Mensen hebben nog steeds huidhonger, ook nu de pandemie voorbij is
Tijdens de pandemie misten veel mensen lichamelijk contact met anderen. Dat gemis is daarna niet verdwenen.
De huidhonger is gebleven. Uit onderzoek dat deze maand in Nature is verschenen blijkt dat mensen ook na de coronapandemie meer aangeraakt willen worden. Een groep psychologen aan de Universiteit van Utrecht heeft zowel tijdens als na de pandemie gevraagd of mensen behoefte hadden aan meer aanraking.
Tijdens de Covid-19-pandemie was dat bij 86 procent van de deelnemers het geval. Dat lijkt hoog, maar volgens dit onderzoek is het aandeel mensen dat huidhonger heeft na de pandemie nog steeds 80 procent. De huidhonger is na de pandemie wel minder hevig.
Aan participanten werd gevraagd om aan te geven hoe sterk ze het eens waren met de uitspraken ‘ik zou op dit moment aangeraakt willen worden door anderen’ en ‘ik zou op dit moment anderen willen aanraken’. Ze konden een waarde opgeven tussen 0 (ik wil minder aanraking) en 100 (ik wil meer aanraking).
De psychologen spreken over ‘huidhonger’ als de waarde hoger is dan 50. Mensen willen dan meer aanraking dan ze in het dagelijks leven ervaren.
Aanraking speelt een belangrijke rol bij het aangaan van connecties
Tussen april en oktober 2020 moest er in Nederland vanwege strikte coronamaatregelen anderhalve meter afstand worden gehouden en waren er lockdowns. Het was de tijd dat op de site van het RIVM het advies stond dat singles wel een ‘knuffelmaatje’ of ‘seksbuddy’ konden uitzoeken, mits ze allebei klachtenvrij waren.
In deze periode gaf meer dan de helft van de participanten een hoge waarde (hoger dan 75) aan hun huidhonger. Het merendeel van de mensen die online de vragen beantwoordden was begin 30, vrouw en woonachtig in Nederland.
In de herfst van 2021, toen er voor het eerst weer grootschalige evenementen mochten plaatsvinden, bezochten de psychologen twee wetenschapsfestivals. Daar gaf ongeveer een op de drie mensen (wederom vooral jonge vrouwen) een hoge waarde aan hun huidhonger. Eind 2022, toen alle covidmaatregelen waren opgeheven, gaven een stuk minder participanten online een hoge waarde aan hun huidhonger: ongeveer een op de zes.
Duits onderzoek
Nog steeds had 80 procent van de participanten na de pandemie wel behoefte aan meer aanraking. De bevinding dat mensen nog steeds meer willen worden aangeraakt dan ze worden, ook wanneer er geen regels gelden rondom social distancing, komt overeen met resultaten uit een Duits onderzoek dat voor de pandemie is gedaan. Daaruit bleek dat 73 procent van de participanten huidhonger had.
Volgens de Utrechtse onderzoekers gaat een gebrek aan aanraking over het algemeen samen met een verminderd vermogen om met stress om te gaan. Ook speelt aanraking een belangrijke rol bij het aangaan van connecties met anderen en lijkt het in sommige gevallen zelfs fysieke pijn te kunnen verminderen. Het idee van een kusje geven op een wond is dus misschien niet eens zo gek. En vaker een arm om iemand heen slaan ook niet.
En het is nog steeds een ranzig woord.
Ik hou niet van dat gezoen en geknuffel. Als je geen klamme handen hebt kun je een handdruk krijgen.
Wat dat betreft was de pandemie geweldig. Ik kan nu gewoon zeggen dat ik dat niet doe, zonder mensen tegen me in het harnas te jagen.
[removed]
Paar cijfers van het cbs: “Tussen 1947 en 2017 is het aantal mensen dat alleen woont, de zogenaamde alleenstaanden, gegroeid van 285 duizend naar bijna 3 miljoen, ofwel van 5 naar 22 procent van alle meerderjarige Nederlanders.”
Logisch dat steeds meer mensen chronische huidhonger hebben. Het is denk ik belangrijk om elkaar op te zoeken en uit je huis te komen, bij je scherm weg, als je behoefte hebt aan meer (lichamelijk, maar ook gewoon menselijk) contact.
Wat ik vaak mis in dit soort artikelen is de eigen verantwoordelijkheid van mensen om niet te vereenzamen. Er wordt vaak naar de omgeving gekeken, terwijl het de mensen zelf zijn die actiever moeten worden.
5 comments
Mensen hebben nog steeds huidhonger, ook nu de pandemie voorbij is
Tijdens de pandemie misten veel mensen lichamelijk contact met anderen. Dat gemis is daarna niet verdwenen.
De huidhonger is gebleven. Uit onderzoek dat deze maand in Nature is verschenen blijkt dat mensen ook na de coronapandemie meer aangeraakt willen worden. Een groep psychologen aan de Universiteit van Utrecht heeft zowel tijdens als na de pandemie gevraagd of mensen behoefte hadden aan meer aanraking.
Tijdens de Covid-19-pandemie was dat bij 86 procent van de deelnemers het geval. Dat lijkt hoog, maar volgens dit onderzoek is het aandeel mensen dat huidhonger heeft na de pandemie nog steeds 80 procent. De huidhonger is na de pandemie wel minder hevig.
Aan participanten werd gevraagd om aan te geven hoe sterk ze het eens waren met de uitspraken ‘ik zou op dit moment aangeraakt willen worden door anderen’ en ‘ik zou op dit moment anderen willen aanraken’. Ze konden een waarde opgeven tussen 0 (ik wil minder aanraking) en 100 (ik wil meer aanraking).
De psychologen spreken over ‘huidhonger’ als de waarde hoger is dan 50. Mensen willen dan meer aanraking dan ze in het dagelijks leven ervaren.
Aanraking speelt een belangrijke rol bij het aangaan van connecties
Tussen april en oktober 2020 moest er in Nederland vanwege strikte coronamaatregelen anderhalve meter afstand worden gehouden en waren er lockdowns. Het was de tijd dat op de site van het RIVM het advies stond dat singles wel een ‘knuffelmaatje’ of ‘seksbuddy’ konden uitzoeken, mits ze allebei klachtenvrij waren.
In deze periode gaf meer dan de helft van de participanten een hoge waarde (hoger dan 75) aan hun huidhonger. Het merendeel van de mensen die online de vragen beantwoordden was begin 30, vrouw en woonachtig in Nederland.
In de herfst van 2021, toen er voor het eerst weer grootschalige evenementen mochten plaatsvinden, bezochten de psychologen twee wetenschapsfestivals. Daar gaf ongeveer een op de drie mensen (wederom vooral jonge vrouwen) een hoge waarde aan hun huidhonger. Eind 2022, toen alle covidmaatregelen waren opgeheven, gaven een stuk minder participanten online een hoge waarde aan hun huidhonger: ongeveer een op de zes.
Duits onderzoek
Nog steeds had 80 procent van de participanten na de pandemie wel behoefte aan meer aanraking. De bevinding dat mensen nog steeds meer willen worden aangeraakt dan ze worden, ook wanneer er geen regels gelden rondom social distancing, komt overeen met resultaten uit een Duits onderzoek dat voor de pandemie is gedaan. Daaruit bleek dat 73 procent van de participanten huidhonger had.
Volgens de Utrechtse onderzoekers gaat een gebrek aan aanraking over het algemeen samen met een verminderd vermogen om met stress om te gaan. Ook speelt aanraking een belangrijke rol bij het aangaan van connecties met anderen en lijkt het in sommige gevallen zelfs fysieke pijn te kunnen verminderen. Het idee van een kusje geven op een wond is dus misschien niet eens zo gek. En vaker een arm om iemand heen slaan ook niet.
En het is nog steeds een ranzig woord.
Ik hou niet van dat gezoen en geknuffel. Als je geen klamme handen hebt kun je een handdruk krijgen.
Wat dat betreft was de pandemie geweldig. Ik kan nu gewoon zeggen dat ik dat niet doe, zonder mensen tegen me in het harnas te jagen.
[removed]
Paar cijfers van het cbs: “Tussen 1947 en 2017 is het aantal mensen dat alleen woont, de zogenaamde alleenstaanden, gegroeid van 285 duizend naar bijna 3 miljoen, ofwel van 5 naar 22 procent van alle meerderjarige Nederlanders.”
Logisch dat steeds meer mensen chronische huidhonger hebben. Het is denk ik belangrijk om elkaar op te zoeken en uit je huis te komen, bij je scherm weg, als je behoefte hebt aan meer (lichamelijk, maar ook gewoon menselijk) contact.
Wat ik vaak mis in dit soort artikelen is de eigen verantwoordelijkheid van mensen om niet te vereenzamen. Er wordt vaak naar de omgeving gekeken, terwijl het de mensen zelf zijn die actiever moeten worden.