Πρόλογος:
Αν και ο μεσος redditor του /r/greece αρέσκεται να ακούει ατάλαντους μαυροντυμένους μαλλιάδες -και νομίζει ότι είναι cool- και τα ποστ λογικά θα πάνε άπατα here goes.
Καλή μουσική υπάρχει παντού αν και στο λαϊκό μας πολιτισμό να βρείς καλούς δίσκους γίνεται πιο δύσκολο. Ο λόγος οτι όλα είναι χτισμένα γύρω απο τον ερμηνευτή. Πολλοί δημιουργοί επιστρατεύονται για ενα δίσκο με το αποτέλεσμα να μην εχει συνοχή, να υπάρχει πολύ filler, να βγαίνουν μια δυο επιτυχίες που θα παίξουν στα ραδιόφωνα και να τελειώνει εκεί. Μουσική για κατανάλωση.
Όμως πάντα θα υπάρχουν εξαιρέσεις και κάποιες απο αυτές θα παρουσιάσουμε σε αυτή τη σειρά ποστ:
Δίσκος πρώτος: Νίκος Παπάζογλου – Χαράτσι
Ο Παπάζογλου είχε rock υπόβαθρο και νομίζω οτι αυτό βγαίνει στην αισθητική του πρώτου του δίσκου. (κύριοι δημιουργοί των κομματιών ειναι ο Μανώλης Ρασούλης και η Βάσω Αλλαγιάννη) Ο δίσκος είναι μέν λαϊκός αλλα είναι ένας δίσκος με συνοχή δίχως πολλά άσχημα κομμάτια που μπήκαν απλά για να μπούν και νομίζω θεωρείται πλέων κλασικός.
5 comments
Ως μερικώς μεταλάς, μ’ αρέσει που ξεκινάει το αφιέρωμα με πολεμική ενάντια στην καυλοσπυριάρικη μεταλοπληξία. Υπάρχει πολύ βάθος στο ελληνικό λαϊκό τραγούδι και αντιστέκομαι στον πειρασμό να το δείξω με παραδείγματα ώστε να είναι αφιερωμένο το νήμα στο Χαράτσι.
Παρόλο που το Χαράτσι είναι δισκαρα, μετά βίας θα το χαρακτήριζα λαϊκό δίσκο. Είναι σαν να λες ότι οι led Zeppelin είναι μπλουζ μπάντα (που μπορείς μεν να το πεις, αλλά δεν τους προσδιορίζεις πλήρως). Νομιζω ότι ήταν μια προσπάθεια να πάει το λαϊκό τραγούδι ένα βήμα παραπέρα, προσθέτοντας στοιχεία κλασσικής, ροκ και τζαζ μουσικής.
>ατάλαντους μαυροντυμένους μαλλιάδες
Θα ήθελα να πεις κάποιο παράδειγμα.
αναμένω την υπόλοιπα part 🙂
Ήρθα απλά να κάνω χειτ ως άνθρωπος που αρέσκεται να ακούει αταλαντους μαυροντυμένους μαλλιαδες λολ συνεχίστε
Δεν θίγουμε προτιμήσεις ανθρώπων προωθόντας τα δικά μας ενδιαφέροντα – μεση redditor που ακούει ατάλαντους μαυροντυμενους μαλλιαδες. Καλός ο δίσκος βτω