheim moet blijven.
Als vriend of collega zou het mij totaal irrelevant zijn of iemand transgender is of niet.
Maar ik heb geen behoefte aan intimiteit met een transgender, dus zou het wel op prijs stellen als diegene dat zou vertellen voor een date.
Ik denk dat ze zichzelf te veel laat inspireren door Britse anti-trans mensen.
>Nu ben ik bang dat de reactie is: je bent geen vrouw, je bent transgender en je accepteert dat niet.
Volgens mij is dit ook een uitwas van online discussie. In het dagelijks leven zou niemand zeggen ‘Oh dat moet je even aan die transvrouw daar vragen.’ Dan is het gewoon ‘die vrouw’.
>Destijds begreep iedereen dat je je best deed om als vrouw geaccepteerd te worden
Dat mag nu nog steeds. Maar tegenwoordig mag je zelf kiezen wat je doet en hoef je niet van stereotype man naar stereotype vrouw te gaan.
>Minister Van Engelshoven noemde de operatie die ik heb gehad ‘mensonterend’, dat komt hard aan.
De verplichte sterilisatie was mensonterend, de geslachtsoperatie zelf niet.
>Ik kan me goed voorstellen dat je, als je ooit verkracht bent, in een vrouwensportschool geen mannen wilt zien, en ook geen transvrouwen met een penis.
Willen die vrouwen wel transmannen in de kleedkamers zien? Gekleed als een man, uiterlijk als een man, en misschien al jaren aan de hormonen, maar geen penis. Daar wordt altijd aan voorbij gegaan.
>Als van de duizend beste hardlopers onder de mannen er drie zeggen voortaan als vrouw door het leven te gaan, hoeven hardlopende vrouwen niet meer naar de Olympische Spelen.
Dit is het angstscenario dat TERF’s ook graag schetsen. Hoe vaak zal het voorkomen en hoe effectief zullen ze zijn in de sport? Ik ben niet helemaal meer op de hoogte maar ik dacht dat de verschillen na de hormoonbehandelingen helemaal niet zo spectaculair meer zijn.
In mijn ogen komt het over alsof ze, als reactie op de toenemende frequentie van de pijnlijke emoties die gepaard gaan met de confrontatie met haar transgenderisme, zich is gaan afgeven tegen transgenderisme door heil te zoeken in de TERF beweging.
Ik denk dat er weinig transgender vrouwen zijn die niet liever een cisvrouw zouden zijn als ze een kans hadden. En ik kan begrijpen dat gewezen worden op het onderscheid als transvrouw erg pijnlijk kan zijn (en zelfs dysforia kan triggeren), maar zonder dat onderscheid aan te brengen komen transgenders politiek gezien nergens. Daar hebben ze als groep teveel specifieke medische en politieke problemen voor die zichtbaarheid en legimiteit vereisen om te kunnen adresseren. Haar ‘I got mine’ positie hierin lijkt mij dan ook niet echt medemenselijk.
Misschien dat ik hierin iets te snel over haar daadwerkelijke standpunten heen stap maar dat is simpelweg omdat de manier waarop ze argumenteert en Terf standpunten aanhaalt voor mij 100% overeenkomt met een boomer die vrij weinig kaas gegeten heeft van de ideologische posities die ten grondslag liggen aan het huidige maatschappelijke debat. Dit hele artikel geeft me heftige ‘false consciousness’ vibes.
Dit is gewoon heel graag slachtoffer willen zijn. 99.9% interreseert het niks hoe je je voorstelt.
Mevrouw wil gewoon haar subsidie veilig stellen
9 comments
Ik vond dit een interessant artikel – veel van de problemen die deze vrouw aansnijdt herken ik niet in het maatschappelijk debat, en gaan in tegen wat je vaak hoort. Maar ook komen versimpelde representaties van andere discussies langs:
>Karman wil vrouw zijn, geen transgender. Maar ze is bang dat de samenleving dat wel van haar eist. Neem Nikkie de Jager, zegt ze. Die succesvolle beautyvlogger onthulde in januari 2020 transgender (en transseksueel) te zijn, nadat ze was gechanteerd door iemand die dreigde dat naar buiten te brengen. Een schrikbeeld voor Karman: „De reacties klonken alsof de samenleving het prettiger vindt dat je een geslachtsverandering altijd met je meedraagt. Dat iedereen het weet en dat je jezelf voorstelt als transgender en niet als mevrouw. Ik wil dat niet.”
Zo voelde ik de sfeer na de coming out van bijvoorbeeld Nikkie totaal niet.
Andere punten die ze aanhaalt voelen weersproken door dit opiniestuk:
[Nee, je kunt je sekse niet veranderen, maar daar draait het niet om](https://www.nrc.nl/nieuws/2021/12/16/nee-je-kunt-je-sekse-niet-veranderen-maar-daar-draait-het-niet-om-a4069241)
>De ‘genderkritiek’ van ex-hoogleraar Kathleen Stock is vooral retoriek zonder empirische grondslag, meent Pieter Sleutels.Kathleen Stock, ex-hoogleraar filosofie en prominente ‘gendercritica’ uit het Verenigd Koninkrijk, kwam in een interview met NRC (11/12) met de uiterst aanstootgevende uitspraak: „Je kunt je sekse feitelijk niet veranderen.” Deze uitspraak sloeg in als een bom bij… precies nul mensen. Niemand beweert tenslotte dat trans vrouwen op magische wijze XX-chromosomen hebben gekregen.Het is dan ook niet deze uitspraak waartegen haar studenten in protest kwamen. Onder de paraplu van de ogenschijnlijk onschuldige en niet-weerspreekbare bewering ‘trans vrouwen zijn biologisch geen vrouw’ verschuilt Stock namelijk de twee standpunten waar het haar echt om te doen is: 1) door zelfidentificatie lopen vrouwen gevaar en 2) de snelle stijging in transgender jongeren is alarmerend. Ze weeft deze standpunten retorisch zorgvuldig aan haar overkoepelende positie vast (‘We zouden de nadruk op biologie niet moeten loslaten, want dat resulteert in 1 en 2’), waardoor het eenvoudiger te verbloemen is dat beide stellingen bij nadere observatie niet standhouden.
>
>**Statistieken**Neem de eerste. Als iedereen zich zonder tussenkomst van een medisch professional een vrouw kan noemen, kunnen „mannen die zeggen zich te identificeren als vrouw” privéruimtes van vrouwen binnentreden, meent Stock. Mannen met een penis, die dus geen biologische vrouw zijn, zo benadrukt ze, terugverwijzend naar haar zogenaamde hoofdargument. Maar is hier sprake van een oorzaak-gevolgrelatie? Zorgt het loslaten van de ‘biologische vrouw’ er inderdaad voor dat geweld in vrouwenruimtes structureel toeneemt?
>
>NRC schrijft terecht dat het bij de gevallen die Stock noemt om uitzonderingen gaat. Stock lijkt echter in haar repliek – „Ik begrijp niet helemaal waarom het uitmaakt dat het om kleine getallen gaat” – anekdotisch en statistisch bewijs niet te onderscheiden. Vooropgesteld, iedere aanranding is er één te veel, maar om beleid om te gooien heb je meer nodig dan losstaande incidenten.
>
>Dus is er een aantoonbaar statistisch patroon dat zelfidentificatie zorgt voor een gegroeid gevaar in vrouwenruimtes? Nee, verre van, zo blijkt uit diverse onderzoeken. Intussen antwoordt Stock op de vraag of transgenders niet ook met geweld te maken krijgen: „Gelukkig is het aantal moorden op transgenders hier heel laag.” Waarom is Stocks maatstaf voor ‘geweld’ hier ineens moord, terwijl ze het eerder over seksueel geweld had, iets waar transgender personen minstens zo veel mee te maken krijgen als cisgender vrouwen? Bovendien: waarom doet anekdotisch bewijs er voor Stock hier plotseling niet meer toe?
>
>**Inconsequent**Dan de zogenaamde hausse in transgender jongeren. De „stijging van 5.000 procent van de aanmeldingen voor genderklinieken in het VK” (hoog getal! alarmbellen!) is in absolute cijfers een stijging van 77 in 2009 naar 2.590 in 2019 . Dat laatste aantal is nog geen 0,03 procent van de Britse jeugdbevolking. Klinkt al een stuk minder apocalyptisch, toch?
>
>Stocks verklaring voor die stijging? „Het is een trend.” Oké, interessant. Waar komt dit idee vandaan, wetenschappelijk gezien? Dan moeten we kijken naar een hypothese van Lisa Littman, wier studie betoogde dat jongeren door leeftijdsgenoten en sociale media opgejut worden om ‘transgender te worden’ terwijl hun mentale strubbelingen daarmee niet daadwerkelijk worden opgelost.
>
>Voor het gemak wordt zelden benoemd dat het artikel forse kritiek heeft gekregen omdat de dataset bevooroordeeld en niet representatief was. Of dat de statistische analyse ook in de herziene versie niét aangepast werd. Of dat 62 gerenommeerde onderzoeksinstituten expliciet afstand namen van de hypothese die in het betreffende artikel opgesteld werd. Of dat vervolgstudies geen enkel bewijs vonden voor Littmans theorie.
>
>Opvallend genoeg benoemt Stock even verderop in het interview dat er „weinig betrouwbare data” zijn over spijt na behandelingen met hormoonkuren en puberteitsremmers. Waar zijn dan precies de betrouwbare data om aan te tonen dat het bij de stijging in transgender jongeren om een trend gaat? Stocks argumentatie komt hier toch behoorlijk inconsequent over.
>
>(Spijtpercentages voor het verwijderen van de baarmoeder of testikels – wellicht een nog veel ingrijpendere procedure – zijn er overigens wel. Die liggen rond de 0,5 procent.)
>
>**Retoriek**Een wetenschapper levert gedegen bewijs voor haar standpunten. In Stocks argumenten herken ik voornamelijk retoriek zonder empirische grondslag. Ze heeft geen data om haar gelijk aan te tonen, alleen incidenten. Het betekent ook dat Stock óf niet bekend is met onderzoeken die haar stellingen tegenspreken, óf die onderzoeken moedwillig bagatelliseert of negeert. Beide vind ik bijzonder nalatig voor een hoogleraar.
>
>Misschien, heel misschien, hadden Stocks studenten dus een punt toen ze tegen haar standpunten ingingen. Stock blijft immers volhouden dat haar studenten haar aanvielen, maar op hun tegenargumenten gaat ze geenszins in.
>
>En is het niet een integraal onderdeel van wetenschap dat standpunten die geen hout snijden mogen worden bekritiseerd?
>
>Helaas, mevrouw Stock, volgens mij betekent academische vrijheid ook dat u soms ideeën hoort die u onprettig vindt, maar waarvan u later blij bent dat ze zijn besproken.
Paywall-omzeiling:
>‘Ik bén vrouw. Maar mijn transitie verzwijgen is kennelijk not done ’
Christine Karman werd decennia terug vrouw. Ze werd als vrouw geaccepteerd. Dat is veranderd: openheid is de norm. „Dat je je voorstelt als transgender en niet als mevrouw. Ik wil dat niet.”
Op de ochtend voor dit interview dacht Christine Karman: zal ik toch afzeggen? De Britse filosoof Kathleen Stock en het Britse parlementslid Rosie Duffield worden allebei bedreigd om een mening die dicht bij de hare ligt. Online wordt Karman vaak uitgescholden omdat ze vindt dat je gender (of iemand zich vrouw of man voelt en zich zo gedraagt) moet onderscheiden van geslacht (of iemand een vrouwen- of mannenlichaam heeft). Ze wil haar kinderen en kleinkinderen niet met haar mening belasten.
>
>
Toch wil ze die graag verkondigen. Ze ligt er steeds vaker van wakker. Dertig jaar geleden is Karman (67), een Nederlandse freelance softwareontwikkelaar, van geslacht veranderd. „Daarna ben ik altijd geaccepteerd als vrouw. Ik heb er nooit iets over gezegd, mensen hebben nooit iets gevraagd.”
>
>
Maar nu heeft ze het gevoel dat dat niet meer kan. „Destijds begreep iedereen dat je je best deed om als vrouw geaccepteerd te worden”, zegt ze. „Nu ben ik bang dat de reactie is: je bent geen vrouw, je bent transgender en je accepteert dat niet.” De categorie transgender omvat behalve transseksuelen ook mensen die geen geslachtsveranderende operatie willen, maar wel in een ander geslacht leven dan bij geboorte vastgesteld. „Ik heb niet de illusie dat ik volledig onder de radar blijf”, zegt Karman. „Maar toen ik klein was, dacht ik niet: ik wil transgender zijn. Ik dacht: ik wil net zo zijn als andere vrouwen.”
>
>
Het is een rare paradox: Karman moet uit de kast komen als transseksueel om te pleiten voor haar recht om als transseksueel ‘onder de radar’ te blijven. Ze wil dat niet, maar ziet dat standpunt anders niet vertegenwoordigd.
>
>
In feite uit ze zich als transseksuele vrouw die zich niet wil uiten; ze praat erover om ruimte te vragen voor mensen die er niet over willen praten. „Ik denk dat een grote groep transseksuelen niet gehoord wordt omdat die zich niet wíl laten horen. Maar ik vind het belang van de discussie inmiddels groter dan mijn eigen belang.”
>
>
**Nooit onzeker, maar nu wel**
We zouden lunchen, maar het is duidelijk dat Karman het interview achter de rug wil hebben voor ze een hap door haar keel krijgt. Ze praat snel; ze heeft ’s nachts liggen oefenen hoe ze alles wilde vertellen. Als ze haar koffiekopje optilt, trilt haar hand. „Ik heb over de hele wereld gereisd met mijn bedrijf, presentaties gegeven voor grote groepen mensen. En ik was nooit onzeker over mezelf, oké? Nooit. Maar nu wel.” Vijfentwintig, dertig jaar geleden was het makkelijker om transseksueel te zijn, vindt ze. „Het was geen onderwerp. Ik functioneerde normaal als vrouw en in je gedachten raakt het dan naar de achtergrond. Ik heb het er op mijn werk alleen over gehad in de periode dat ik veranderde.”
>
>
Toen was ze al een jaar in gesprek met een psycholoog van de genderkliniek. „Je krijgt pillen, je lichaam verandert. Vervolgens begin je met een real life test: je gaat leven naar je nieuwe geslacht, voor iedereen. En anderhalf jaar daarna beginnen ze over een operatie. Dan ben je al tweeënhalf jaar bezig en dan moet dat nog gebeuren.”
>
>
Vlak voor de real life test vertelde ze erover op het softwarebedrijf waar ze werkte. „Dan sta je daar ineens voor dertig collega’s. Er kwamen wat vragen: hoe oud was je toen je dat wist, heb je het altijd al gehad. Bij de eerste vraag die weer over werk ging, dacht ik: zo, dat is geaccepteerd.” Op vrijdag ging ze weg als man, op maandag kwam ze terug als vrouw. „Mijn collega’s hadden cadeautjes voor me, wat parfum en make-up, gewoon wat pakjes om me welkom te heten. Ik had andere kleren, maar niets opvallends. Ik had wel mijn haar anders gekleurd om in ieder geval één statement te hebben.”
>
>
In een zelfhulpgroep van Humanitas praatte ze destijds met andere transseksuelen. „Om dingen te leren, mensen te leren kennen, zodat je niet alleen staat. We kregen ook bewegingsadvies. Heel interessant: vrouwen zetten hun voeten meer achter elkaar en hebben een meer zelfbeschermende houding. Ook omdat dat nodig is, natuurlijk.” Kledingadvies kreeg Karman niet. „Maar geslachtsverandering komt niet uit de lucht vallen. Als puber trok ik de kleren van mijn zus aan. En toen ik op mezelf woonde, kon ik alles doen wat ik wilde.” In vrouwenkleren de straat op. Wat dan trouwens toch spannend was. „Heel eng. Maar ja.” Ze valt stil, voor het eerst.
>
>
>
>
Terug naar die maandag met de cadeautjes van haar collega’s. Toen had ze haar operatie nog niet gehad? „Nee dat was veel later. Dat was… Ik vind het ook heel naar om daarover te praten.”
>
>
Weer een stilte.
>
>
Dan, snel: „Ik wil het wel vertellen maar het is een beetje gênant. Het is in principe één operatie, vijf dagen in het ziekenhuis en dan thuis een week herstellen. Het was ruim een jaar nadat ik van geslacht veranderd was voor de buitenwereld, en ik wilde geen ziekteverlof vragen voor een geslachtsveranderende operatie. Dus ik zei tegen de genderkliniek: plan het maar in de zomer, dan neem ik vakantie en zeg ik tegen iedereen dat ik twee weken naar Drenthe ga. Zo heb ik het gedaan.”
>
>
Bijna niemand wist het. Een paar vrienden, wat familie. „Ik had toen een soort halve relatie met een jongeman en die heeft ook niet geweten dat ik in die periode geopereerd was. Hij is de eerste met wie ik ooit seks heb gehad, daarna, maar hij wist niet dat dat niet op die manier had gekund toen hij me leerde kennen.”
[deleted]
Ik snap niet wat haar probleem is eigenlijk. Ze niet uit de kast komen, en komt vervolgens uit de kast in de krant.
Daarna verdedigd ze een hoop mensen die haar in mannenkleedkamers willen hebben en haar met regelgeving overal verplicht uit de kast willen laten komen.
Ik snap het niet. Is dit gewoon een boomer die over de jeugd zeurt of mis ik iets?
Beetje een warrig artikel. Lijkt me simpelweg een generatieconflict die in dit artikel wordt voorgesteld. Waar die mevrouw haar trans zijn zo veel mogelijk verborgen wilt houden, wilt de nieuwe generatie de schaamte voorbij en openlijk voor henzelf uitkomen. Als die mevrouw kiest om haar transgender zijn te verbergen moet ze dat vooral doen, maar ik snap niet wat voor probleem er voor haar is dat een nieuwe generatie het anders wilt doen dan haar, en niet wilt leven alsof hun transgender zijn per se geheim moet blijven.
Als vriend of collega zou het mij totaal irrelevant zijn of iemand transgender is of niet.
Maar ik heb geen behoefte aan intimiteit met een transgender, dus zou het wel op prijs stellen als diegene dat zou vertellen voor een date.
Ik denk dat ze zichzelf te veel laat inspireren door Britse anti-trans mensen.
>Nu ben ik bang dat de reactie is: je bent geen vrouw, je bent transgender en je accepteert dat niet.
Volgens mij is dit ook een uitwas van online discussie. In het dagelijks leven zou niemand zeggen ‘Oh dat moet je even aan die transvrouw daar vragen.’ Dan is het gewoon ‘die vrouw’.
>Destijds begreep iedereen dat je je best deed om als vrouw geaccepteerd te worden
Dat mag nu nog steeds. Maar tegenwoordig mag je zelf kiezen wat je doet en hoef je niet van stereotype man naar stereotype vrouw te gaan.
>Minister Van Engelshoven noemde de operatie die ik heb gehad ‘mensonterend’, dat komt hard aan.
De verplichte sterilisatie was mensonterend, de geslachtsoperatie zelf niet.
>Ik kan me goed voorstellen dat je, als je ooit verkracht bent, in een vrouwensportschool geen mannen wilt zien, en ook geen transvrouwen met een penis.
Willen die vrouwen wel transmannen in de kleedkamers zien? Gekleed als een man, uiterlijk als een man, en misschien al jaren aan de hormonen, maar geen penis. Daar wordt altijd aan voorbij gegaan.
>Als van de duizend beste hardlopers onder de mannen er drie zeggen voortaan als vrouw door het leven te gaan, hoeven hardlopende vrouwen niet meer naar de Olympische Spelen.
Dit is het angstscenario dat TERF’s ook graag schetsen. Hoe vaak zal het voorkomen en hoe effectief zullen ze zijn in de sport? Ik ben niet helemaal meer op de hoogte maar ik dacht dat de verschillen na de hormoonbehandelingen helemaal niet zo spectaculair meer zijn.
In mijn ogen komt het over alsof ze, als reactie op de toenemende frequentie van de pijnlijke emoties die gepaard gaan met de confrontatie met haar transgenderisme, zich is gaan afgeven tegen transgenderisme door heil te zoeken in de TERF beweging.
Ik denk dat er weinig transgender vrouwen zijn die niet liever een cisvrouw zouden zijn als ze een kans hadden. En ik kan begrijpen dat gewezen worden op het onderscheid als transvrouw erg pijnlijk kan zijn (en zelfs dysforia kan triggeren), maar zonder dat onderscheid aan te brengen komen transgenders politiek gezien nergens. Daar hebben ze als groep teveel specifieke medische en politieke problemen voor die zichtbaarheid en legimiteit vereisen om te kunnen adresseren. Haar ‘I got mine’ positie hierin lijkt mij dan ook niet echt medemenselijk.
Misschien dat ik hierin iets te snel over haar daadwerkelijke standpunten heen stap maar dat is simpelweg omdat de manier waarop ze argumenteert en Terf standpunten aanhaalt voor mij 100% overeenkomt met een boomer die vrij weinig kaas gegeten heeft van de ideologische posities die ten grondslag liggen aan het huidige maatschappelijke debat. Dit hele artikel geeft me heftige ‘false consciousness’ vibes.
Dit is gewoon heel graag slachtoffer willen zijn. 99.9% interreseert het niks hoe je je voorstelt.
Mevrouw wil gewoon haar subsidie veilig stellen