Jullie kennen je pappenheimers bij Progwereld al wat langer; vandaar dat het niet onlogisch is dat deze band geïntroduceerd wordt door uw vaste recensent van de zware muziek. Als je van bands als Draconian, Swallow the Sun, My Dying Bride, The Gathering of het vroege Anathema houdt, is Evig Natt een band die je zeker eens moet checken. De formatie bestaat al ruim twintig jaar. Desondanks hebben ze slechts vier studioalbums uitgebracht.
De band is afkomstig uit Noorwegen en is opgericht door het duo Kirsten Jørgensen en Stein Roger Sund. De overige bandleden zijn gedurende het ruim twintigjarig bestaan regelmatig aan- en afgehaakt. Met het opnoemen van die namen zullen we je dan ook niet vermoeien. Het debuut “I Am Silence” dateert uit 2007. Daarna kwamen er nog albums uit in 2010 en 2016. Vervolgens is er tien jaar lang niks uitgebracht, tot 2026.
De band verloochent zijn afkomst niet: zowel zangeres Jørgensen als bassist en grunter Sund zingen naast in het Engels regelmatig in hun eigen Noorse taal. De muziek zelf is een mengeling van veel verschillende stijlen. Ze heeft overeenkomsten met doom en death metal, progressieve en symfonische metal, en een vleugje gothic. Melancholie speelt een grote rol in de muziek van Evig Natt.
De titel van deze cd, “Vaketimen”, betekent zoiets als de waaknacht of het uur van de wake. Het album is opgebouwd uit drie hoofdstukken: Schemering, Waaknacht, en Dageraad. Zoals veel bands binnen dit genre staan ook hier de thema’s verlies en dood centraal. De cd opent met Shimmer, een rustig en bijna ballade-achtig nummer. De orkestrale klanken en de subtiele piano zorgen voor een kalme, ingetogen sfeer. Dat blijft alleen niet zo.
Last of the Light slaat namelijk een heel andere toon aan. Zware doomriffs, krachtige drums en de heldere zang van Jørgensen in combinatie met de brute grunts van Sund maken veel indruk. Vooral het slot, waarin Sund ook zijn heldere zang laat horen, klinkt tragisch en aangrijpend.
Met Death is direct duidelijk welke kant het album op gaat: chaos, angst en tragiek. Jørgensen brengt met haar zang wanhoop en twijfel op indrukwekkende wijze over, terwijl Sund de chaos en dreiging versterkt met zijn grunts. De Gregoriaanse koorzang voegt daaraan een extra desoriënterende laag. Het nummer verbeeldt op overtuigende wijze het besef dat de dood onvermijdelijk is. Die wordt niet neergezet als iets wat je kunt ontlopen of overwinnen, maar als een onvermijdelijk onderdeel van het leven.
Når Lyset Svikte maakt vervolgens de meeste indruk als track op de cd. Het is een nummer waarin hoop doorschemert, hoewel je geen touw kunt vastknopen aan de tekst, tenzij je de Noorse taal machtig bent. Vooral de orkestrale elementen versterken de atmosfeer in het nummer, net als de zang van zangeres Jørgensen.
Gråtaslaget in het midden van het album is een fijn instrumentaal folkloristisch kunststukje. Er is niet terug te vinden in de credits of dit is ingespeeld door gastmuzikanten, dus we gaan er gemakshalve vanuit dat het gesampled is.
Na deze track sijpelt er steeds meer optimisme door in de tracks en gaat het tempo vaak omhoog. De cd sluit af met het mooie At the End of the Night. Het start met een piano en Jørgensen op zang als een typische ballade, maar gedurende de minuten die volgen hoor je een geweldige epische en orkestrale climax van het album.
De eerste kennismaking met deze band smaakt naar meer. En toch…hoewel de band prima muzikale composities aflevert, is er nog wel groei op het gebied van het overbrengen van emotie en dramatiek. Pluspunten daarin zijn de contrasten binnen de zang; muzikaal komt het alleen nog niet helemaal uit de verf. Iets meer variatie en wat meer durf zouden welkom zijn. Wanneer dan spreekwoordelijk de puntjes op de i komen, zou dat de definitieve doorbraak naar de top binnen het genre opleveren. Daarvan ben ik overtuigd.
CD