Na drie games waarin competitieve online gevechten centraal stonden, gooit Splatoon Raiders het over een andere boeg. Deze spin-off bewijst dat de kleurrijke verfgevechten ook perfect werken in een volwaardig soloavontuur.
De Splatoon-serie groeide in amper enkele jaren uit tot een van Nintendo’s belangrijkste nieuwe franchises. Met kleurrijke inktgevechten gaf het bedrijf een eigen draai aan het online shootergenre: geen realistische wapens, kogelregens of bloedvergieten, maar coole inktvismensjes die elkaar onderdompelen in liters verf tijdens razendsnelle multiplayerpotjes. Na drie games die grotendeels vasthielden aan die succesvolle formule, is het tijd om het roer om te gooien. Met Splatoon Raiders zet de serie de eerste stap naar een volwaardig singleplayeravontuur.
Voor dat avontuur verruilt Splatoon Raiders het bruisende Splatville voor een compleet nieuwe locatie. De stad kampt met een flink gat in de begroting, waardoor het radiotrio Deep Cut, bekend uit Splatoon 3, op zoek gaat naar een manier om de schatkist opnieuw te vullen. Jij reist mee als techneut-Octoling, maar de expeditie loopt al snel mis wanneer de helikopter neerstort op de mysterieuze Spiralite Islands.
De groep slaat er noodgedwongen een basiskamp op, dat tijdens het avontuur steeds verder wordt uitgebreid met nieuwe faciliteiten. Vanuit deze nederzetting trek je op raids naar de verschillende eilanden om kostbare schatten te verzamelen.
Op expeditie
Tijdens deze afgebakende missies neem je het met je verfspuit, -kwast of -roller op tegen hordes Salmonieten: visachtige monsters in alle soorten en maten. Soms knal je binnen een tijdslimiet zo veel mogelijk Salmonieten af, terwijl je in de meeste levels simpelweg met ze afrekent en naar de eindschat kladdert. De variatie zit daardoor vooral in je speelstijl en de upgrades die je vrijspeelt, minder in de missiedoelstellingen zelf.
In dat opzicht doet Splatoon Raiders sterk denken aan de korte singleplayercampagne uit Splatoon 3. Het voelt dan ook als een doorontwikkeling van dat concept, waarbij Nintendo genoeg nieuwe ideeën zag om er een volwaardige standalone game van te maken.
Vertrouwd als vanouds
Wat deze gedachte verder versterkt, is de vertrouwde look-and-feel van Raiders. De besturing lijkt vrijwel één op één overgenomen uit de voorgaande games. Meteen vanaf het eerste moment zaten we daardoor weer helemaal in de actie: zonder moeite knalden we Salmonieten neer, sprongen we door de levels en doken we in onze eigen verf om extra snelheid te maken.
Splatoon Raiders speelt dan ook bijzonder soepel, met verfijnde third-person gameplay die meteen vertrouwd aanvoelt. Nieuwkomers zullen wel even moeten oefenen om alle technieken volledig onder de knie te krijgen.
Een likje strategie
Gelukkig introduceert Splatoon Raiders voldoende vernieuwingen om het bestaan als nieuw deel te rechtvaardigen. De kern van de game schuilt in een uitgebreid upgradesysteem, dat je voortdurend motiveert om raids te voltooien en schatten te verzamelen. Net omdat de missies zelf vrij eentonig blijven, vormen deze upgrades de belangrijkste reden om telkens opnieuw op pad te trekken.
Die buit die je onderweg verzamelt – met aan het einde van elke missie een extra grote schat als beloning – bestaat uit kristallen, upgrades en andere waardevolle voorwerpen. Daarmee versterk je niet alleen je personage, maar ook je wapens, vaardigheden en uitrusting. Dat is geen overbodige luxe, want de moeilijkheidsgraad loopt al snel op en ook de Salmonieten groeien uit tot een steeds grotere uitdaging. Voor je het weet loop je zo maar een gepekelde Salmoniet tegen het lijf. Want oh ja, mocht je dit nog niet weten: Splatoon zit vol met dit soort woordmopjes en zeeverwijzingen.
Be wise, think twice
Voor het eerst in de reeks introduceert Splatoon Raiders een soort klassensysteem, al giet Nintendo dat weer in een typisch Splatoon-jasje. De keuze van je inkttank bepaalt namelijk welke twee ondersteunende items je kunt meenemen op een raid, wat invloed heeft op de speelstijl. De ene tank focust op extra handige gadgets, de andere verhoogt de kracht van je verfaanvallen, terwijl een derde je mobiliteit aanzienlijk verbetert. Onze voorkeur ging voornamelijk naar die laatste, die ons met een druk op de schouderknop een enorme sprong over vijanden liet maken. Toch moedigt Splatoon Raiders aan om geregeld van inkttank te wisselen. Sommige levels leveren namelijk extra beloningen op wanneer je ze met alle drie de klassen weet te voltooien.
Ook de keuze van je partner speelt een belangrijke rol. Voor elke raid kies je een lid uit het Deep Cut-trio, dat je vanuit een kleine robot vergezelt tijdens de missies. Ze helpen op de achtergrond door af en toe wat verf te spuiten, maar hun echte kracht zit in hun unieke aanval. Door viseitjes te verzamelen die Salmonieten achterlaten, laad je een speciale meter op. Eenmaal gevuld, kun je een krachtige aanval activeren. Zo stormt Haya op de rug van een haai dwars door vijandelijke linies, ram je op de rug van Ray alles op je pad omver en laat Muriël een stortvloed aan vissen neerdalen. Vooral wanneer je plots door een horde Salmonieten wordt omsingeld, maken deze aanvallen absoluut het verschil.
Met al die verschillende keuzemogelijkheden en het uitgebreide upgradesysteem zou Splatoon Raiders makkelijk onoverzichtelijk kunnen worden, maar gelukkig houdt de game alles netjes in balans. Het aanpassingsmenu werkt opvallend soepel en blijft altijd duidelijk, zonder dat het te ingewikkeld aanvoelt. Dat is fijn, zeker voor de jongere spelers die met de reeks kennismaken.
Samen kliederen
Hoewel Nintendo Splatoon Raiders op de markt brengt als “een Splatoon-game voor één speler”, duikt na enkele uren spelen toch een online multiplayerstand op. Daarin kun je samen met drie vrienden op schattenjacht gaan, of de hulp inschakelen van onbekende spelers wanneer een level in je eentje net iets te uitdagend blijkt.
Het is een fijne toevoeging dat je de avonturen ook samen in co-op kunt beleven, al merk je snel dat levels die solo soms al behoorlijk chaotisch zijn, met meerdere spelers nóg hectischer worden. Daardoor voelt de online modus vooral als een leuk extraatje, terwijl de kern van Raiders duidelijk gebouwd is rond de ervaring voor één speler. Dat is dan ook waar Splatoon Raiders in uitblinkt.
Al sinds zijn kindertijd is Michiel helemaal verkocht aan videogames. Wat ooit begon met stoere pc-spellen die hem uren aan het scherm kluisterden, groeide uit tot een liefde voor kleurrijke en charmante avonturen waarin hij zich helemaal kan verliezen. Hoewel hij zichzelf vandaag een “kritische Nintendo-fan’”noemt, kan zijn PlayStation het af en toe niet laten om hem terug te trekken in die stoerdere games van vroeger.