Tja, de ongemakkelijke waarheid is dat het hoe dan ook zal gebeuren. Is het niet nu dan wel in de toekomst. De huidige vorm van veeteelt is onhoudbaar, miljoenen mensen die in SUVs rijden om zich van huis naar de supermarkt te verplaatsen is onhoudbaar, vijf keer per jaar op vliegvakantie is onhoudbaar. De vraag is alleen of we de rekening zelf betalen, of die doorschuiven naar de volgende generatie. En ik weet het antwoord wel.
Ik denk dat het de angel zit in dat mensen moeten inleveren terwijl we al in een tijd leven waarin voor vele voelt alsof ze al jaren aan het inleveren zijn. Het vinden van een woning, het kunnen stichten van een gezin, boodschappen en ga zo door. Dat roept een gevoel op van “ik ben toch echt niet slecht bezig? Kijk eens naar de buurman/elite”. Ik betrap mijzelf er ook op dat ik het prima zou vinden om minder te consumeren, maar wel een gevoel heb dat ik in vergelijking met de meeste mensen het al meer dan netjes aanpak. En dan treedt er een zekere recalcitrantie op van: “Laat die gast in de Dodge Ram maar eerst inleveren”. Terwijl ik mijn vliegreis naar Corsica zou omschrijven als “meer dan verdiend” en “mag toch ook wel een keertje?”.
Klimaat is zo’n lastig probleem, het piept en kraakt bij mij al en op overheidsniveau is het ook geen soepel proces. Laat staan dat het een globaal probleem is en hoe eerlijk de verdeling van welvaart daar is.
Wat me hoopvol stemt, is wetenschappelijke innovatie. Er was een tijd dat mensen stierven door bacteriële infectie, en toen ontdekte Flemming antibiotica dankzij een sneetje rottend brood. Wie had zich antibiotica kunnen voorstellen voor het bestond? Niemand – maar het veranderde de hele wereld.
Je bent één Eureka moment van een wetenschapper verwijderd van een uitvinding die korte metten maakt met een tot voorheen onoplosbaar probleem. Denk aan de Room Temperature Conductor van afgelopen jaar, of het succesvol nabootsen van fotosynthese.. De wetenschap gaat harder dan ooit te voren, en wij kunnen ons niet eens voorstellen in welke vormen oplossingen zich zullen aandienen.
Ik ben een redelijk cynisch mens, maar heb veel vertrouwen in menselijk vernuft.
“Ja, Peace, dat wás ons ideaal,
Met zachte rubberboten…”
Zo spreekt de oorlogsadmiraal,
En Greenwar lost haar schoten.
Tsja alles gaat gewoon veel te langzaam. Er moeten hele huizenblokken herbouwd worden, voedingsketens geredesigned, sociale patronen veranderd – ofwel een heel andere samenleving. Dat zal niet zonder slag of stoot gaan en voor sommigen een heel ander leven zijn die ze wellicht niet willen.
Neem zoiets als een trui aandoen (over een tshirt en onderhemd heen) in de winter. Velen willen dat niet en vinden t maar karig als je je huis maar tot 17 verwarmd.
Leuk verhaal hoor, maar wat mij altijd zo tegen staat is dat de oplossing uit de lucht komt vallen: rantsoenering.
Uiteindelijk is de oplossing gewoon simpel en dat is minder vervuilende goederen consumeren. De kan, en dat is al heel lang bekend, is een pigouviaanse belasting. Daarmee worden de schaarse resources (van staal tot luchtkwaliteit) optimaal verdeeld over de bevolking. Maar het lijkt er haast op dat mensen aan de linkerkant deze oplossing niet durven noemen.
Over 50 jaar lachen we allemaal om artikels als dit. De effecten van klimaatverandering zullen enorm meevallen in vergelijking met de desastreuze scenario’s die ons voorgesteld worden.
Laten we ook niet vergeten hoeveel er tegenwoordig al volledig schoon kan. De techniek om schone elektriciteit op te wekken (kerncentrales) bestaat al sinds de jaren 50, we hebben onderhand ook fantastische elektrische auto’s maar nog steeds voeren mensen in naam van het klimaat strijd tegen de auto. Ik krijg soms het idee dat dit soort mensen gewoon een hekel hebben aan onze hedendaagse welvaart.
Onzin, dit is echt weer climate doomerism, wat tegenwoordig de primaire tactiek is van de fossiele lobby om te zorgen dat we maar niets doen.
Als we gewoon hernieuwbare energie stimuleren (wat sowieso al de goedkoopste energie is) met wetgeving (niet met subsidies, maar met meer vergunningen afgegeven en NIMBYism tegengaan) dan komen we er. De voortgang in de afgelopen 5 jaar is al erg goed. “oorlogseconomie” suggereert dat dat echt heel duur gaat zijn en wekt afkeer op omdat mensen het al krap hebben. Niets is echter minder waar, sneller gaan met de transitie is juist waarmee we financieel het beste af zijn.
Nee, weet je wat echt helpt? Als we al ons geld aan een paar miljonairs geven. Trickle down economie, die lossen het wel op.
Het lijkt me handiger als we gewoon met z’n allen gaan bespreken wat we gaan doen om het milieu te ondersteunen.
Dit plan kan alleen werken als er een wereldwijde autocratie komt. Het alleen lokaal invoeren heeft geen zin want het is een wereldwijde probleem. En een democratisch gekozen regering die dit invoert gaat de volgende verkiezingsperiode weggestemd worden. Oftewel een totaal onhaalbaar plan.
Ja, krijg toch de vinketering.
Ik ben 40. Heb geeneens een rijbewijs, doe al mij reizen al met fiets, te voet, of per openbaar vervoer. Heb mijn vleesconsumptiebal met ruim 80 procent verlaagd. Ben al jaren niet in de buurt van een vliegtuig geweest.
Mag ik ook verwachten dat er op systemisch niveau wat gebeurt, of moet ik het écht helemaal in mijn eentje oplossen? Want als ik sommige mensen om me heen hoor, lijkt dat laatste wel een beetje de verwachting.
Eens. 1 goede ww3 en de wereld stood zoveel minder co2 uit dat we die doelen echt makkelijk gaan halen.
Stap 1, bouw 1GW kerncentrale per 2 miljoen inwoners in de rijke landen die dat al kunnen.
Stap 2, we hoeven niet de economie met 50% te vernielen (jippie)
Stap 3, zorg dat arme landen ook met kernenergie aan de slag kunnen voordat ze ook alles op kolen gaan doen.
15 comments
[Spiegeltje](https://archive.vn/lFkOi)
Tja, de ongemakkelijke waarheid is dat het hoe dan ook zal gebeuren. Is het niet nu dan wel in de toekomst. De huidige vorm van veeteelt is onhoudbaar, miljoenen mensen die in SUVs rijden om zich van huis naar de supermarkt te verplaatsen is onhoudbaar, vijf keer per jaar op vliegvakantie is onhoudbaar. De vraag is alleen of we de rekening zelf betalen, of die doorschuiven naar de volgende generatie. En ik weet het antwoord wel.
Ik denk dat het de angel zit in dat mensen moeten inleveren terwijl we al in een tijd leven waarin voor vele voelt alsof ze al jaren aan het inleveren zijn. Het vinden van een woning, het kunnen stichten van een gezin, boodschappen en ga zo door. Dat roept een gevoel op van “ik ben toch echt niet slecht bezig? Kijk eens naar de buurman/elite”. Ik betrap mijzelf er ook op dat ik het prima zou vinden om minder te consumeren, maar wel een gevoel heb dat ik in vergelijking met de meeste mensen het al meer dan netjes aanpak. En dan treedt er een zekere recalcitrantie op van: “Laat die gast in de Dodge Ram maar eerst inleveren”. Terwijl ik mijn vliegreis naar Corsica zou omschrijven als “meer dan verdiend” en “mag toch ook wel een keertje?”.
Klimaat is zo’n lastig probleem, het piept en kraakt bij mij al en op overheidsniveau is het ook geen soepel proces. Laat staan dat het een globaal probleem is en hoe eerlijk de verdeling van welvaart daar is.
Wat me hoopvol stemt, is wetenschappelijke innovatie. Er was een tijd dat mensen stierven door bacteriële infectie, en toen ontdekte Flemming antibiotica dankzij een sneetje rottend brood. Wie had zich antibiotica kunnen voorstellen voor het bestond? Niemand – maar het veranderde de hele wereld.
Je bent één Eureka moment van een wetenschapper verwijderd van een uitvinding die korte metten maakt met een tot voorheen onoplosbaar probleem. Denk aan de Room Temperature Conductor van afgelopen jaar, of het succesvol nabootsen van fotosynthese.. De wetenschap gaat harder dan ooit te voren, en wij kunnen ons niet eens voorstellen in welke vormen oplossingen zich zullen aandienen.
Ik ben een redelijk cynisch mens, maar heb veel vertrouwen in menselijk vernuft.
“Ja, Peace, dat wás ons ideaal,
Met zachte rubberboten…”
Zo spreekt de oorlogsadmiraal,
En Greenwar lost haar schoten.
Tsja alles gaat gewoon veel te langzaam. Er moeten hele huizenblokken herbouwd worden, voedingsketens geredesigned, sociale patronen veranderd – ofwel een heel andere samenleving. Dat zal niet zonder slag of stoot gaan en voor sommigen een heel ander leven zijn die ze wellicht niet willen.
Neem zoiets als een trui aandoen (over een tshirt en onderhemd heen) in de winter. Velen willen dat niet en vinden t maar karig als je je huis maar tot 17 verwarmd.
Leuk verhaal hoor, maar wat mij altijd zo tegen staat is dat de oplossing uit de lucht komt vallen: rantsoenering.
Uiteindelijk is de oplossing gewoon simpel en dat is minder vervuilende goederen consumeren. De kan, en dat is al heel lang bekend, is een pigouviaanse belasting. Daarmee worden de schaarse resources (van staal tot luchtkwaliteit) optimaal verdeeld over de bevolking. Maar het lijkt er haast op dat mensen aan de linkerkant deze oplossing niet durven noemen.
Over 50 jaar lachen we allemaal om artikels als dit. De effecten van klimaatverandering zullen enorm meevallen in vergelijking met de desastreuze scenario’s die ons voorgesteld worden.
Laten we ook niet vergeten hoeveel er tegenwoordig al volledig schoon kan. De techniek om schone elektriciteit op te wekken (kerncentrales) bestaat al sinds de jaren 50, we hebben onderhand ook fantastische elektrische auto’s maar nog steeds voeren mensen in naam van het klimaat strijd tegen de auto. Ik krijg soms het idee dat dit soort mensen gewoon een hekel hebben aan onze hedendaagse welvaart.
Onzin, dit is echt weer climate doomerism, wat tegenwoordig de primaire tactiek is van de fossiele lobby om te zorgen dat we maar niets doen.
Als we gewoon hernieuwbare energie stimuleren (wat sowieso al de goedkoopste energie is) met wetgeving (niet met subsidies, maar met meer vergunningen afgegeven en NIMBYism tegengaan) dan komen we er. De voortgang in de afgelopen 5 jaar is al erg goed. “oorlogseconomie” suggereert dat dat echt heel duur gaat zijn en wekt afkeer op omdat mensen het al krap hebben. Niets is echter minder waar, sneller gaan met de transitie is juist waarmee we financieel het beste af zijn.
Nee, weet je wat echt helpt? Als we al ons geld aan een paar miljonairs geven. Trickle down economie, die lossen het wel op.
Het lijkt me handiger als we gewoon met z’n allen gaan bespreken wat we gaan doen om het milieu te ondersteunen.
Dit plan kan alleen werken als er een wereldwijde autocratie komt. Het alleen lokaal invoeren heeft geen zin want het is een wereldwijde probleem. En een democratisch gekozen regering die dit invoert gaat de volgende verkiezingsperiode weggestemd worden. Oftewel een totaal onhaalbaar plan.
Ja, krijg toch de vinketering.
Ik ben 40. Heb geeneens een rijbewijs, doe al mij reizen al met fiets, te voet, of per openbaar vervoer. Heb mijn vleesconsumptiebal met ruim 80 procent verlaagd. Ben al jaren niet in de buurt van een vliegtuig geweest.
Mag ik ook verwachten dat er op systemisch niveau wat gebeurt, of moet ik het écht helemaal in mijn eentje oplossen? Want als ik sommige mensen om me heen hoor, lijkt dat laatste wel een beetje de verwachting.
Eens. 1 goede ww3 en de wereld stood zoveel minder co2 uit dat we die doelen echt makkelijk gaan halen.
Stap 1, bouw 1GW kerncentrale per 2 miljoen inwoners in de rijke landen die dat al kunnen.
Stap 2, we hoeven niet de economie met 50% te vernielen (jippie)
Stap 3, zorg dat arme landen ook met kernenergie aan de slag kunnen voordat ze ook alles op kolen gaan doen.