‘Wist dat dit fataal kon aflopen’

“De meeste mensen zijn bang voor haaien of krokodillen, maar muggen zijn eigenlijk veel gevaarlijker. Op jaarbasis vallen er veel meer doden door ziektes veroorzaakt door muggen dan door aanvallen van roofdieren. Ook ik heb toen ik doodziek was door dengue – knokkelkoorts – momenten gehad waarop ik bang was dat het verkeerd zou aflopen. Het was echt een angstige ervaring, ik kan zelfs van een klein trauma spreken.”

“In 2018 maakte ik in mijn eentje een mooie rondreis door Thailand. Ik genoot van de mooie natuur, lieve mensen en het lekkere eten. Van dengue had ik wel eens gehoord, een oud-studiegenot van mij had het opgelopen in Mexico. Ik weet nog dat hij hoge koorts had en gewrichtspijn. 

Knokkelkoorts is een virus veroorzaakt door de steek van een geïnfecteerde Aedes-mug. Deze muggen steken overdag, vooral bij zonsopgang en zonsondergang. Ik smeerde me dus goed in met Deet 50 en droeg ’s avonds vaak lange broeken. Zo veel mogelijk sliep ik onder een klamboe en ik gebruikte de airco of een ventilator – daar houden muggen niet van. Ik wist dat muggen gevaarlijk konden zijn, maar ik dacht dat de kans op dengue klein zou zijn als ik maar goed zou opletten.”

Hevige koortsaanvallen

“De incubatietijd varieert van 3 tot 14 dagen, meestal 4 tot 7. Daarom weet ik bijna zeker dat ik het heb opgelopen op Koh Lanta. De dag voor ik terug naar Nederland vloog, was ik al niet zo lekker. In het vliegtuig zelf werd ik pas echt beroerd. 

Ik kreeg hevige koortsaanvallen en had het ijskoud. Klappertandend en rillend doorstond ik de reis, terwijl de andere passagiers gewoon in T-shirt zaten. Ik dacht dat ik een griepje had en was opgelucht toen ik eindelijk thuis in bed lag.”

“Toen ik de volgende dag erg duizelig werd, begon ik me zorgen te maken. Als ik opstond, tolde mijn hoofd. Dat herkende ik niet van eerdere griepjes. Mijn alarmbellen gingen pas echt af toen ik flinke rugpijn kreeg. Ik herinnerde me mijn studiegenoot, die door dengue veel pijn had in zijn gewrichten. 

Bezorgd belde ik een vriendin die als verpleegkundige werkt. Zij adviseerde me naar het ziekenhuis te gaan. Die bevestiging had ik nodig. Ik had dit nooit eerder meegemaakt en was ergens bang dat ik me aanstelde, het groter maakte dan het was.” 

Hondsberoerd

“Ik nam een taxi naar het ziekenhuis en ging in de auto al bijna van mijn stokkie. Bij de balie van de Eerste Hulp viel ik weer bijna flauw. Ik werd op een brancard gelegd en al gauw stonden meerdere artsen om me heen. 

Ik kreeg een infuus, bloeddrukmeters, tig plakkertjes op me en werd aan de hartbewaking gelegd. Wat een circus, zul je zien dat het niets is, dacht ik nog. Ik voelde me bezwaard dat zo veel artsen met mij bezig waren en zag nog steeds de ernst van de situatie niet in, al voelde ik me hondsberoerd.”

“Na een half uur kwam de arts met de uitslag: ‘Goed nieuws, het is geen malaria. Slecht nieuws: je zit in het voorstadium van dengue.’ Ik schrok, want ik wist dat hier geen medicatie tegen was. Meteen werd ik opgenomen, omdat de artsen wisten niet hoe de ziekte zich bij mij ging ontwikkelen. Ik googelde even – dat moet je eigenlijk niet doen – en las tot mijn schrik dat het fataal kon aflopen. Jaarlijks gaan 20 tot 40 duizend mensen dood aan dengue. 

Ik kreeg pijnstilling tegen de gewrichtspijn, maar ik had vooral vreselijk veel last van extreme misselijkheid. Ik kon alleen maar afwachten en hopen dat ik niet het dengue shocksyndroom zou krijgen, waar mensen aan sterven. Mijn lichaam moest dit zelf oplossen.”

Pil doorslikken

“Dengue valt je bloed aan. De waardes van je witte bloedlichaampjes en van je bloedplaatjes raken verstoord, waardoor je geen weerstand meer hebt en er geen stolling meer in je bloed is. Ik mocht absoluut niet ongesteld worden en moest mijn pil doorslikken. Te lage bloedwaardes zou betekenen dat ik een bloedtransfusie nodig had. 

Ik hield niets binnen, was doodziek en kon niet eens zelfstandig naar de wc. De artsen hadden mij niet verteld dat het virus een piek bereikt tussen de derde en vijfde dag. Dat heb ik geweten: de vierde dag was mijn absolute dieptepunt. Ik was zo ongelofelijk misselijk, dat ik niet meer wist wat ik met mezelf aan moest.”

“Ik was nog doodziek toen ik naar huis werd gestuurd. Ziekenhuizen in de tropen zijn beter ingespeeld op dengue, hier moest ik alles maar zelf uitzoeken.”

“Ik smeekte de verpleegkundige om meer medicatie tegen de misselijkheid. De verpleger maakte zich grote zorgen om mij omdat mijn bloeddruk veel te laag was. Ook bleven mijn bloedwaardes achteruit gaan. Er stonden drie artsen rond mijn bed, die op mijn lever klopten en bezorgd vaststelden dat die wel erg vergroot was. 

Toen voelde ik dat het misschien echt de verkeerde kant op ging. Ik hoefde maar een inwendige bloeding te krijgen en er zou bijna geen redden meer aan zijn met mijn bloedwaardes.”

© Eigen foto Lieke op het Thaise eiland Koh Mook.

“De volgende dag waren mijn bloedwaardes gelukkig iets gestegen. Nog één nachtje mocht ik blijven, daarna werd ik naar huis gestuurd omdat ik volgens de artsen aan de betere hand was. Feitelijk was ik nog doodziek, dus achteraf is het bizar dat ik toen al naar huis werd gestuurd. Ik kon amper op mijn benen staan en kreeg geen instructies mee.”

Geen check op inwendige bloedingen

“Ik woon op twee hoog en moest om de dag bloedprikken in het ziekenhuis, terwijl ik nog steeds ontzettend duizelig en misselijk was. Achteraf had dit bloedprikken gewoon bij mijn huisarts gekund, maar dat werd mij niet verteld. Later las ik ook nog eens dat juist bedrust erg belangrijk is bij dengue. Patiënten moeten zo min mogelijk bewegen, om de kans op inwendige bloedingen te beperken. Dat is mij nooit verteld. 

Ook is het gek dat ik nooit een scan heb gehad om mij te checken op inwendige bloedingen. Ziekenhuizen in de tropen zijn beter ingespeeld op dengue, hier moest ik alles maar zelf uitzoeken.”

“Zeker een maand ben ik ziek geweest. Ik had nul energie, was na de kleinste inspanning uitgeput. Ook heb ik lang last gehad van misselijkheid en duizeligheid. Online las ik dat het extract van papayablad zorgt voor een toename van bloedplaatjes. Niemand in het ziekenhuis vertelde me dit, terwijl het de nummer 1 remedie schijnt te zijn voor dengue patiënten. Ik ben capsules gaan slikken en langzaam knapte ik op.”

Laat je niet afschepen

“Tijdens mijn ziekte en herstel heb ik me alleen gevoeld. Graag had ik meer informatie gehad, daarom deel ik nu mijn verhaal. Ik heb me veel te snel laten wegsturen uit het ziekenhuis, ik was nog lang niet klaar om het thuis alleen te kunnen rooien. 

Mijn advies aan anderen is: neem je ruimte in en laat je niet afschepen. Ga naar het ziekenhuis als je vermoedt dengue te hebben en laat je opnemen. Ik schaamde me om een bed in te nemen, terwijl ik daar natuurlijk alle recht toe had. Zorg goed voor jezelf en wees niet bang om zorg op te eisen.”

“Nooit meer hoop ik dengue te krijgen, zo ziek wil ik nooit meer worden. Gelukkig is er sinds 2023 een vaccin, dat ik meteen heb genomen en waar ik ook voorrang op kreeg. Dit omdat de eerste keer knokkelkoorts vaak milder verloopt, maar als je nog een keer besmet raakt, is de kans dat het verkeerd afloopt veel groter.”

Klein trauma

“Even was ik bang om weer naar de tropen te reizen, ik heb toch een klein trauma opgelopen. Maar ik besloot me niet te laten weerhouden door angst. Als reisjournalist geniet ik juist zo van de wereld verkennen. Reizen zet alles in perspectief. Het verrijkt je kijk op het leven, cultuur en mensen. Vooral de vrijheid van soloreizen vind ik heerlijk. Dat laat ik me nooit afnemen.”

Nooit meer? 

Wil jij ook je verhaal kwijt en vertellen wat je ‘nooit meer’ wil meemaken, doen of juist laten? We zijn benieuwd naar jouw verhaal. Mail ons op weekendmagazine@rtl.nl

Klik hier voor meer Lifestyle