Ergens in het Palms Casino Resort, net buiten de Las Vegas Strip, staat een opnamestudio waar veel succesvolle albums zijn opgenomen. Michael Jackson nam er nummers op voor de heruitgave van zijn iconische album Thriller en Lady Gaga werkte er aan Harlequin, het eerste, echt goede album in jaren dat gelinkt is aan een Hollywoodfilm.
Op een avond in juni gebeurt er echter iets heel anders: Céline Dion doet er pilates. Ze staat met één been op een balletbarre, gekleed in een nude pilatespakje met een hoge hals en afgewerkt met kant. De zangeres oogt lenig. Haar haar zit in een strakke knot en ze heeft een klein beetje mascara op. Moeiteloos schuift ze haar been over de barre en zakt ze in een wijde spagaat. Een fysieke prestatie die voor de zangeres allesbehalve vanzelfsprekend is. In 2022 kreeg Dion de diagnose stiff-personsyndroom (SPS), een uiterst zeldzame auto-immuunziekte die het zenuwstelsel aantast en ernstige spierstijfheid kan veroorzaken, af en toe zo ernstig dat het voelt als verlamming. Regelmatig had Dion zoveel pijn dat ze nauwelijks kon lopen. Soms had ze zelfs een hoge dosis Valium nodig om überhaupt te kunnen functioneren. Het is een progressieve aandoening. Ik noem het liever geen ziekte. Bij het woord ziekte trek je meteen zo’n gezicht,’ zegt ze terwijl ze haar neus optrekt. ‘Alsof je zegt: “Kevin, you’re such a disease.”’
Robin Galiegue
Jas SAINT LAURENT BY ANTHONY VACCARELLO, high jewelry Tubogas-collier BVLGARI
Robin Galiegue
Jurk BALENCIAGA, high jewelry Serpenti-collier BVLGARI, hakken JIMMY CHOO
Céline Dion heeft een bijna koninklijke uitstraling, maar het karakter van een muppet. Ze verandert continu van houding omdat SPS haar spieren plotseling kan doen verstijven. Tussendoor maakt ze aan de lopende band grapjes. In zekere zin was het stiff-personsyndroom een wrede speling van het lot. Dat Dion, de jongste van veertien kinderen uit een arm gezin (één keer per week in bad!) uit een klein voorstadje van Montréal, zou uitgroeien tot een van de bestverkopende zangeressen aller tijden, én bekend zou komen te staan als een icoon van de queer community, heel Canada (maar Québec in het bijzonder), de West-Indische gemeenschap én liefhebbers van heartbreak-muziek en filmsoundtracks, was al een wonder op zich. Dat zij vervolgens ook die ene persoon op één miljoen bleek te zijn die het stiff-person-syndroom heeft, bewijst dat het lot zowel mee, als tegen kan zitten.
In de ruimte staat een loopband en een pilatesreformer. Er liggen gewichten en er is een barre. Ik krijg een plek naast de piano aangeboden. Haar trainer, Naomi, zegt dat Dion steeds leniger wordt, waarop Dion reageert: ‘Te lenig?’ Gelukkig is dat niet het geval. De zangeres heeft de afgelopen zes jaar slechts één keer opgetreden – tijdens de Olympische Spelen in Parijs. Ze kan niet wachten om weer op het podium te staan. Het gaat haar niet alleen om het feit dat optreden al sinds haar twaalfde haar leven is. Haar fans teleurstellen – door op het laatste moment concerten af te zeggen zonder duidelijke uitleg en uiteindelijk in 2023 een hele tournee stil te moeten leggen – gaf haar het gevoel dat ze de controle kwijt was en onbetrouwbaar was. Ze wist niet meer welke kant ze op ging. En erger nog: ze had het gevoel dat ze tegen haar fans loog. Ze had al zeventien jaar klachten voordat ze in 2022 officieel de SPS-diagnose kreeg. Daarvoor zegde ze soms een optreden af met het excuus dat ze ernstig verkouden was of keelpijn had, terwijl de gezondheidsproblemen waar ze in werkelijkheid mee kampte, veel ernstiger waren.
Robin Galiegue
jurk GUCCI, high jewelry Serpenti-oorbellen BVLGARI
Robin Galiegue
top CHANEL, high jewelry Serpenti-oorbellen BVLGARI
Door de documentaire I Am: Céline Dion kregen fans in 2024 eindelijk meer duidelijkheid over waar ze al die tijd mee had moeten leven. Ze zagen hoe de pijn haar stem aantastte, hoeveel kalmeringsmiddelen ze nodig had om de dag door te komen en hoe ze na een aanval alleen maar kon huilen, niet in staat om te bewegen of te communiceren. Dion praat over optreden alsof het haar levensdoel is; een belofte tussen haarzelf en haar bijzondere talent. Dat ze de controle over haar lichaam en haar stem heeft teruggekregen – en eerder dit jaar kon aankondigen dat ze vanaf half september vijf weken lang optreedt in Parijs – is eigenlijk nóg een wonder.
Na de pilatesles komt Dion bij me zitten. Ze draagt een dunne trui en een joggingbroek in een oudroze tint. Naast haar staat een luchtbevochtiger die precies is ingesteld op 23 graden Celsius. John, een van haar managers, laat haar een foto zien van haar zoons bij de Stanley Cup-finale. Houdt ze van hockey, vraag ik haar. ‘Nee, ik hou van mijn kinderen’, zegt ze. ‘Dat is iets anders.’ Nu Dion eindelijk weer kan optreden, voelt het alsof ze haar leven terug heeft. Ze maakte het nieuws in maart bekend via Instagram en noemde het een verjaardagscadeau voor haar 58ste verjaardag. ‘Dit jaar krijg ik het beste verjaardagscadeau van mijn leven’, schreef ze. ‘Ik krijg de kans om jullie weer te zien en voor jullie op te treden.’
In datzelfde bericht vertelde ze dat ze zich sterk voelde, enthousiast was en ook een beetje zenuwachtig, maar klaar was om terug te keren. De kaartverkoop ging zo snel, dat er extra data werden toegevoegd: drie weken in mei 2027. ‘Het is zo lang geleden. Ik wil mijn fans graag iets geven om te laten zien hoe erg ik ze heb gemist,’ zegt Dion. Annie Horth, haar creatief adviseur en head of wardrobe, belooft iets ‘groots’. Een show waarin alle verschillende kanten van de zangeres en diva aan het licht komen. ‘Ze gaat van intiem en romantisch naar een vocale krachtpatser, dus we creëren iets waarin ze al die kanten kan laten zien,’ zegt Horth.
De klachten waarvoor Dion destijds nog geen diagnose had, werden in 2020 steeds erger. Dat was aan het begin van de pandemie. Ze bleef daarna nog drie jaar grotendeels afgezonderd leven. Mede omdat ze niet wilde dat fans haar zouden zien en zouden denken dat ze een gelukkig leven leidde, terwijl ze hen ondertussen nog steeds teleurstelde door optredens af te zeggen. In die periode werd ze verliefd op de natuur. ‘Ik hou zo veel van bomen. Dan visualiseerde ik dat ik tussen de bladeren kon verdwijnen,’ zegt ze. Maar dan zou het metaforisch toch weer herfst worden, waardoor iedereen haar weer zou kunnen zien, als de bladeren naar benden zouden vallen.
Mensen, met mandjes in hun handen, zouden komen voor de appels van de boom, die Dion niet meer zou kunnen geven. ‘Ik zou hun proberen te vertellen dat ik tot mijn grote spijt geen appels meer had om te geven.’ Waarop ze vervolgens een stem inbeeldde, die zei: ‘Maar we komen niet voor de appels; we komen voor de boom.’ De metafoor is een ware openbaring; een onthulling van Dions waarheid. Zo is ze eigenlijk altijd al geweest: oprecht en een beetje eigenzinnig. Daardoor kunnen mensen ook beter bij hun eigen emoties komen. Ze is zo volledig zichzelf dat het aanstekelijk is.
Ik ben EERLIJK, en dat is niet altijd FRAAI. Soms gaat die eerlijkheid over LEUKE DINGEN, soms over MINDER leuke dingen. Maar dat is nu eenmaal het leven.’
Dion krijgt al sinds haar tienerjaren kritiek omdat ze sentimentele muziek maakt die door sommigen als oppervlakkig wordt gezien. Vanaf het einde van de jaren negentig tot in de jaren 2000 kwam ze voor sommigen synoniem te staan met overdaad en kitscherigheid. Maar ze heeft iets – naast haar stem – waardoor ze relevant blijft, en mensen over haar blijven praten. Wat de één als overdreven of ouderwets ziet, ziet de ander als een oprechtheid die zo sterk is dat die bestand is tegen wat ‘cool’ is. Doordat ze werd geboren in een arm, Franstalig gezin in Québec, was ze in haar eigen land aanvankelijk een buitenstaander. Toch heeft ze mensen weten te verbinden met haar liefde voor de liefde zelf. Al jarenlang staat Dions muziek symbool voor het toelaten en loslaten van emoties, zonder dat je je druk hoeft te maken over hoe dat overkomt op anderen.
Als Kind droomde Dion ervan om turner te worden. Ze had de perfecte performance van Nadia Comăneci gezien tijdens de Olympische Spelen van 1976, en wilde net zo worden als zij. ‘Ze was het idool van elk meisje van mijn leeftijd,’ zegt Dion met grote ogen, zichtbaar nog steeds onder de indruk. ‘Ze hadden niet eens genoeg ruimte op het scorebord voor haar, omdat ze een perfecte 10 kreeg en ze niet wisten hoe ze dat moesten opschrijven!’ Maar andere talenten dienden zich aan én Dion werd te lang voor turnen, waardoor ze haar droom moest loslaten. Wel stelde ze zichzelf drie lichamelijk doelen. Ze springt op uit haar stoel om het uit te beelden. ‘Allereerst wilde ik rechtop kunnen zitten, maar dat lukte me niet. Ik zat zo.’ Ze kromt haar rug even, gaat daarna weer in haar stoel zitten en slaat haar benen over elkaar. De andere twee doelen? Dat ze haar tenen kon aanraken en de spagaat kon. Ze kan het nu alle drie. Dion heeft een uitzonderlijk beweeglijk lichaam, maar vooral haar gezicht is een instrument dat ze bijna net zo virtuoos bespeelt als haar stem.
Kun je het leven in plaats van het steeds TE BEVRAGEN, niet beter GEWOON LÉVEN? Meid, ik leef mijn leven. Ik LÉÉF het LEVEN’
Afhankelijk van haar emotie trekt haar bovenlip zich haast op tot onder haar neus of steekt hij juist zo ver naar voren dat het lijkt alsof ze er iemand mee wil aanraken. Ook haar wenkbrauwen zijn voortdurend in beweging. Zeggen dat het lijkt alsof ze elk moment in zingen kan uitbarsten, is zoiets als zeggen dat het in Las Vegas warm is: nogal een understatement. Dion gebruikt zingen als interpunctie, als versterking, als overgang, als uiting van vreugde. In ruim twee uur tijd zingt ze van alles: That’s Not My Name van The Ting Tings, Here Comes the Bride wanneer er iemand met witte bloemen de kamer binnenloopt, True Colors van Cyndi Lauper omdat eerlijkheid een deugd is, en Ce n’était qu’un rêve, haar allereerste single, geschreven door haar moeder. Juist daarom staat ze niet alleen bekend als een van de grootste zangeressen van haar generatie, maar ook als een ware meme-koningin: de grappige spontane momenten die ze creëert worden eindeloos uitgelicht op het internet.
Terwijl ze me vertelt hoeveel ze ervan houdt om in bomen te klimmen – ‘Ik ben een aapje’ – klautert ze ineens ruim een meter omhoog langs de steigerwand, en steekt ze haar arm naar me uit, alsof God Adam de hand reikt. Het voelde voor Dion een beetje ongemakkelijk om haar leven zo open en bloot te tonen in de documentaire. Tegelijkertijd heeft ze dat ongelooflijke leven juist aan haar fans te danken. Zij verdienden antwoorden. En in zekere zin heeft ze die antwoorden – een diagnose, na bijna twintig jaar met klachten te hebben geleefd – alleen gekregen dankzij de positie die haar fans haar hebben gegeven. ‘Ze hebben kaartjes gekocht,’ zegt ze. ‘Ze hebben mijn platen gekocht. Dankzij hen had ik dat voorrecht. Dus het minste wat ik kan doen, is hun laten weten dat ik er nog ben.’
Robin Galiegue
Jurk GUCCI, high jewelry Serpenti-oorbellen BVLGARI, zonnebril EMMANUELLE KHANH X TRACEE ELLIS ROSS, hakken SANTONI
Na haar diagnose stortte Dion zich volledig op een intensief revalidatietraject: nieuwe medicatie, fysiotherapie, stemtherapie en immunotherapie. Voor de aandoening bestaat nog altijd geen behandeling die is goedgekeurd door de Amerikaanse geneesmiddelenautoriteit (FDA), waardoor haar stichting in 2024 twee miljoen dollar doneerde aan onderzoek naar auto-immuunneurologische aandoeningen. Ter voorbereiding op haar optredens in Parijs volgt Dion drie keer per week een pilatessessie van negentig minuten en neemt ze op twee andere dagen balletlessen bij een lokaal gezelschap. Ze omschrijft deze periode als een proces van vallen en opstaan. Ze is trots op zichzelf dat ze iets heeft bereikt waarvoor haar lichaam, naar eigen zeggen, ‘niet gemaakt was’. En misschien wel het mooiste: ze verschuilt zich niet langer in haar huis, maar keert langzaam terug in het openbare leven. Nu het beter met haar gaat, pakt ze ook haar werk weer op – zelfs de minder leuke kanten ervan. Tegelijkertijd beseft ze dat de band met haar fans van twee kanten komt. ‘Meid,’ zegt ze, terwijl ze me aankijkt maar eigenlijk tegen zichzelf spreekt, ‘als je geen handtekeningen wil zetten, je niet mooi wil maken en niet gestoord wil worden omdat dan je eten koud wordt, dan kun je natuurlijk thuisblijven. Maar kijk eens naar alles wat je hebt.’
Zingen was één van de ondernemingen van de Dion-familie. Een ander was het pianocafé van haar vader in Charlemagne, een plaatsje op zo’n veertig minuten van Montréal, Canada. De hele familie werkte er: haar broers speelden piano, haar zussen zongen en haar moeder bakte friet. ‘De aardappelen werden geschild in emmers koud water,’ zegt Dion, terwijl ze ieders vaste bezigheid uitbeeldt. Af en toe mocht de jonge Céline één of twee liedjes zingen, waarna haar moeder haar weer naar huis stuurde. Na verloop van tijd begonnen mensen naar het café te bellen met de vraag of ‘dat kleine meisje’ die avond zou optreden. ‘Ik was tien jaar oud en stond in een café te zingen. Ik had ervoor opgepakt kunnen worden,’ zegt ze lachend. ‘Maar weet je wat? De politieagenten zongen gewoon met me mee. Er was toen nog niet zoveel criminaliteit.’
Haar leven veranderde toen ze muziekproducer René Angélil ontmoette, die vanaf haar twaalfde haar manager werd. Toen Dion negentien was, kregen de twee een relatie. Hun uitbundige huwelijk in 1994, in de Notre-Damebasiliek van Montréal – Dion was toen 26, Angélil 52 – werd live op televisie uitgezonden. Hun leeftijdsverschil van 26 jaar deed destijds de nodige wenkbrauwen fronsen, maar het paar bleef gelukkig getrouwd tot Angélil in 2016 overleed aan keelkanker. Dion bracht haar eerste single uit toen ze dertien was en groeide daarmee uit tot een beroemdheid in Québec. Ze werd al op jonge leeftijd een van de bekendste vertegenwoordigers van Franstalig Canada. Nadat ze in 1988, op twintigjarige leeftijd, namens Zwitserland het Eurovisie Songfestival won – aan de wedstrijd mogen ook artiesten zonder de nationaliteit van het deelnemende land meedoen – begon ze muziek in het Engels op te nemen. Met haar eerste Engelstalige album, Unison (1990), brak ze definitief door bij een internationaal publiek. Toch is ze altijd verbonden gebleven met de Franse taal. Met haar drie kinderen spreekt ze uitsluitend Frans; Engels en Spaans leren ze op school.
Robin Galiegue
Jurk GUCCI, high jewelry oorbellen BVLGARI
Wat daarna volgde, is bekend: nummer 1-hits, miljoenen verkochte albums, Grammy Awards en uitverkochte wereldtournees. Dion groeide uit tot een popicoon, een diva van hetzelfde kaliber als Aretha Franklin en Whitney Houston, en inspireerde een nieuwe generatie zangeressen met krachtige stemmen. De Australische singer-songwriter Sia herinnert zich hoe ze als tiener een concert van Dion zag op tv. Dion bootste met haar stem het geluid na van elk instrument op het podium. ‘Op een gegeven moment deed ze de bassolo na, daarna de solo van de fluitist, vervolgens de gitaarsolo en zelfs de drums,’ zegt Sia. ‘Dat was een van de momenten waarop ik wist dat ik zangeres wilde worden.’ ‘Mijn liefde voor ballads heb ik zonder twijfel van haar,’ zegt Adele. ‘Ze is dramatisch, en ik ben zelf ook graag een drama queen.’ Tijdens een van haar optredens in Las Vegas zag Adele Dion ineens in het publiek zitten. Ze barstte in tranen uit, verliet het podium en liep naar haar toe om haar te omhelzen.
Dat artiesten als Adele tegenwoordig een vaste show in Las Vegas kunnen hebben, is óók onderdeel van Dions nalatenschap. Met haar show A New Day… (2003–2007) gaf ze het begrip Las Vegas-residentie een compleet nieuwe betekenis. Het is niet langer het eindstation van sterren, maar een podium voor spectaculaire producties die alle records breken. A New Day… is nog altijd de succesvolste Las Vegas-residentie ooit qua opbrengst. Dions leven wordt gekenmerkt door uitzonderlijke hoogtepunten, maar kent ook diepe dalen. In 2016 verloor ze binnen twee dagen zowel een van haar broers als haar echtgenoot. En toen ze in 2003 hoorde dat haar vader was overleden, stond ze diezelfde avond gewoon op het podium. Voor haar was er geen betere manier om haar verdriet te verwerken dan zich er midden in te storten, en zich te laten dragen door het publiek dat haar al decennialang overeind houdt.
Ze blijft benadrukken dat ze haar kracht vindt op het podium en in de band met haar fans. Daarom vraag ik haar: waarom houden mensen zo veel van je? Ze maakt een zacht afkeurend geluidje terwijl ze nadenkt. ‘Ik denk omdat ik een open boek ben,’ zegt ze. Precies op dat moment beginnen de lichten even te flikkeren. Ze legt uit dat ze niet anders kan dan een open boek zijn. Als ze alles voor zichzelf zou houden, zou ze zichzelf niet kunnen zijn. Dan zou ze haar leven niet écht kunnen leiden. ‘Ik ben eerlijk, en dat is niet altijd fraai,’ zegt ze. ‘Soms gaat die eerlijkheid over leuke dingen, soms over minder leuke dingen. Maar dat is nu eenmaal het leven.’ Als iemand dat weet, is zij het wel. ‘Kun je het leven, in plaats van het steeds te bevragen, niet beter gewoon léven? Meid, ik leef mijn leven. Ik lééf het leven.’
Robin Galiegue
cape, rok en hakken VALENTINO, high jewelry Serpenti-collier BVLGARI.
Robin Galiegue
cape GIVENCHY BY SARAH BURTON, high jewelry oorbellen BVLGARI