“We laten ons maandenlang niet zien”? Wat is dat voor een bizarre frame? We zijn steeds vaker maandenlang **ziek** dus. Dat is heel iets anders. Heel apart.
,,Je kunt het vergelijken met een rugzak”, zegt Van Wijngaarden daarover. ,,Die vul je met allerlei zaken uit je werk- en privéleven. Op een gegeven moment kan die te vol raken door zorgen, stress en andere dingen die je energie kosten. Je rugzak maakt daarin geen onderscheid tussen zorgen door je werk of een andere oorzaak, waardoor die zomaar te zwaar kan worden. Dan lukt het je niet meer om op te laden en voldoende te herstellen.”
Dit vind ik dus een hele mooie vergelijking. Je kunt best een drukke baan hebben. Je kunt best dealen met het overlijden van een dierbare. Je kunt best een korte of lange tijd mantelzorger zijn. Het gaat fout wanneer te veel tegelijk gebeurt en je van jezelf blijft verwachten dat je alle ballen in de lucht houdt.
De titel is typisch het AD van de laatste tijd.
Dit is -voor mijn gevoel- al het honderdste artikel van dit jaar dat aangeeft dat de druk op de samenleving veel te hoog ligt. Dat uit zich dan bijvoorbeeld in langdurig verzuim, een toename van psychische klachten en tekorten op de arbeidsmarkt. Gaat er dan ook nog iets veranderen? Of blijft er maar geroepen worden, ook in de politiek, erkennen we het probleem, maar veranderd er vervolgens niets?
Ik ben zo’n persoon in de zorg met burn-out klachten. Dit komt doordat ik altijd bereikbaar moet zijn, want open diensten moeten we als team oplossen en steeds meer werkgerelateerde zaken worden via whatsapp gedaan. We zijn onderbezet qua personeel en bijna iedere dienst heb je een of meerdere patiënten die je mentaal leegzuigen óf dusdanig ziek zijn dat je je andere patiënten tekort schiet. Daarbij komt dat we geen kantoordagen krijgen, dus de (verplichte) scholing komt er nog even boven op. De administratieve druk wordt steeds hoger, maar een vragenlijst aanpassen in het systeem kost blijkbaar miljoenen, dus we moeten het maar slikken.
Ik voel me niet gehoord door mijn werkgever en heb uiteindelijk ontslag genomen (en een nieuwe baan aangenomen). Ik merkte dat ik de lol van het leven niet meer zag, ik was alleen maar bezig met werk. Wanneer ik vrij was, had ik die dagen nodig om uit te rusten. Mijn sociale leven voelde als een verplichting en zorgde voor nog meer druk. Sinds ik mijn ontslag heb ingediend voel ik me een stuk beter, ik weer dat het einde van deze baan in zicht is!
Jammer dat de titel zo raar is want het artikel is interessant en ook belangrijk.
Toen ik begon met werken bij een groot bedrijf in Nederland heb ik 5 of 6 vrouwen zien uitvallen met een burn-out.
Meestal binnen 2 of 3 jaar nadat ze beginnen, en dat ging eigenlijk altijd met een soort taboe en stilletjes. Ik vraag me echt af hoe dat dan komt want ze doen hetzelfde werk als alle andere, ook als de andere vrouwen. En ze waren allemaal gezond, geen kinderen en hadden een goed salaris.
Ik vraag me oprecht af hoe dat dan komt, en om te zien dat het bij vrouwen nu bijna 30% is is echt giganitsch.
Collega is al sinds januari ziek, zwak, misselijk, vermoeid, overwerkt, burnout, en noem maar op. Maar nu staat ie wel op de stoep om zijn kerstpakket op te halen. En ik maar dubbele diensten draaien én ook zijn kerst- en nieuwjaarsdienst.
4-dagige werkweek en je hebt al een hoop opgelost.. Maargoed zal nog wel ff duren
Zelf heb ik er ook aardig last van, al heb ik zelf vroeg aan de bel getrokken bij mijn werkgever. Hierdoor ben ik het nog aardig voor, maar ik merk wel dat verandering echt nodig is.
Afgelopen weekend ging ik met familie afspreken en had ik vooraf ook nog iets gepland, omdat het toevallig in de buurt was. Resultaat was dat ik ‘s avonds instortte en mij de volgende dag nog steeds goed waardeloos voelde. Enorme wake up call dat ik nog lange weg heb te gaan.
Gelukkig denkt werk erg mee en heb ik de ruimte en mijn werkzaamheden aan te passen. Nu thuis nog meer rust vinden.
8 comments
“We laten ons maandenlang niet zien”? Wat is dat voor een bizarre frame? We zijn steeds vaker maandenlang **ziek** dus. Dat is heel iets anders. Heel apart.
,,Je kunt het vergelijken met een rugzak”, zegt Van Wijngaarden daarover. ,,Die vul je met allerlei zaken uit je werk- en privéleven. Op een gegeven moment kan die te vol raken door zorgen, stress en andere dingen die je energie kosten. Je rugzak maakt daarin geen onderscheid tussen zorgen door je werk of een andere oorzaak, waardoor die zomaar te zwaar kan worden. Dan lukt het je niet meer om op te laden en voldoende te herstellen.”
Dit vind ik dus een hele mooie vergelijking. Je kunt best een drukke baan hebben. Je kunt best dealen met het overlijden van een dierbare. Je kunt best een korte of lange tijd mantelzorger zijn. Het gaat fout wanneer te veel tegelijk gebeurt en je van jezelf blijft verwachten dat je alle ballen in de lucht houdt.
De titel is typisch het AD van de laatste tijd.
Dit is -voor mijn gevoel- al het honderdste artikel van dit jaar dat aangeeft dat de druk op de samenleving veel te hoog ligt. Dat uit zich dan bijvoorbeeld in langdurig verzuim, een toename van psychische klachten en tekorten op de arbeidsmarkt. Gaat er dan ook nog iets veranderen? Of blijft er maar geroepen worden, ook in de politiek, erkennen we het probleem, maar veranderd er vervolgens niets?
Ik ben zo’n persoon in de zorg met burn-out klachten. Dit komt doordat ik altijd bereikbaar moet zijn, want open diensten moeten we als team oplossen en steeds meer werkgerelateerde zaken worden via whatsapp gedaan. We zijn onderbezet qua personeel en bijna iedere dienst heb je een of meerdere patiënten die je mentaal leegzuigen óf dusdanig ziek zijn dat je je andere patiënten tekort schiet. Daarbij komt dat we geen kantoordagen krijgen, dus de (verplichte) scholing komt er nog even boven op. De administratieve druk wordt steeds hoger, maar een vragenlijst aanpassen in het systeem kost blijkbaar miljoenen, dus we moeten het maar slikken.
Ik voel me niet gehoord door mijn werkgever en heb uiteindelijk ontslag genomen (en een nieuwe baan aangenomen). Ik merkte dat ik de lol van het leven niet meer zag, ik was alleen maar bezig met werk. Wanneer ik vrij was, had ik die dagen nodig om uit te rusten. Mijn sociale leven voelde als een verplichting en zorgde voor nog meer druk. Sinds ik mijn ontslag heb ingediend voel ik me een stuk beter, ik weer dat het einde van deze baan in zicht is!
Jammer dat de titel zo raar is want het artikel is interessant en ook belangrijk.
Toen ik begon met werken bij een groot bedrijf in Nederland heb ik 5 of 6 vrouwen zien uitvallen met een burn-out.
Meestal binnen 2 of 3 jaar nadat ze beginnen, en dat ging eigenlijk altijd met een soort taboe en stilletjes. Ik vraag me echt af hoe dat dan komt want ze doen hetzelfde werk als alle andere, ook als de andere vrouwen. En ze waren allemaal gezond, geen kinderen en hadden een goed salaris.
Ik vraag me oprecht af hoe dat dan komt, en om te zien dat het bij vrouwen nu bijna 30% is is echt giganitsch.
Collega is al sinds januari ziek, zwak, misselijk, vermoeid, overwerkt, burnout, en noem maar op. Maar nu staat ie wel op de stoep om zijn kerstpakket op te halen. En ik maar dubbele diensten draaien én ook zijn kerst- en nieuwjaarsdienst.
4-dagige werkweek en je hebt al een hoop opgelost.. Maargoed zal nog wel ff duren
Zelf heb ik er ook aardig last van, al heb ik zelf vroeg aan de bel getrokken bij mijn werkgever. Hierdoor ben ik het nog aardig voor, maar ik merk wel dat verandering echt nodig is.
Afgelopen weekend ging ik met familie afspreken en had ik vooraf ook nog iets gepland, omdat het toevallig in de buurt was. Resultaat was dat ik ‘s avonds instortte en mij de volgende dag nog steeds goed waardeloos voelde. Enorme wake up call dat ik nog lange weg heb te gaan.
Gelukkig denkt werk erg mee en heb ik de ruimte en mijn werkzaamheden aan te passen. Nu thuis nog meer rust vinden.