Εκτός από τα σκυλιά έξω από τα μαγειρεία στο στρατόπεδο της Θήβας. Αυτά έχουν έρθει από κάποιο universe του Lovecraft ή από τo Bloodborne.
Στην Αλεξανδρούπολη ήταν γλυκύτατα και αγαπησιάρικα …μέχρι να σε έβλεπαν με πολιτικά ρούχα όπου γινόντουσαν δαίμονες
ΚΕΠΒ Θήβας?
ΑΑΑ ΟΧΙ ΟΧΙ Η ΘΗΒΑΑΑΑΑΑ
Αθάνατο κεπβ το κατάλαβα πριν καν δω τα σχόλια, τα σκυλιά θυμάμαι μας ακολουθούσαν μέχρι το κέντρο. Η εικόνα πρέπει να είναι δίπλα στο κεντρικό μαγειρείο αν με υπηρετεί η μνήμη μου.
Θήβα κοντά στο ξενοδοχείο;
Εμένα Θήβα μου άρεσε να καθαρίζω μαγειρία (γλίτωνα αναφορά). Αρτοκλιβάνους ποτέ δεν έκανα όσο ήμουν εκεί.
Το μόνο που μου λείπει από την θητεία μου. Τα σκυλάκια σε κάθε στρατοπεδο.
Τα κοπροσκυλα, εμείς νομιζαμε οτι μας θέλουν για παρέα και αυτά το μονο που θέλανε ήταν φαγητό σε κοιτούσαν σα ξερολουκουμο ακομα και μηλοπιτα στεργίου να κρατούσες στο χερι…
Και μένα μου λειπουν τα γαμημένα αι σιχτιρ 🙁 🙁 🙁 🙁
Ενίοτε και γκαντέμικα. Ήταν ένα σκυλί που όλο χάϊδευα όταν το πετύχαινα και μια φορά παραλίγο να φύγω στη πλαγιά επειδή γλίστρυσα όσο ήμουν κοντά σε μια βρύση κοντά στη πύλη. Επειδή πήγα να το χαιδέψω και γύρισε το πόδι.
γιατί έχουν σκυλιά στον στρατό?
Ποιος είσαι ρε λαμόγιο χαχαχ, στη δεύτερη πτήση ήμουν σήμερα από ΚΕΠΒ
Το εντελως αντιθετο με τις γατες. Ο στρατος ηταν η αιτια που σιχαθηκα τις γατες ενω πριν ειχα γατα
Καημενουλια… ελπιζω να τα ταιζουν οι φανταροι στη ζουλα.
Εμείς είχαμε μια σκυλίτσα που ήθελε παιχνίδια, όταν τρέχαμε στην παράταξη έτρεχε κι αυτή μαζί μας, έκανε περίπολο μαζί με τους φαντάρους. Αλλά δεν άφηνε κανέναν να την ακουμπήσει και αν την πλησίαζες πολύ έφευγε. Φοβάμαι ότι θα είχε φάει ξύλο από τίποτα καλόπαιδα
Όταν έκανα κέντρο που βγήκαμε 2 φορές όλες κι ολες, βγήκαν τα σκυλάκια του στρατοπέδου όλα μαζί μας και τα έβλεπα στην πόλη να τριγυρνάνε με τα φαντάρια. Οταν ήταν ώρα να γυρίσουμε, είδαν όλους εμάς σαν αγέλη να γυρνάμε προς το στρατόπεδο και γύρισαν κι αυτά μαζί μας. Ολον τον υπόλοιπο καιρό ήταν κλεισμένα μεσα, 24/7 σαν κι εμας.
Αχου
Αγαπημένη φαση στον ελληνικό στρατό, αδεσποτο να κλέβει τον μπερε της λοχαγου.
Θυμάμαι μια σκυλίτσα που κάναμε μαζί γερμανικά. Η καλύτερη παρέα στη σκοπιά και με ειδοποιούσε για οτιδήποτε πλησίαζε από χιλιόμετρο.
22 comments
[removed]
ΗΣΥΧΑ ΡΕΕΕΕ! ΗΣΥΧΑΑΑΑΑ!!
^fucking
#CUTE
Εκτός από τα σκυλιά έξω από τα μαγειρεία στο στρατόπεδο της Θήβας. Αυτά έχουν έρθει από κάποιο universe του Lovecraft ή από τo Bloodborne.
Στην Αλεξανδρούπολη ήταν γλυκύτατα και αγαπησιάρικα …μέχρι να σε έβλεπαν με πολιτικά ρούχα όπου γινόντουσαν δαίμονες
ΚΕΠΒ Θήβας?
ΑΑΑ ΟΧΙ ΟΧΙ Η ΘΗΒΑΑΑΑΑΑ
Αθάνατο κεπβ το κατάλαβα πριν καν δω τα σχόλια, τα σκυλιά θυμάμαι μας ακολουθούσαν μέχρι το κέντρο. Η εικόνα πρέπει να είναι δίπλα στο κεντρικό μαγειρείο αν με υπηρετεί η μνήμη μου.
Θήβα κοντά στο ξενοδοχείο;
Εμένα Θήβα μου άρεσε να καθαρίζω μαγειρία (γλίτωνα αναφορά). Αρτοκλιβάνους ποτέ δεν έκανα όσο ήμουν εκεί.
Το μόνο που μου λείπει από την θητεία μου. Τα σκυλάκια σε κάθε στρατοπεδο.
Τα κοπροσκυλα, εμείς νομιζαμε οτι μας θέλουν για παρέα και αυτά το μονο που θέλανε ήταν φαγητό σε κοιτούσαν σα ξερολουκουμο ακομα και μηλοπιτα στεργίου να κρατούσες στο χερι…
Και μένα μου λειπουν τα γαμημένα αι σιχτιρ 🙁 🙁 🙁 🙁
Ενίοτε και γκαντέμικα. Ήταν ένα σκυλί που όλο χάϊδευα όταν το πετύχαινα και μια φορά παραλίγο να φύγω στη πλαγιά επειδή γλίστρυσα όσο ήμουν κοντά σε μια βρύση κοντά στη πύλη. Επειδή πήγα να το χαιδέψω και γύρισε το πόδι.
γιατί έχουν σκυλιά στον στρατό?
Ποιος είσαι ρε λαμόγιο χαχαχ, στη δεύτερη πτήση ήμουν σήμερα από ΚΕΠΒ
Το εντελως αντιθετο με τις γατες. Ο στρατος ηταν η αιτια που σιχαθηκα τις γατες ενω πριν ειχα γατα
Καημενουλια… ελπιζω να τα ταιζουν οι φανταροι στη ζουλα.
Είσαι Θήβα τώρα ; Ποια μοίρα και Πυροβολαρχία είσαι ρε ;
Εμείς είχαμε μια σκυλίτσα που ήθελε παιχνίδια, όταν τρέχαμε στην παράταξη έτρεχε κι αυτή μαζί μας, έκανε περίπολο μαζί με τους φαντάρους. Αλλά δεν άφηνε κανέναν να την ακουμπήσει και αν την πλησίαζες πολύ έφευγε. Φοβάμαι ότι θα είχε φάει ξύλο από τίποτα καλόπαιδα
Όταν έκανα κέντρο που βγήκαμε 2 φορές όλες κι ολες, βγήκαν τα σκυλάκια του στρατοπέδου όλα μαζί μας και τα έβλεπα στην πόλη να τριγυρνάνε με τα φαντάρια. Οταν ήταν ώρα να γυρίσουμε, είδαν όλους εμάς σαν αγέλη να γυρνάμε προς το στρατόπεδο και γύρισαν κι αυτά μαζί μας. Ολον τον υπόλοιπο καιρό ήταν κλεισμένα μεσα, 24/7 σαν κι εμας.
Αχου
Αγαπημένη φαση στον ελληνικό στρατό, αδεσποτο να κλέβει τον μπερε της λοχαγου.
Θυμάμαι μια σκυλίτσα που κάναμε μαζί γερμανικά. Η καλύτερη παρέα στη σκοπιά και με ειδοποιούσε για οτιδήποτε πλησίαζε από χιλιόμετρο.