>De overkill aan ‘nieuws’ op alle mogelijke platformen maakt dat 60% van de Vlamingen af en toe bewust het nieuws mijdt.
Problemen los je niet op door er eindeloos over te herhalen, maar door actie op te zetten. Natuurlijk moeten mensen op de hoogte gebracht worden. Waar ik het over heb is eindeloze verhalen over migratie, “brusselse jongeren” en ander zulke zaken, die beeldvorming van een gigantisch probleem geven, dat er eigenlijk niet is.
(EDIT: Het artikel gaat hier op zijn eigen manier op in, iets later. Terug verder naar wat ik origineel schreef)
Het doel van zo’n berichtgeving is politieke sturing, zodat de politieke machten die over dit probleem spreken, veel postjes, veel macht, en veel geld kunnen pakken. Daar gaat het hen om.
Ze willen het probleem niet oplossen. Daar zijn ze als de dood voor. Als het probleem opgelost is, is hun rijk ten einde. Dan kunnen ze niemand nog bang maken. En dan genieten ze geen steun, geen aanzien, en geen donaties meer. En dan geraken ze hun postje kwijt, als ze het eenmaal hebben.
U zegt misschien “als het gebeurt, moet het nieuws rapporteren”. Feit is: andere dingen gebeuren veel meer. Maar daar krijg je hooguit 1 of 2 keer per jaar een samenvatting van.
Of erger: de witte mens doet krak hetzelfde… en we vinden het niet erg. Dan is’t van: “ach er zal wel een reden geweest zijn” of “we moeten dat in de context plaatsen”.
Vechtpartijen na het voetval? Krijg je potverdorie nog een documentaire voor die het heel nobel doet schijnen. Advocaten, politici en mediafiguren spreken zich publiek uit dat we niet te hard moeten oordelen.
En da’s maar 1 voorbeeld.
Niet-witte mensen geraken in een vechtpartij verwikkeld? **HELP HET EINDE VAN DE MAATSCHAPPIJ, HET ZIJN WILDE BEESTEN DAT MOET HIER WEG OF ‘T IS MET ONS GEDAAN**
En dan wijst ge mensen op hun dubbele standaard… en dan zijn ze kwaad. Want dat is niet waar, he. Zij zijn wel goede mensen he. Hoe durft ge zoiets over hen zeggen.
Het nieuws, en de keuze van de directie om altijd maar weer diezelfde dingen te herhalen, is een directe oorzaak van de beeldvorming die mensen ondergaan.
>Eric Goens verdedigde zijn stelling dat de kijker God is en dat ‘zijn’ nieuws de kijker dus geeft wat hij/zij wil zien. Journalisten moesten maar eens ophouden om voor hun kijkers/lezers te beslissen wat belangrijk is. Als de kijker graag emotie ziet, dan krijgt hij emotie.
Het probleem met dat statement, is dat de meting onbetrouwbaar is. “Het publiek kijkt”, ja tuurlijk: er is niks anders.
En zoals Xander De Rycke in zijn eerste paar “Houdt het voor bekeken” shows duidelijk heeft aangetoond: de Vlaming verzet niet. De TV gaat aan, en men blijft gewoon kijken. Verzetten? Zot!
Dan kan je niet beweren dat dit is wat de kijker wil. De kijker spreekt zich niet uit. De kijker is niet kritisch. De kijker, die ondergaat. Wat dat is wat ze gewend zijn. Er is helemaal geen communicatie van wat men wil. Men ondergaat gewoon.
>De lezer verlangt, nee éist van zijn krant, weekblad of journaal belangrijke informatie.
In het algemeen is dat de theorie. In de praktijk is het volk niet opgeleid genoeg om te bepalen of dit effectief gebeurt. Men herkent het niet, als men bedrogen wordt. Men herkent het niet, als men bepaalde content opnieuw en opnieuw te zien krijgt. Men is niet kritisch. En de media werkt dat in de hand. Een kritiekloos publiek, is een winstgevend publiek.
Men beweert dat als men het publiek niet geeft wat men wil, het publiek niet meer gaat kijken. Dit is enkel waar voor een kleine minderheid. De grote massa, die gaat blijven kijken. Zoals eerder aangeduid: de kijker ondergaat. Als VTM beslist om niet meer zo agressief te rapporteren over bepaalde zaken: ze gaan geen kijker verliezen. De kijker is niet kritisch, de kijker ondergaat.
>Journalist Frank Albers publiceerde in de dagen na de moord op Bart Bonroy een nog steeds zeer lezenswaardig essay op zijn blog. Daarin formuleerde hij het zo: “Nieuws is niet noodzakelijk wat mij persoonlijk interesseert, maar wat mij aanbelangt, zelfs wanneer het mij niet interesseert”.
Nieuws is wat mij aanbelangt. En terug naar mijn voorbeeld van de mensen die na de voetbal wat gaan knokken op elkaar: dat belangt mij niet aan.
Gebeurt er een moord in de stad? Ook dat belangt mij niet aan.
Maar als de moordenaar plots een niet-wit mens is… dan komt de media mij vertellen dat het mij wel aanbelangt.
Waarom? Wat is het verschil? In feite zegt de media hier dat niet-wit zijn, een politieke daad is.
Zag ik daarnet niet een stuk tekst dat zei dat journalisten moeten ophouden beslissen wat het volk belangrijk moet vinden? Wie zei dat ook alweer? Antwoord: >!De toenmalig hoofdredacteur van VTM, ter verdediging van hun manier van rapporteren.!<.
>Feit is dat de criminaliteit in Vlaanderen al sinds 2012 aan het dalen is. Wie de krant leest of naar het journaal kijkt (of het nu VRT of VTM is, maakt niet uit) gelooft daar geen barst van.
1 comment
>De overkill aan ‘nieuws’ op alle mogelijke platformen maakt dat 60% van de Vlamingen af en toe bewust het nieuws mijdt.
Problemen los je niet op door er eindeloos over te herhalen, maar door actie op te zetten. Natuurlijk moeten mensen op de hoogte gebracht worden. Waar ik het over heb is eindeloze verhalen over migratie, “brusselse jongeren” en ander zulke zaken, die beeldvorming van een gigantisch probleem geven, dat er eigenlijk niet is.
(EDIT: Het artikel gaat hier op zijn eigen manier op in, iets later. Terug verder naar wat ik origineel schreef)
Het doel van zo’n berichtgeving is politieke sturing, zodat de politieke machten die over dit probleem spreken, veel postjes, veel macht, en veel geld kunnen pakken. Daar gaat het hen om.
Ze willen het probleem niet oplossen. Daar zijn ze als de dood voor. Als het probleem opgelost is, is hun rijk ten einde. Dan kunnen ze niemand nog bang maken. En dan genieten ze geen steun, geen aanzien, en geen donaties meer. En dan geraken ze hun postje kwijt, als ze het eenmaal hebben.
U zegt misschien “als het gebeurt, moet het nieuws rapporteren”. Feit is: andere dingen gebeuren veel meer. Maar daar krijg je hooguit 1 of 2 keer per jaar een samenvatting van.
Of erger: de witte mens doet krak hetzelfde… en we vinden het niet erg. Dan is’t van: “ach er zal wel een reden geweest zijn” of “we moeten dat in de context plaatsen”.
Vechtpartijen na het voetval? Krijg je potverdorie nog een documentaire voor die het heel nobel doet schijnen. Advocaten, politici en mediafiguren spreken zich publiek uit dat we niet te hard moeten oordelen.
En da’s maar 1 voorbeeld.
Niet-witte mensen geraken in een vechtpartij verwikkeld? **HELP HET EINDE VAN DE MAATSCHAPPIJ, HET ZIJN WILDE BEESTEN DAT MOET HIER WEG OF ‘T IS MET ONS GEDAAN**
En dan wijst ge mensen op hun dubbele standaard… en dan zijn ze kwaad. Want dat is niet waar, he. Zij zijn wel goede mensen he. Hoe durft ge zoiets over hen zeggen.
Het nieuws, en de keuze van de directie om altijd maar weer diezelfde dingen te herhalen, is een directe oorzaak van de beeldvorming die mensen ondergaan.
>Eric Goens verdedigde zijn stelling dat de kijker God is en dat ‘zijn’ nieuws de kijker dus geeft wat hij/zij wil zien. Journalisten moesten maar eens ophouden om voor hun kijkers/lezers te beslissen wat belangrijk is. Als de kijker graag emotie ziet, dan krijgt hij emotie.
Het probleem met dat statement, is dat de meting onbetrouwbaar is. “Het publiek kijkt”, ja tuurlijk: er is niks anders.
En zoals Xander De Rycke in zijn eerste paar “Houdt het voor bekeken” shows duidelijk heeft aangetoond: de Vlaming verzet niet. De TV gaat aan, en men blijft gewoon kijken. Verzetten? Zot!
Dan kan je niet beweren dat dit is wat de kijker wil. De kijker spreekt zich niet uit. De kijker is niet kritisch. De kijker, die ondergaat. Wat dat is wat ze gewend zijn. Er is helemaal geen communicatie van wat men wil. Men ondergaat gewoon.
>De lezer verlangt, nee éist van zijn krant, weekblad of journaal belangrijke informatie.
In het algemeen is dat de theorie. In de praktijk is het volk niet opgeleid genoeg om te bepalen of dit effectief gebeurt. Men herkent het niet, als men bedrogen wordt. Men herkent het niet, als men bepaalde content opnieuw en opnieuw te zien krijgt. Men is niet kritisch. En de media werkt dat in de hand. Een kritiekloos publiek, is een winstgevend publiek.
Men beweert dat als men het publiek niet geeft wat men wil, het publiek niet meer gaat kijken. Dit is enkel waar voor een kleine minderheid. De grote massa, die gaat blijven kijken. Zoals eerder aangeduid: de kijker ondergaat. Als VTM beslist om niet meer zo agressief te rapporteren over bepaalde zaken: ze gaan geen kijker verliezen. De kijker is niet kritisch, de kijker ondergaat.
>Journalist Frank Albers publiceerde in de dagen na de moord op Bart Bonroy een nog steeds zeer lezenswaardig essay op zijn blog. Daarin formuleerde hij het zo: “Nieuws is niet noodzakelijk wat mij persoonlijk interesseert, maar wat mij aanbelangt, zelfs wanneer het mij niet interesseert”.
Nieuws is wat mij aanbelangt. En terug naar mijn voorbeeld van de mensen die na de voetbal wat gaan knokken op elkaar: dat belangt mij niet aan.
Gebeurt er een moord in de stad? Ook dat belangt mij niet aan.
Maar als de moordenaar plots een niet-wit mens is… dan komt de media mij vertellen dat het mij wel aanbelangt.
Waarom? Wat is het verschil? In feite zegt de media hier dat niet-wit zijn, een politieke daad is.
Zag ik daarnet niet een stuk tekst dat zei dat journalisten moeten ophouden beslissen wat het volk belangrijk moet vinden? Wie zei dat ook alweer? Antwoord: >!De toenmalig hoofdredacteur van VTM, ter verdediging van hun manier van rapporteren.!<.
>Feit is dat de criminaliteit in Vlaanderen al sinds 2012 aan het dalen is. Wie de krant leest of naar het journaal kijkt (of het nu VRT of VTM is, maakt niet uit) gelooft daar geen barst van.
Met link: https://www.vlaanderen.be/statistiek-vlaanderen/veiligheid/geregistreerde-criminaliteit