Ik heb nog een fysieke krant. Ik haalde de zaterdageditie laatst van de deurmat en terwijl ik met een kater koffie stond te maken, bedacht ik me dat ik behoefte had aan rustige achtergrondmuziek. Ik scrolde even door de promo lijst van Zware Metalen en koos een willekeurig post-rock promo uit. Dat werd A Slaughter For The Empire van Salos. Compleet onbekend voor mij. Het schijnt te gaan om een Grieks tweetal dat geïnspireerd is door God Is An Astronaut en Russian Circles. Precies wat ik nodig had.

Tijdens de eerste minuten van Hvitserkur kon ik rustig de eerste artikelen lezen, maar  naarmate de plaat vorderde merkte ik dat ik steeds vaker werd afgeleid. Waarom? Omdat er steeds interessante zaken gebeuren op deze plaat. Zoals de prachtige break in Leviathan, die het complete nummer openbreekt en enorm veel ruimte aan de compositie geeft. Alsof je na een krappe grotwandeling ineens in een wijds landschap staat. Het nummer speelt bovendien goed met dynamiek, waardoor lichtvoetigheid hand in hand gaat met steviger riffwerk.

Wat de band op deze plaat ook vooral goed doet, is ideeën niet uitmelken. Er gebeurt steeds iets verrassends, waardoor verveling niet op de loer ligt. Zo kan het dus voorkomen dat er ineens een saxofoon komt op Arches, en die is volkomen geïntegreerd in de muziek, het geeft het geheel een jazzy, lounge-achtige sfeer mee, terwijl er eerder in dit nummer tegen death metal aanschurende lijnen voorkomen. Het toont wel aan dat de band het experiment niet uit de weg gaat. Ik vind het bovendien knap hoe logisch het allemaal klinkt, en vooral hoe alles in elkaar overvloeit. De band wil nog wel eens hogere snelheden opzoeken (zeker voor postrock begrippen), maar weet die vervolgens ook weer heel scherp naar een rustiger tempo te brengen. In Slaughter bijvoorbeeld, gebeurt dat op zo’n organische wijze dat je het bijna niet door hebt als je er niet op let.

De meeste nummers klokken rond de vijf minuten. Er is echter één uitschieter op deze plaat: We Detiriorate, dat de negen minuten grens passeert. En dat is nodig ook, wat in dit nummer word je meegenomen langs alles wat Salos te bieden heeft, je wordt heen een weer geschud tussen kalme en berustende (zeg maar gerust archetypische) postrock en snelle technische stukken en weet de band je ook nog eens wakker te schudden met zware, doorbeukende riffs. Salos weet goed wat werkt en niet. En dat is voor een band die dit soort muziek speelt een verademing. Dit tweetal levert met dit werkstuk echt een hele fraaie plaat af. En dat nog in eigen beheer ook, terwijl deze band niet zou misstaan in bijvoorbeeld het Pelagic roster. Robin, lees je even mee?

Score:

80/100

Label:

Eigen Beheer, 2026

Tracklisting:

Hvitserkur
Leviathan
Arches
Slaughter
Sagittarius
We Deteriorate
Nathaivel

Line-up:

De twee bandleden zijn onbekend: SALOS ontspringt uit de diepte van de Egeïsche Zee als een instrumentele kracht, twee stemmen, geen woorden, alleen het getij.

Links: