Toen Jack White begin deze eeuw ons leven binnenhuppelde met “Hotel Yorba” vanop het album White Blood Cells, zaten wij op een cruciale leeftijd. Het studentenleven in een vreemde stad trok ons voor het eerst weg uit moeders beschermende armen, en we werden blootgesteld aan tal van verleidingen. Spoiler alert: we waren gelukkig al wijs genoeg om nét op tijd achter de boeken te kruipen. Maar buiten de blokperiodes om maakte Jack White deel uit van onze dagdagelijkse soundtrack. Toen nog met The White Stripes (Jack en de intussen in de anonimiteit verdwenen Meg White) liet de man de belofte horen een liedjesschrijver hors catégorie te kunnen worden. Een dik jaar later, in 2003, kwam dan het onverwoestbare “Seven Nation Army” vanop het album Elephant uit, waarmee Jack White liet zien een riffmeister van jewelste te zijn. Hoewel het rond die periode krioelde van de jonge bandjes die bluesrock speelden, kan je niet anders dan stellen dat The White Stripes het genre bij de haren hebben getrokken en in de 21ste eeuw hebben binnengeloodst.
Het succes van The White Stripes droogde een beetje op naar het einde van de nillies toe, maar in zijn andere bands The Raconteurs en The Dead Weather bleef Jack White altijd een topambassadeur van enerzijds de melodieuze bluesrock en anderzijds de stompende versie van het genre. Bij nieuw solowerk – het deze week te verschijnen Frozen Charlotte is nummer zeven – is het daardoor altijd even afwachten welke kant van Jack White we te horen zullen krijgen. Wie recent ‘s mans shows op Best Kept Secret of in de Ancienne Belgique zag, kon het al raden: Frozen Charlotte staat bomvol donderende riffs en hoekige grooves. Een logisch vervolg op het twee jaar oude No Name dus.
Wat al gelost was, staat helemaal vooraan geposteerd: “G.O.D. and The Broken Ribs” jakkert meteen lekker voort. We bevinden ons in de Tuin van Eden en daar loopt hoorbaar het een en ander fout. Zozeer dat Jack White ons uitnodigt om maar gewoon opnieuw te beginnen. Dat doen we met de puntige hooks en de opgetrokken gitaarmuur van “Derecho Demonico”. Wat we nu gaan schrijven, gaat eigenlijk op voor het hele Frozen Charlotte: ja, het is een test voor de heup- als de nekspieren, maar onze favoriete snarenridder gaat er hier wel met een bot zwaard tegenaan. Dat is dus al na twee songs duidelijk. We krijgen meteen gelijk, want ook “There’s Nobody There” is opnieuw een demonstratie van Jack White, de beukende gitaarheerser.
De hamvraag luidt dan: Blijft er na al die stompen tegen ons gestel ook wat van de songs aan de ribbenkast kleven? We moeten zeggen dat we na tig luisterbeurten telkens uitkijken naar “Raising The Grain” dat klinkt als “Smoke On The Water” met een punkattitude, naar “You’ll Never Fix Me” waarnaar de jonge Iggy Pop en zijn Stooges begin jaren zeventig goedkeurend geknikt zouden hebben, en ook en vooral naar “Nobody Knows” dat hier nog het hardst van al naar The Raconteurs knipoogt.
Nog erg sterk is afsluiter “Neighbors Blues”: Led Zeppelinachtige progrock voor de kids van nu. Met de zinsnede ‘Neighbors, I know I need ’em / Just not in my backyard’ krijg je er gratis een oneliner van het huis bovenop. Dat is niet de enige keer dat er te grinniken valt op Frozen Charlotte. In het verder nogal doorsnee nummer “I Can’t Believe What Hearing” luidt het refrein ‘And I need you / like a horse needs shoes’ : bezint eer ge begint, maar dan beter uitgedrukt.
Daarmee is het beste helaas wel gezegd. We kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat Frozen Charlotte een uitloper van No Name is. Op vlak van de kwaliteit van de songs ligt de ondergrens bij Jack White gelukkig nogal hoog, maar toch: de man doet hier wat hij al jaren goed – en vaak beter – doet. Hij is een zanger wiens stem altijd wat furie in zich draagt waardoor ze geweldig overkomt, hij speelt in de Champions League der gitaristen, en met die geweldige liveband waarmee Best Kept Secret en de AB te maken kregen heeft hij een rifffestijn van jewelste op band gepleurd. Toch twijfelen wij erg sterk of er over een decennium nog altijd een vijftal songs van Frozen Charlotte op de eeuwige setlist van Jack White zullen staan. Een of twee rustpuntjes – wij hopen stiekem dat White het quasi perfecte liefdeslied “Love Interruption” nog ooit kan evenaren – konden er bovendien voor zorgen dat we iets minder murw geslagen tegen het canvas hadden gelegen na elke draaibeurt van Frozen Charlotte.
Geen grand cru dus, deze Frozen Charlotte, maar wel eentje waarmee festivalorganisatoren wereldwijd hun voordeel kunnen doen. Want als er één ding bewezen is tijdens ‘s mans recente passage in België en Nederland is het dat hij geen acht wereldhits nodig heeft om een grote weide te begeesteren. Wie Jack White kortelings nog live wil aanschouwen, moet in de buidel tasten en er het Kanaal voor oversteken. Eind augustus staan er een paar shows gepland in het Verenigd Koninkrijk en Ierland. Al weet je met Jack White nooit. Misschien duikt ie toch last minute in de buurt op. Please, Jack?
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Nobody Knows”, ons favoriete nummer van Frozen Charlotte in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.