>“Maar ik snap waar je op aanstuurt. Weet je, door die openbare functies van stadsdichter en dichter des vaderlands kreeg ik plots een label van ‘allochtoon’ opgeplakt – tot die tijd had ik daar nooit bij stilgestaan. Ik kreeg fanmail waarin ik een teringbuitenlander werd genoemd die maar snel terug moest naar Marokko, Iran, Turkije, of waar ik ook vandaan mag komen. Toen ik in Antwerpen als stadsdichter werd aangesteld, hoorde je aanvankelijk ook zulke reacties: ‘Die is niet echt van hier’. Ik vond het geweldig, die jaren, vooral de tijd als stadsdichter. Maar ik moest dus blijkbaar accepteren dat wildvreemden konden zeggen: ‘Dit is niet jouw plek’.
>“Toen ik daarna opnieuw ging acteren, dacht ik van die bagger verlost te zijn. Maar nu krijg ik in de toneelwereld berichten te lezen waarin ik word weggezet als het prototype van ‘mijnheer wit privilege’. Een recensent schreef op Facebook een stukje over mijn theatermonoloog De andere stem, met de omineuze beginregel ‘ik heb de voorstelling niet gezien, maar….’ En in dat stukje moet ik dan lezen dat ik een bange witte man ben, die dringend plaats moet ruimen voor meer diversiteit. Dan knapt er wel iets.
>“Wat ben ik nu: een vuile allochtoon die moet oprotten, of de witte geprivilegieerde man die de anderen geen plekje gunt? Make a choice, mensen!
Persoon die jobs uitoefent waardoor hij aandacht wilt/krijgt als publieke figuur is boos omdat een klein percentage van de bevolking achterlijk en racistisch is en graag bagger stuurt.
Hij is ook boos omdat het water in de douche nog altijd nat is.
Putting this behind a paywall is an ‘aantasting van mijn vrijheid’.
3 comments
Interessante reflectie:
>“Maar ik snap waar je op aanstuurt. Weet je, door die openbare functies van stadsdichter en dichter des vaderlands kreeg ik plots een label van ‘allochtoon’ opgeplakt – tot die tijd had ik daar nooit bij stilgestaan. Ik kreeg fanmail waarin ik een teringbuitenlander werd genoemd die maar snel terug moest naar Marokko, Iran, Turkije, of waar ik ook vandaan mag komen. Toen ik in Antwerpen als stadsdichter werd aangesteld, hoorde je aanvankelijk ook zulke reacties: ‘Die is niet echt van hier’. Ik vond het geweldig, die jaren, vooral de tijd als stadsdichter. Maar ik moest dus blijkbaar accepteren dat wildvreemden konden zeggen: ‘Dit is niet jouw plek’.
>“Toen ik daarna opnieuw ging acteren, dacht ik van die bagger verlost te zijn. Maar nu krijg ik in de toneelwereld berichten te lezen waarin ik word weggezet als het prototype van ‘mijnheer wit privilege’. Een recensent schreef op Facebook een stukje over mijn theatermonoloog De andere stem, met de omineuze beginregel ‘ik heb de voorstelling niet gezien, maar….’ En in dat stukje moet ik dan lezen dat ik een bange witte man ben, die dringend plaats moet ruimen voor meer diversiteit. Dan knapt er wel iets.
>“Wat ben ik nu: een vuile allochtoon die moet oprotten, of de witte geprivilegieerde man die de anderen geen plekje gunt? Make a choice, mensen!
Persoon die jobs uitoefent waardoor hij aandacht wilt/krijgt als publieke figuur is boos omdat een klein percentage van de bevolking achterlijk en racistisch is en graag bagger stuurt.
Hij is ook boos omdat het water in de douche nog altijd nat is.
Putting this behind a paywall is an ‘aantasting van mijn vrijheid’.